The Project Gutenberg EBook of Sfarinn, by Jules Verne

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org


Title: Sfarinn
       Ferin kring um hnttinn neansjvar

Author: Jules Verne

Release Date: November 8, 2005 [EBook #17025]

Language: Icelandic

Character set encoding: ISO-8859-1

*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SFARINN ***




Produced by Jeroen Hellingman, Jhannes Birgir Jensson and
the Online Distributed Proofreading Team at
https://www.pgdp.net







SFARINN


(Ferin kring um hnttin neansjvar)


EFTIR
JULES VERNE




KOSTNAARMAUR
PTUR G. GUMUNDSSON

REYKJAVK
1908


PRENTSMIJAN GUTENBERG

       *       *       *       *       *

Sfarinn.

(Ferin umhverfis hnttinn, neansjvar).

Eftir
Jules Verne.




I.


a var ri 1866, a s kvittur kom upp og gekk staflaust um ll lnd,
a vart hefi ori vi sjskrmsl eitt miki og ilt.

Sumum fanst n samt ftt um essa sgu, sem heyru hana  fyrsta sinni.
Sgu eir etta mundu vera sorminn alkunna, sem kemur  ljs  hverju
ri og hverfur aftur n ess a gera nokkrum manni mein.

En  etta sinn uru margir a lta sannfrast,  ekki vru eir
autra, v skrmsl etta var s af mrgum skipum og hva eftir anna.
Einu sinni sst a fr tveim skipum  senn, og var svo skamt fr eim,
a gera mtti tlun um str ess. Eftir v sem sagan sagi, var a
miklu meira vexti en nokkurt anna dr, dautt ea lifandi, sem ekst
hefir  hfum jararinnar. a fylgdi lka sgunni, a a vri ri
hrafara, v a  hlfsmnaarfresti kom a  ljs  tveim stum me
sund mlna millibili.

Sgur um sjskrmsli vru  hvers manns vrum. Blin fluttu langar
greinar um a, og gamanvsur vru sungnar um a  leikhsunum.

Og lrir menn hu harar rimmur. eir gtu ekki bori  mti v a
skrmsli vri til, svo margir menn hfu s a og svo var hitt, a 
undirdjpum hafsins ttust menn vita, a vera mundi risavaxinn grur
og var ekki lklegt a  eim miklu skgum hefust vi skrmsl og dr
misleg, sem llum vru kunn. a var v ekki lklegt, a etta
skrmsl hefi hrklast aan af tilviljun og flkst upp a yfirborinu.

En  var eftir a vita hvers konar skepna etta var. Var a risavaxinn
kolkrabbi ea var hgt a skipa v  flokk me hvlunum?

Sagnirnar sem um a gengu vru margar og misjafnar, svo lti var 
eim a byggja. Sgurnar um sjskrmsli, sem gengi hfu  blum og
manna munni brust n inn  vsindaleg tmarit og uru ar rotlegt
rtuefni.

a var  ndveru ri 1867, a g var  heimlei til Parsar r
vsinda-leiangri  Nebraska, og var staddur  Nju-Jrvk. Tindamenn
strblaanna efuu mig uppi egar  sta, og leituu lits mns um ml
etta, sem  var efst  baugi og mest um tala. tti eim miki undir
v komi, hva g segi um a, v g var prfessor vi
nttrugripasafni  Pars og hfundur bkarinnar: "Um leyndardma
undirdjpanna". g gat ekki skorast undan v me llu, en reyndi  a
forast allar stahfingar. Bar g a fyrir, a enn vri kunnugt um
eli drsins og nttru.  tti mr mest lkindi til, a etta vri
risavaxi nhveli, eftir llum lkum a dma.

A dri vri hvalakyns, og einmitt af essu tgi, ri g af atviki,
sem kom fyrir, mean g st vi  Nju-Jrvk.

a var  aprlmnui, a gufuskipi "Skotland", eitt me strstu og
fegurstu skipum Cunard-lnunnar, var  fer ti  Atlantshafi, svo sem
150 mlur vestur af Englands-strndum. Veur var kyrt og fagurt og
skipi klauf sjinn me jfnum hraa.  vissu menn ekki fyr til, en
skipi kiptist vi, eins og a hefi hggvi niur ea rekist 
eitthva. Faregarnir uru egar ttaslegnir og Anderson skipstjri
tti fult  fangi me a telja um fyrir eim. Mikil htta gat varla
vofa yfir, v innanrmi skipsins var skift  7 hluta me vatnsheldum
milligerum, svo  gat kmi  skipi, og eitt rmi fyltist sj, hlaut
a a fljta eftir sem ur.

Svo fr skipstjri niur hi brasta, a gta vegsummerkja. S hann ,
a sjr fll inn  5. rmi, til mikilla muna. Til allrar hamingju vru
gufukatlarnir ekki ar, v hefi svo veri og sjr komist  eldstrnar,
gat veri voi  ferum.

Anderson stvai skipi og lt hseta einn fara fyrir bor og kafa
undir a. Hann kom upp aftur eftir far mntur og sagi, a rifa mikil
vri  botni skipsins,  a gizka 3 lna lng. Engin tiltk vru  v,
a gera vi svo mikinn leka. "Skotland" var v a halda fram
ferinni,  me minni hraa en ur, og ni heilu og hldnu hfn 
Liverpool rem dgum eftir tlun. Skipi var hi brasta lagt  urkv
og menn fengnir til a athuga skemdirnar. eir tluu varla a tra
eigin augum! Svo sem 4 lnum fyrir nean yfirborslnu var streflis
glompa  skipinu,  lgun eins og jafnhlia rhyrningur; jrnynnurnar
kliptar sundur svo rkilega og snyrtilega eins og a vri gert me
gtunarvl.

a dr, sem essu hafi valdi, hlaut a hafa lagtnn mikla og
hrilega, og afar trllauki hlaut a a vera, r v a gat reki
gat  jrnskipi svo sngglega, a naumast var vi vart. a hlaut lka
a hafa g sundfri, fyrst a gat losa tnnina og hrfa fr ngu
fljtt eftir reksturinn.

essi atburur vakti mikla athygli um allan heim, og umtal manna um
sjskrmsli breyttist nokku. ur hfu menn liti  a, sem
skringilegan fyrirbur, kvei um a hvsur og hent gaman a v. En
n htti mnnum a standa  sama um a. v var kent um urmul af
skipbrotum, sem ekki var fullkunnugt um, og sjfarendur vru ekki
hultir um sig fyr en eir hfu urt land undir ftum.

Blin lstu skrmslinu sem skasta mannflags-vtt, og  llum
mentuum lndum var skora  stjrnirnar, a gera t skip til a elta
a og ra a af dgum.

England geri rstafanir til framkvmda  essu, en Amerka var fyrri
til, a ferba skip. Um a leyti, sem skipi tti a leggja af sta,
kom brf til mn fr flotamlaraneytinu amerska. Var mr boi ar
a fara me gufuskipinu "Abraham Lnkoln"  hinn fyrirhugaa leiangur,
og fylgdi a me, a Farragt flotaforingi hefi tilbinn klefa handa
mr  skipinu.

ur en mr barst etta brf, hafi g ekki tla mr anna fyrir, en
fara til Parsar og setjast a  litla hsinu, sem g tti 
Grasafrisgarinum, og njta lfsins meal vina og kunningja
og--safnanna minna. egar g var binn a lesa brfi breyttist essi
fyrirtlun mn ara. Mr fanst g mega til, a fara a elta nhveli,
eins og a vri sjlfsg skylda ea llu heldur hlutverk mitt 
lfinu.

Og svo hugsai g sem svo: "allar leiir liggja til Rmaborgar"; hv
mtti ekki segja a sama um Pars. N skyldi blessu skepnan vera svo
hugulsm, a lta okkur n sr nlgt strndum Frakklands. Ekki var a
hugsandi.

"Konsll!" kallai g.

Konsll var jnn minn. Hann hafi fylgt mr  llum feralgum, og var
mr trr og hollur, enda var mr vel til hans. Konsll var ttaur og
upprunninn fr Flmingjalandi, og lkur lndum snum  httum og
skapferli. Hann var framrskarandi hugrr maur, en  djarfur og
drakkur. Hann var aldrei hissa  nokkrum hlut, skifti aldrei skapi,
var frisamur og httprur, en hraustur og handtakagur, ef til ess
kom. Hann var kaflega vanafastur og vanakr.  fm orum,--Konsll var
hreinasta fyrirmynd, sem jnn. En Konsll hafi lka kreddur fyrir sig,
og lt aldrei af eim. Aldrei nefndi hann mig  varpi ea vitali ru
vsi en  riju persnu.

"Konsll!" endurtk g, og fr a taka saman dt mitt, v n var kominn
 mig ferahugur.

Konsll var mr eftirltur,--htt var um a. g var ekki vanur a
spyrja, hvort hann vildi fylgja mr  ferum mnum, a var sjlfsagur
hlutur. En n st nokku vanalega . a var fyrsjanlegt hve lng
essi fer mundi vera, og svo ttum vi  vndum, a fst vi essa
voaskepnu, sem gat mola strsta hafskip eins og eggskurn. Hva skyldi
Konsll segja til ess?

"Konsll!" kallai g enn.

"Var hsbndinn a kalla?", svarai Konsll og vatt sr inn um dyrnar.

"J hafu alt tilbi. Vi leggjum af sta a tveim stundum linum."

"Eins og hsbndanum knast", svarai Konsll ofur rlega.

"En a liggur miki . Lttu  kofforti mitt svo miki, sem  a
kemst af ftum, nrklnai og hlslni. Vertu n bara fljtur."

"En safngripina hsbndans?"

"Safngripina mna--sendum vi til Parsar."

"Eigum vi  ekki a fara til Parsar?"

"Ha? -nei, ekki n egar," svarai g t  htt.

"Gott".

Vi frum dltinn trkrk, Konsll, vi tkum okkur far me "Abraham
Lnkoln".

"Eins og hsbndanum knast".

" veizt vst hva stendur til,--a vi tlum a fara a eltast vi
argadr, etta illrmda nhveli, og  mtt geta v nrri, a hfundur
bkarinnar: "Um leyndardma undirdjpanna",--sem er tv bindi  4. bl.
broti--getur ekki hafna v tilboi, a vera me  frinni. etta er
heiarlegt hlutverk, en httulaust er a ekki. mgulegt a segja, hva
fyrir getur komi.--Getur veri, a dri s ilt viureignar, en
Farragt flotaforingi, er n lka karl  krapinu."

"g tla a fara me hsbndanum", svarai Konsll rlega.

"Hugsau ig n vel um, Konsll minn", sagi g, "etta getur ori
happa fer. a getur vel fari svo, a vi komum ekki lifandi aftur".

"Eins og hsbndanum knast!"

A tveim stundum linum stigum vi  skip. g sagi Farragt
flotaforingja nafn mitt og svo var mr vsa  klefann, sem mr var
tlaur.  ilfarinu iai alt  einni bendu, flk og farangur, v 
var komi a burtfararstundu.

"Abraham Lnkoln" var einkar fagurt skip, hraskrei freigta af njustu
ger. Gufuenslan  katlinum var komin  hmark.

Farragt lt kasta landfestum og kallai niur  vlrmi:

"fram!"

Vlin komst  hreyfingu og tk a sna skrfuspunum me svaxandi
hraa.

 strndinni st mgur og margmenni, og pti endalaus hrrap mean
skipi var a skra t hfnina, og veifai httum og vasakltum, til a
veita okkur sustu fararheillaskirnar.




II.


Vi hldum suur me strndum Suur-Amerku a austanveru.  byrjun
jl frum vi fyrir suurodda Amerku og strum vestur  Kyrrahafi,
v a noran til  v hafi hvalsins ori vart sast.

Farragt flotaforingi hafi me sr ll hld og tki, sem notu eru
vi hvalaveiar, sem elilegt var, r v hann tlai a veia hval; en
hann hafi og meira. Honum hafi tekist a ra til fararinnar, konung
allra hvalveiamanna, Ned Land.

Ned Land var fr Kanada. Hann var afburamaur  in sinni. Hann var
sjngur, snarrur, fyrirleitinn og hugrakkur, hverjum manni fremur.
Og svo fimur var hann a beita skutli, a fum hvlum var undankomu
aui, sem hann komst  skotml vi.

Eins og arir Kanadamenn talai hann frnsku jafn vel og ensku. g held
honum hafi tt gaman a tala frnsku. a var vst helzt ess vegna, a
hann gaf sig meira a mr en rum  essari lngu sjfer. Annars var
hann heldur ftalaur.

Dagarnir vru langir og leiir  essari thafsfr. Ned Land var oft 
vakki fram  skipinu og horfi  hvernig a klauf ldurnar fyrir
ofurafli gufunnar. g gaf mig oft  tal vi hann og  spjlluum vi um
alla heima og geima. Brtt var g ess var, a hann lagi ltinn trna
 sgurnar um nhveli.

"g hefi elt tal hvali", sagi hann, "skutla fjlda og drepi marga,
en engan hefi g s svo stran ea rammefldan, a honum vri trandi
til, a reka gat  strt jrnskip".

g reyndi a sannfra hann me v, a leia honum fyrir sjnir, hve oft
a hefi komi fyrir  seinni ldum, a risastr sjskrmsli hefu sst
og stundum nst.

Ned Land, sem s og  tottai tbaksppuna, geri  ekki anna, en
spta t um anna munnviki, og nldra me fyrirlitningarrm: "Tmir
kolkrabbar!"

g reyndi  a sannfra hann um allar r lkur, sem fengnar vru me
tilstyrk vsindanna fyrir v, a nhveli vru til, og svo benti g
honum  a, hva fyrir hafi komi upp  skasti, og vitnisbur
fjlda merkra manna um a ml, manna, sem hann ekti eins vel og g.

Ned Land hleypti brnum og horfi  mig me hsbros  munnvikunum. Hann
lagi ekki trna  eitt einasta or, sem g sagi.

"En heyri r ", sagi g loks, og hugsai, a n skyldi til skarar
skra, "hvaa grein geri r  fyrir skemdinni  "Skotlandinu"?"

N var Ned Land kominn  klpu!

"a er", stamai hann, "a er . . . ."

"Hva ?"

"Haugalygi fr upphafi til enda".

Meira hafi g ekki upp r honum; en ekki var okkur etta a
vildarmli.

Farragt flotaforingi hafi heiti tv sund dala launum, eim manni,
sem fyrstur kmi auga  nhveli. ar en komi var inn  Kyrrahafi
fru allir a skygnast eftir v. Yfirmenn og hsetar vru s og  uppi
 ilfari, hvort sem eir ttu a vera ar ea ekki. eir sem hfu
sjnauka miuu eim t yfir sjnhringinn alla vega, en eir, sem 
hfu ekki, uru a beita berum augum. eir sem  frinni vru, hfu
auvita allan hugann  nhvelinu, og  drgu ekki tv sund dalirnir
r huganum,--lngunin eftir v, a "vera fyrstur" hafi gagnteki
alla eins og megn hitastt.

g mndi t yfir hafi eins og hinir, og hafi ekki sur en eir hugann
 nhvelinu; en mig langai mest a vita hverrar tegundar dr etta
vri, og svo kafur var g orinn upp  skasti, a g st  iljum
uppi fr morgni til kvlds, og gaf mr varla tma til a matast. En
egar svo langt var komi,  fanst Konsl a vera skylda sn, a gefa
mr vivrun. Me afar kurteisum og fguum ortkjum ba hann mig a
ofreyna ekki sjnina lengur  essu.

Samt gat Konsll ekki a v gert, a hann hafi glggar gtur  v,
hvort ekki sist neitt srkennilegt  sjnum. Ned Land var s eini, sem
lt sig etta engu skifta. a var eins og hann foraist a lta t 
sjinn. g mtti til a setja ofan  vi hann fyrir a, v vel gat a
komi a lii, a hann var llum mnum sjnhvassari, hefi hann bara
fengist til a beita augunum.

"a er til einkis", sagi hann, "vi num etta  blindni hvort e er.
a er sagt a essi undraskepna hafi sst  Kyrrahafinu. a eru tveir
mnuir linir san, og hvar er a n? Ef a er eins fljtt  frum
eins og sagt er,  er htt vi a a hafi frt sig eitthva san".

a var  raun og veru tlit fyrir, a Ned Land hefi rtt fyrir sr.
Freigtan strikai thafi vert og endilangt, en enginn var var vi
nhveli.

Og ar kom a lokum, a huginn fr a dofna. Menn fru a vera
reyttir  essu tilbreytingalausa og rangurslausa feralagi. eim fr
a leiast, a horfa t yfir hafi autt og endalaust! a var hvort sem
var alveg rangurslaust! Smtt og smtt fru menn a efast um, a essi
undraskepna vri til  raun og veru, og svo mikil brg uru a essu,
a skipshfnin krafist ess a sustu, a haldi yri heim og leitinni
htt.

a var komi fram  nvembermnu og vi vrum staddir vestan til 
Kyrrahafinu  nnd vi Japan.  kva Farragt a leitinni skyldi
haldi fram  rj daga. Yri einkis vart a eim tma linum, tlai
hann a stra "Abraham Lnkoln" heim  lei aftur.

etta glddi hugann a nju. N var um a gera, a nota tmann vel, ef
a tti a lnast, a n  essa tv sund dali. Svo var fari a
skima eins og ur.

En svo liu essir rr dagar, a einskis var vart. Fresturinn var
trunninn a kvldi hins fimta nvember og  breytti Farragt stefnunni
eins og hann hafi lofa og stri  landsuur.

g var staddur  ilfarinu, og var a tala vi Konsl, egar myrkri
frist yfir. Tungli   skjum og varpai flgtandi birtu yfir
ldurnar ru hvoru. En ess  milli grfi nisvart nttmyrkri yfir
thafinu.

"Heimskulegt flan er essi fr orin", sagi g, "nr hefi okkur veri
a fara rakleitt heim."

"Og raa upp safngripunum hsbndans", sagi Konsll.

"Og ar  ofan verum vi hafir a hi og narri!"

"a er ef til vill ekki rtt hj mr, a segja sem svo . . . . .",
sagi Konsll.

"Lttu a fljga, Konsll".

"Mr datt  hug, a a vri ekki hyggilegt af mnnum, sem eru eins
lrir og hsbndinn, a stofna sr . . . . .".

Konsll htti  hlfu kafi, v upp r miri nturgninni drundi
mlrmur Ned Lands alt  einu.

"H-h! Sormurinn mikli! Framundan  stjrnbora!" pti hann  sfellu.

 einni svipstundu ruddust allir upp  ilfar; kyndarar og vlamenn
nean af nesta glfi, hva  arir.

a var a eins ein hugsun, ein spurning, sem fyrir llum vakti: Hva
gat Ned Land hafa s  biksvrtu nttmyrkrinu?

Eins og tv hundru fama fr skipinu var ljs blettur  sjnum,
lkastur v, sem birtu legi ar upp r djpinu. g s undir eins, a
a var ekki maurildi; a var alt annar blr  essari birtu. Skrmsli
hlaut a vera a eins fa fama fyrir nean yfirbori, en birtan, sem
ljmai af v, var me llu skiljanleg. Ljsbletturinn var eins og
bungumyndaur og skrastur  mijunni.

"etta er maurildi!" kallai einn yfirmannanna.

g laut fram  ldustokkinn og athugai furusn essa.

"Nei", sagi g, "maurildi ber ekki svona mikla birtu. etta er eitthva
skylt rafmagnsljsi. En sji i, a hreyfist, a frist fram, aftur
 bak; a nlgast?"

N htti okkur a ltast  blikuna. Ljsbletturinn nlgaist freigtuna
me miklum hraa en hvaalaust. Menn ddu um ilfari og ptu af undrun
og tta.

"Kyrrir!" hrpai Farragt. "Stri  stjrnbora; fulla fer aftur 
bak!"

Vi essa skipun hljp hver maur  sinn sta, og "Abraham Lnkoln"
skrei aftur  bak  hlfhring.

"Stri  bakbora, fram!" drundi skipstjrinn, og freigtan rann af
sta fr ljsblettinum.

a er a segja,--hn tti a fjarlgjast hann.

En essi undraskepna kom  eftir, me tvfalt meiri hraa.

etta var skiljanlegt me llu. Vi stum  ilfarinu ageralausir og
orlausir af hrslu. Dri geri meira en nlgast freigtuna, a synti
hringinn  kringum hana, og fr hn  me fullum hraa.--Svo hvarflai
a fr, svo sem mlu vegar, kom svo aftur me fleygifer og stefndi 
"Abraham Lnkoln", stanmdist eins og tuttugu skref fr skipinu
og--hvarf. a hafi ausjanlega ekki fari  kaf, v birtan dvnai
ekki smtt og smtt, heldur varr alt  einu, eins og egar ljs
sloknar. Rtt  eftir kom a  ljs hinum megin vi skipi, hvort sem
a hefir n synt umhverfis a ea undir kjlinn. Vi mttum bast vi
rekstri  og egar, sem gat ori okkur happadrjgur.

N tk g eftir einu, sem g hafi ekki athuga ur: Freigtan fr 
fltta  sta ess a skja . Hn var ofstt  sta ess a ofskja. g
hafi or  essu vi Farragt flotaforingja. En hann, sem annars var
stillingin sjlf, var n ausnilega ruglaur og rrota.

"Svo er a", sagi hann, "en g veit ekki hvaa vttur etta er, og
ori ekki a byrgjast skipi  essu myrkri, a vri bltt fram
heimskulegt af mr a gera a. En  morgun skiftum vi um hlutverk".

"r eru  viss um a etta s eitthvert dr?"

"J", svarai hann, "ekki er um a a villast; etta er ausjanlega
risavaxi nhveli. En a er rungi rafmagni, og ef a hefir lagtnn
eftir str, og lngun til a beita henni, er a reianlega mesta
skarisskepna, sem nokkurn tma hefir  sltum sj lifa. g ver a
fara varlega".

Skipshfnin var  flakki alla nttina. Engum kom til hugar a festa
svefn. "Abraham Lnkoln" hafi ekki undan hvort sem var, og fr v me
hlfum hraa; og nhveli hagai sr eftir v. a var aus, a a
tlai ekki a renna af hlmi.

Um mintti hvarf a samt, ea rttara sagt, slokknai, svo vi frum
a halda a a hefi hundskast burtu. En einni stundu sar heyrist
heljar hvinur, eins og vatni vri eytt t um ppu me feikna afli.

 ilfarinu stum vi Ned Land og Farragt.

"Ned Land", kallai flotaforinginn, "hafi r oft heyrt hvali skra?"

"J", anzai Ned Land, "en g hefi ekki heyrt hval skra fyr, sem g
hefi grtt  tv sund dali, fyrir a eitt a sj hann".

"Tv sund dalina skulu r f", sagi flotaforinginn, "en g vil f
a vita hvort a er lkt essu, egar hvalir eyta sj t um
blstursholuna?"

"J, svipa v er etta hlj", svarai Ned, "en miklu sterkara".

Klukkan tv sst ljsbletturinn aftur  nokkurri fjarlg fr skipinu,
og vi heyrum greinilega a dri lamdi sjinn me sporinum.

 freigtunni var hafur vibnaur mikill. Veiarfrum var raa me
borum, svo hgt vri a n til eirra hvenr sem  yrfti a halda. 
framstafn voru ltnar tvr fallbyssur. Var nnur svo ger, a me henni
mtti skjta skutli, en hin var fyrir sprengiklur.

Klukkan 6 um morguninn fr a elda aftur. En egar fyrsta slarbjarmanum
sl  lofti, hvarf birtan af hvalnum aftur  einum svip. Stundu sar
var ori albjart, en  lagist yfir oka, svo nidimm, a varla s t
r augunum.

g fr upp  reiann, svo htt sem kalarepin nu, en sumir af
foringjunum fru alveg upp a sigluhnum. Svo strum vi t  okuna,
sem valt  hgum snum yfir haffltinn.

Ned Land var aftur fyrstur til a sj dri.

"Sormurinn!" pti hann. "Afturundan,  bakbora!"

Gan kipp fr skipinu grilti  dkkleitt ferlki, sem st eins og alin
upp r sjnum. Dri lamdi sjinn svo afskaplega me sporinum, a
drifhvtur frouferill sst aftur af v langa lei.

Freigtan nlgaist hvalinn, og gafst mr n fri  a athuga hann
nkvmlega. Frsagnirnar um lengd hans voru ausjanlega orum auknar.
Hann var  a gizka 100 fama langur. Skrokkurinn var rennilegur, svo
tla mtti a hann vri afar-hrasyndur. Hann eytti ru hvoru sj og
andgufu upp um blstursholuna; st s stroka oft yfir 100 fet  loft
upp. g var n ekki lengur  vafa um a, a etta vri eins konar
hvalur.

Skipverjar biu me olinmi eftir fyrirskipunum skipherrans. Farragt
virti hvalinn fyrir sr grandgfilega og kallai svo  vlstjrann:

"Hafi r kynt undir ktlunum?" spuri hann.

"Kyndi r meira! Eins og katlarnir ola!"

"J", svarai vlstjrinn.

Menn ptu af fgnui vi essa skipun. N tti til skarar a skra.
Kolsvartir reykjarmekkir ultu upp r reykhfum skipsins, en
gufukatlarnir ntruu svo fyrir ofurmagni gufunnar, a alt var sem 
ri lki.

Hvalurinn fr ekki r sta, fyr en ekki voru nema 50 famar milli hans
og skipsins;  tk hann vibrag og synti undan me sama hraa og
skipi skrei. St svo essi eltingaleikur  rj stundarfjrunga a
hvorki dr sundur n saman. Var ekki tlit fyrir a neitt ynnist me
essu mti.

Farragt r sr ekki fyrir reii. Hann klrai sr kaft fyrir ofan
eyra, svo hfan fr aftur  hnakka.

"Ned Land!" hrpai hann.

Ned Land gekk til hans.

"Snist yur rlegt a skjta t btum?" spuri flotaforinginn.

"Fjarri fer v", svarai Ned. "Hr er ekki vi lamb a leika. essi
skepna fer a eigin getta og ltur ekki leika  sig".

"Hva er  til ra?"

"Ekkert anna en auka hraann. g tla a setjast undir bugspjti me
skutulinn minn, og ni g til drsins,  skal g hitta".

"Vlstjri!" hrpai flotaforinginn, "leggi yngra  ryggishanana."

Ned Land settist undir bugspjti. ryggishanarnir voru yngdir og kolum
moka  eldana a nju. Skrfan fr fjrutu og rj snninga  mntu
og "Abraham Lnkoln" fr hlfa tundu smlu  klukkustundinni.

En nhveli synti lka hlfa tundu mlu  klukkustundinni.

Gekk svo heila klukkustund, a enginn munur var  millibilinu. Var
etta smn mikil fyrir hraskreiasta skip amerska flotans, enda voru
skipverjar alveg hamslausir. eir stu fram  stafni og jusu blbnum
og formlingum yfir dri, en flotaforinginn reitti hri af kollinum 
sr af bri.

Enn var kalla  vlstjrann.

"Er gufuenslan  hmarki?" spuri foringinn.

"J", svarai vlstjrinn.

"Hefir veri yngt  ryggishnunum?"

"J, enslan er hlf sjunda loftyngd[1]".

"Lti hana vera 10 loftyngdir!"

etta var skipun, sem Vesturheimsmanni smdi.

"Konsll!" kallai g, "n springur skipi".

"Eins og hsbndanum knast", svarai Konsll.

g ver a segja eins og satt er, a  essu augnabliki var mr sama, 
g tti a  httu.

"Abraham Lnkoln" jk skriinn. Hann gntrai allur fr sigluhn ofan 
kjl og reykhfarnir virtust vera alt of rngir, svo ykkur var
mkkurinn, sem ruddist upp r eim  sfellu. rstimlirinn sndi 10
loftyngdir, en skristikan 10 mlna hraa.

En etta kom fyrir ekki, v hvalurinn synti lka me 10 mlna hraa,
alveg rautalaust.

g get ekki lst tilfinningum mnum  essari stundu. g var gagntekinn
af einhverju eirarleysi. En Ned Land sat  snum sta, me skutulinn
reiddan um xl. ar kom a lokum, a saman fr a draga ru hvoru.

"Vi drgum hann uppi, vi drgum hann uppi!" pti Ned og laut fram me
reiddan skutulinn.

En  smu svipan tk dri vibrag og rann fram, me svo miklum hraa,
a sjlfsagt mundi nema 15 mlum  klukkustund. En ekki ng me a, a
synti lka hringinn  kring um freigtuna, og fr hn  me fullum
hraa. Skipverjar voru hamslausir af bri. N var komi hdegi og vi
vorum engu nr en um morguninn. Farragt s a svo bi mtti ekki
lengur standa og hugsai sr a taka til annara ra.

Fallbyssan  framstafni skipsins var hlain  skyndi og henni mia 
dri. Skoti rei af, en klan fr yfir hvalinn, og var a ekki a
undra, v fri var 1000 famar.

"Aftur!" kallai flotaforinginn. "Fimm hundru dali skal g gefa hverjum
eim, sem getur lama essa djfuls vtt me skoti."  gekk fram gamall
maur grskeggjaur,--mr er sem g sji hann enn,--hvasseygur var hann
og rulaus  svip, en andlitsdrttir allir sem  stein vru markair.
Hann gekk a fallbyssunni, hagrddi henni og miai lengi. Loks drundi
skoti og fylgdi v fagnaarp skipverja.

Klan hitti hvalinn, en--undur og bsn!--hn hrkk af skrokknum  honum
eins og hagl af hsaki og fll  sjinn langa lei fr.

"Er  skepna essi kldd me kvartils-ykkri jrnh?" sagi gamli
maurinn, og var heldur frnn.

"Fari a  sjbullandi!", var Farragt  ori. N var eftirsknin
hafin  njan leik.

"g held fram anga til freigtan springur  loft upp", sagi
flotaforinginn vi mig.

Vi vrum a vona, a dri reyttist af essari aflraun, egar til
lengdar lti. En v var ekki a skifta.

Svo lei hver klukkustundin eftir ara, a a hgi ekki vitund  sr.

etta var voalegt kapphlaup.  essum eina degi frum vi reianlega
frekar 250 smlur.  vrum vi engu nr en daginn ur. Svo kom nttin
og niamyrkur lagist yfir thafi.

g hugsai a essi viureign vri n  enda og allar fyrirtlanir okkar
a engu ornar.

En klukkan 11 um kvldi sst rafljsbjarminn enn  n,  ltilli
fjarlg. a var v lkast, sem nhveli lgi kyrt, og vri mk  v
eftir reynsluna. En a var tkifri, sem Farragt tlai ekki a lta
nota. Hann rendi n skipinu  ttina anga, sem hvalurinn l. Ned
Land kom sr fyrir undir bugspjtinu; hann hafi oft fengist vi a
ur, a last a sofandi hvlum.

Skipi skrei n ofurhgt og svo hvaalaust, sem unt var. egar ekki
vru eftir nema 150 famar a hvalnum, var vlin stvu. Menn stu
kyrrir og hldu niri  sr andanum. g st  stafninum, vi bugspjti
og hallaist fram  borstokkinn. Fyrir nean mig s g hvar Ned Land
sat, me skutulinn reiddan um xl, reiubinn a kasta honum, hvenr
sem fri gfist.

Alt  einu tk hann vibrag og eytti skutlinum. g heyri glamur, eins
og skutullinn hefi lent  einhverju hru. Rafmagnsbirtan af drinu
hvarf, en tvr voalegar vatnsgusur hvolfdust ofan  ilfar
freigtunnar, me svo miklu afli, a alt lauslegt fr um koll og
skolaist til og fr um ilfari, ea fll t, bi menn og munir. g
fann a skipi kiptist vi afar-sngt, og ur en g ni handfestu 
nokkrum hlut, steyptist g  hfui  sjinn.

etta var ljta kaffrin;  kom ekkert ft  mig, v g er gur
sundmaur, egar g segi sjlfur fr. egar mr skaut upp aftur fr g
a litast um eftir freigtunni. Hfu eir n teki eftir v a g fll
tbyris?

 austurtt s g mta fyrir ferlki, sem fjarlgist um.

"Hjlp! Hjlp!" hrpai g.

En skipi frist sfelt fjr. g s a  v, a raua ljsi 
bakbora var  daufara og daufara. Mr var erfitt um sundi, v ftin
drgu mig niur. g tlai a fara a skkva, en  fann g a rifi
var  herarnar  mr og mr var haldi uppi.

"Ert a , Konsll", stundi g upp, " hefir  falli fyrir bor
lka".

"g hljp t  eftir hsbndanum".

"En hva er  ori um skipi?" spuri g.

"a getum vi ekki hirt um frekar", svarai Konsll. "egar g hljp
fyrir bor heyri g sagt, a skrfan og stri hefi brotna".

etta var engin feginsfrtt; en hva sem v lei, urum vi a reyna a
bjarga lfinu  einhvern htt.

Konsll hjlpai mr til a komast r ftunum; svo syntum vi til
skiftis, annig, a s sem hvldi sig, l  bakinu og hlt sr  hinn.

En svona gat a ekki gengi til lengdar. Hve lengi vi hfum synt veit
g ekki, en g man, a g var orinn kaflega reyttur. g gat varla
haldi vitunum upp r og var farinn a drekka sj kaft.

 ggist tungli fram undan skjunum og br birtu yfir ldurnar. Var
eins og g hrestist vi a nokkur augnablik. g lyfti upp hfinu og
svipaist um eftir freigtunni. Var hn  komin svo langt, a g s a
eins mta fyrir henni. N misti g rttinn a fullu; g var a skkva
og heyri glgt a Konsll var a kalla  hjlp.

En  heyri g svara einhversstaar!

"Heyrir  etta?" umlai g.

"J", svarai Konsll, og geri n sitt trasta til a hrpa "hjlp" t
yfir eyimrku hafsins.

Aftur var svara og ekki langt undan. Hva gat etta veri?

N gat g ekki haldi mr uppi lengur. g var a eins var vi, a g
var dreginn af sta, rakst  eitthva, sem tt var fyrir og a mr var
tosa upp r sjnum,--svo misti g mevitundina.

egar g raknai vi til mevitundar aftur, fann g a veri var a na
mig  kafa.

"Konsll!" kallai g af veikum mtti.

"Hsbndinn hringir!" heyri g a sagt var  mlrm Konsls. En maur
s, sem laut ofan a mr var ekki Konsll.

"Ned!" sagi g.

"Rtt er a", svarai hvalveiakngurinn.

"Hefir   falli fyrir bor lka?"

"J", svarai Ned, "en g var svo heppinn a hitta strax  fljtandi
eyju".

"Eyju?"

"J,--ea sama sem, nefnilega sorminn. N skil g hvers vegna
skutullinn minn hrkk af drinu. Nhveli itt er bi til r
hnonegldum jrnynnum, hr. prfessor".

g reis upp  flti. etta dr ea--hva a tti a heita--essi
hlutur, sem vi vrum staddir , var hlfur upp r. Vi hli mr sat
Konsll hlf rnulaus og illa tltandi, ekki sur en g. g fr n a
athuga skepnu essa. etta var ekki dr, a var af og fr! Um a var
ekki lengur a villast, a a var gert r hnonegldum jrnynnum, eins
og Ned Land sagi.

etta var ekkert nttruafbrigi, heldur eitthva enn furulegra. a
var einhver "gerningur", gerur af manna hndum.

"Neansjvarskip!" var mr a ori. "Snildarlega gert, me afar-sterkar
vlar!--Vi erum  ekki langt fr mnnum; okkur er borgi".

Ned Land var  ru mli um a, og l vi a vi frum a tra v, a
hann hefi rtt fyrir sr. Vi brum  jrnynnurnar af llu afli og
Ned Land stappai me jrnbryddu stgvlunum alt hva af tk.  urum
vi einskis hljs varir inn  skipinu.

"a verur skemtilegt, egar hann fer  kaf", sagi Ned.

Ekki tti mr a n svo skemtileg tilhugsun. En vi ttum ekki annars
rkosti, en dvelja ar yfir nttina, sem vi vrum komnir.

egar loksins fr a lsa af degi, heyrum vi skrlt  jrnslm og
hlekkjum og sum hlera opnast  ilfarinu. ar kom maur upp og
skygndist um. egar hann s okkur rak hann upp hlj, hvarf niur aftur
og skelti hleranum  eftir sr. Rtt  eftir komu tta karlmenn upp 
ilfari. eir tku okkur, n ess a mla or fr vrum og fru me
okkur niur  skipi.

Hlemmurinn fll aftur yfir hfum okkar og vi vrum staddir 
niamyrkri. Vi frum ofan jrnstiga og inn um dyr, sem loka var 
eftir okkur. ar vrum vi ltnir einir.

arna var svo miki myrkur, a g hefi aldrei komi  anna eins. Ekkert
nttmyrkur getur jafnast  vi a.

Ned Land lt eins og ur vri. Hann sparkai llu um koll, sem lauslegt
var inni, og datt sjlfur um sumt af v.

"a er dlagleg gestrisni a tarna!" rumai hann. "Og ar a auki eru
etta sjlfsagt manntur, egar til kemur!"

"Vi erum ekki komnir  steikarateininn enn", sagi Konsll.

"Nei, en  ofninn", svarai Ned Land.

a var ekki ar fyrir, a gat vel veri satt sem hann sagi, v g
fann a ilin vru r jrni alt  kring.

Alt  einu var svo bjart inni, a g var a lta aftur augun. Kveikt
hafi veri  ljsmiklum rafmagslampa, sem festur var  lofti.

Vi frum n a litast um. Herbergi etta var 4 lnir  hvern veg og
jrn  llum veggium og loftinu. Glfi s g ekki, vegna breiu, sem 
v l.  miju glfi st vihafnarlaust trbor og 4 stlar.

Okkur gafst ekki mikill tmi til umsvifa v rtt  essu opnaist
hurin og inn gengu tveir menn. Var annar eirra ltill vexti, en
knlegur. Hann gekk  undan.

Hinn, sem  eftir fr, var miklu hrri, og var okkur egar starsnt 
hann. Hann var fagurlega vaxinn, frur snum og hinn hfinglegasti.
Hann hafi alskegg, stutt; augun voru dkk og starandi,--nrri
kaldranaleg--og enni htt. a var fljts a ekki mundi auvelt a
hafa hrif  tilfinningar essa manns. En gfaur maur hlaut hann a
vera. a var aus  honum.

Hann var ausjanlega yfirmaur skipsins, v egar eir vru komnir inn
r dyrunum, vk hinn sr til hliar. Hann stanmdist frammi fyrir okkur
og stari  okkur langa stund. Ekki hraut honum or af vrum fyr en
loks, a hann tlai t aftur;  talai hann vi frunaut sinn  mli,
sem g skildi ekki.

Hva tti g a taka til brags? g vonai a hann skildi frnsku og
varpai hann  v mli,--talai svo skrt og skilmerkilega, sem mr
var unt. g sagi honum nfn okkar og hva manna vi vrum og hvernig 
v st, a vi vrum ar komnir.

kunni maurinn hlustai  mig me stillingu og kurteisi. En ekki sst
nokkur vottur ess, a hann skildi mig og ekki svarai hann.

Ned Land var auvita fokvondur. Hann endurtk alla frsgu mna 
ensku, og vihafi all-fgur or me kflum. Hann endai ml sitt  v
a heimta mat; sagi a vi vrum komnir  dauann af hungri og yrum a
f mat.

En a leit ekki t fyrir, a kunni maurinn skildi Ned Land heldur. g
var einmitt farinn a hugsa um a reyna latnu, en  segir Konsll.

"Ef hsbndanum knast, gti g reynt zku". a hafi mr ekki dotti
 hug ur. Konsll var flmskur og talai auvita zku. g gat a
eins lesi hana og--sannast a segja--me herkjum. g var v fljtur
til a samykkja a.

 rija sinn var honum n sagt hverir vi vrum og hvers vegna vi
vrum anga komnir. En  etta sinn var a Konsll sem sagi fr, me
allri eirri kurteisi og formkreddum, sem honum var lagi. En rangurinn
var alveg s sami,--alls enginn. kunni maurinn snri sr n a
frunaut snum og mlti vi hann nokkur skiljanleg or. Svo fru eir
t r herberginu bir.

Skmmu seinna opnaist hurin  n og kom inn jnn me ur ft. tti
okkur Konsl gott a f ftin, en Ned Land sefaist ekkert fyr en
jnninn loks kom me mat;  var eins og hrnai yfir Kanadamanninum.

A lokinni mlt lgum vi okkur fyrir og svfum vrt og lengi. egar
vi vknuum og vrum a nudda strurnar r augunum, vissum vi ekki fyr
af, en skipstjrinn snaraist inn  herbergi. Hann st kyr stundarkorn
og virti okkur fyrir sr. Svo hf hann mls og talai  hreinustu
frnsku:

"Herrar gir! Mr er jafnltt um a tala frnsku eins og zku og
ensku. g skildi v mta vel alt a sem i sgu. En g vildi fyrst
vita deili  ykkur og huga svo mli  ni. g hefi veri  miklum
vafa um, hva gera skal vi ykkur. i eru komnir hinga  skip mitt
fyrir sakir happaatvika. i hafi trufla lfsrs mna og rsemi . . "

"sjlfrtt". greip g fram  fyrir honum.

"sjlfrtt!" t hann eftir. "Var a sjlfrtt a "Abraham Lnkoln"
var gerur t til a ofskja mig? Var a sjlfrtt a r fru me
skipinu og tku tt  ofsknunum? Var a sjlfrtt a i skutu 
skip mitt og Ned Land kastai skutli  a?"

"Vi vissum ekki anna en skip yar vri sjskrmsl, sem nausyn bri
til a eyileggja", svarai g.

"En hefu i n vita a etta var niansjfarskip; hefu i ekki
elt a og skoti  a, alveg eins og sjskrmsl?"

Mr var svaraftt. g fann me sjlfum mr, a Farragt flotaforingi
mundi ekki hafa gert neinn mun  v.

"Eins og i geti sjlfir s og skili". sagi kunni maurinn, "ber
mr a skoa ykkur sem vini mna. Vildi g vera laus vi ykkur, yrfti
g ekki anna en seta ykkur upp  ilfari og fara svo  kaf. g hefi
fylsta rtt til a gera a".

Hann talai ofur-rlega og reiilaust, en  stkk honum ekki bros. Var
aus a hann meinti a, sem hann sagi.

"En hva sem v lur", btti hann vi, " hefi g kvei a hafa
ykkur hrna  skipinu framvegis. i geti veri eins og frjlsir menn
og hreyft ykkur svo miki sem rm leyfir".

"Er a meiningin a vi eigum a vera hr  skipinu alla fi?" spuri
g.

"J", svarai kunni maurinn, "i megi htta a hugsa um urlendi,
v anga komi i aldrei framar, enda missi i einskis  vi a".

"g strk han undir eins og fri gefst", sagi Ned Land.

"Yur er heimilt a reyna a", svarai kunni maurinn urlega.

a var snilega engrar tilslkunar a vnta af essum manni. Vi urum
a stta okkur vi a, sem hann vildi vera lta.

"Er mr leyfilegt a spyrja um nafn yar?" sagi g.

"Gagnvart yur er g ekki anna en Nmi skipstjri. En gagnvart mr
eru r og flagar yar faregar me skipi mnu, Sfaranum".

Nmi skipstjri opnai dyrnar og kallai  jn. "a er bi a bera
mat  bor  herbergi ykkar", sagi hann vi Ned Land og Konsl. "Vilji
i fara me manni essum".

Svo snri hann sr a mr.

"N, hr. Aronnax, m g fylgja yur til bors? Morgunverurinn er
tilbinn".

g snddi morgunver me skipstjranum og var hj honum a sem eftir
var dagsins. Fr hann me mig fram og aftur um skipi og sndi mr alt
sem markvert var, sem var i margt. Var hann hinn gilegasti vimts
og leysti r llum spurningum me al og nkvmni.

Vi frum fyrst eftir lngum gangi, sem var uppljmaur af
rafmagnsljsi. aan frum vi inn  borstofuna. ar var rmgott inni
og snyrtilega um gengi. Hsggn vru ll r eik og greipt flabeini.
Skpar vru skreyttir drum krystllum og stu  eim og svo borinu
skrautmunir r drum mlmum og hreinu postulni.

aan frum vi a skoa bkasafn skipsins. Bkaskparnir ktu veggina
fr glfi og upp  loft. Bor miki st  miju glfi en legubekkir 
tvr hendur, frair drindis skinni. ll vru hsggn essi r svrtum
palsandervii og koparrend va.  safni essu sagi Nmi a vru tlf
sund bindi, og vri mr heimilt a nota a eftir vilja og rfum.
essu boi var g mjg feginn, upp  framtina.

ar var samankomi rval r bkmentum allra ja, og urmull af
vsindabkum, einkum ritum um nttrufri. Meira a segja fann g ar
bkina mna: "Um leyndardma undirdjpanna".

Loks komum vi inn  aalsalinn. a var strt herbergi og
prilegt,--fimtn lnir  lengd og 9 lnir  breidd.  iljunum hngu
mlverk eftir frgustu snillinga  Evrpu. Marmaralkneski, ger 
fornum stl, stu ar  hornunum, en ltil bor stu hr og hvar 
glfinu. Borfletirnir vru r skygndu gleri, en undir glerinu gat a
lta fjlda hinna fsustu drindismuna r rki hafsins. ar vru meal
annars marmennilssmi svo fgur, a g hefi hvergi s nnur eins, og
perlur svo strar og hreinar, a mr var bltt fram mgulegt a meta
r til vers. Forte-pan st ar  einu horninu; a var opi, og
leit t fyrir a vera oft nota.

r aalsalnum hldum vi fram fram eftir skipinu, og var fyrir okkur
gangur me tveimur hurum  ilinu annars vegar. Vru ar tv herbergi
samhlia og var anna herbergi skipstjrans, en hitt sagist hann tla
mr til bar, mean g dveldi  skipinu. Ekki var a miur bi a
gindum llum og vihfn en nnur herbergi ar  skipinu.

Fremst  skipinu var klefi me innibyrgu, samanjppuu andrmslofti,
og annar samskonar sagi Nmi a vri vi afturstafn skipsins.

Fr klefum essum var stugt nju lofti veitt um alt skipi eftir
rfum.  hverjum morgni var fari upp a yfirborinu og njar
loftbyrgir teknar  klefana.

Klefi skipstjrans var einfaldur og skrautlaus--lkur mjg rum
herbergjum skipsins, sem ll vru bin skarti og drindis hsbnai.
egar vi komum anga inn, lsti Nmi fyrir mr byggingu skipsins og
ger allri. a var rttar 100 lnir  lengd og  lgun eins og vindill.
a var 12 lnir a vermli um miju. Byringurinn var tvfaldur, en
tengdur saman alt umhverfis, me verbitum r jrni. oldi skipi v
afarmikinn rsting. Hreifivlar skipsins vru knar me rafmagni og
svo sterkar, a Sfarinn gat hglega fari 15 mlur  vku. Stri var
eins og  rum skipum, en auk ess vru tveir lrttir spaar ea
vngir utan  hliunum, miskipa. eim mtti halla fram og aftur og
beina  ann htt stefnu skipsins upp  vi og niur  vi, egar gangur
var kominn  a. Auk essa vru klefar  skipinu ea hlf, sem fylt
vru sj, ef skipi tti a skkva, en tmd, egar a tti a leita
upp.  sama htt mtti einnig ra djpstu ess,  a vri  fer. 
framenda skipsins var dltill turn og  honum strishjli. Gluggar
vru  turninum llum megin og gat strimaur s aan til allra hlia.
 afturenda ess var annar turn.  honum var afar-skrt rafljs, sem
nota var  nttum og  kaffrum.

 skipstjraklefanum og aalsalnum vru ms skipstjrnarhld. ar vru
hin vanalegu skipstjrnarhld, svo sem sigurverk, sem gekk fyrir
rafmagni, loftvog, ttaviti og slharmlir. En auk essa vru ar
margs konar hld nnur, sem Nmi hafi sjlfur fundi upp, til a mla
me hraa, stefnu og djpstu skipsins.

Nmi skipstjri skri fyrir mr, me mikilli nkvmni, hvernig hld
essi vru ger og notu. Hann sagi mr, hvernig hann fri a v, a
n rafmagni r msum efnum  sjnum, og hvernig hann hefi reikna etta
alt t fyrirfram, ur en hann byrjai  skipssminni. Var etta alt
svo flki og margvslegt, a g ver a sleppa v hr.

g var alveg forvia  essu llu saman.

"r hafi  sjlfur stai fyrir sminni, og gert allar teikningar og
tlanir", sagi g.

"J", svarai skipstjrinn, "g hefi stunda nm vi hsklana  Berln,
Pars og New-York og numi ar svo miki, sem theimtist til essa".

"En hvernig gtu r sma skipi svo, a ekki yri hljbrt um allan
heim?"

"a skal g segja yur, Aronnax minn. g hefi fengi sinn hlutann r
hverri ttinni. Kjlurinn er smaur hj Krausot  Frakklandi,
skrfumndullinn hj Pen & Co.  Lundnum, saynnurnar hj Lrd 
Liverpool, skrfan hj Scott  Glasgow, ttiloftsklefarnir hj Sail &
Co.  Pars, vlarnar hj Krpp  Essen, stafnfleygurinn  Motala 
Svj, verkfrin hj Hart  New-York o. s. frv. Verksmijurnar fengu
essar pantanir undir msum nfnum, og ttu a senda hlutina  msar
hafnir. En svo lt g skip, sem g tti sjlfur, smala llu saman".

"En  var  eftir a laga etta til og setja a saman", sagi g.

"J, g setti upp verksti  ektri eiiey ti  miju Kyrrahafi og
ar lauk g sminni  Sfaranum, me tilstyrk manna eirra, sem n eru
me mr hr. egar vi vrum bnir a v, brendum vi llu, sem eldur
gat eytt, en kstuum hinu  sjinn, svo engin vegsummerki sust eftir".

"a hefir kosta nokku, skipi yar, get g mynda mr".

"J", svarai Nmi, "me llum hldum kostar a mig eina milljn, sex
hundru og ttatu sund krnur. En me llum sfnum og drgripum, eins
og a er n, er a ekki of htt virt  fimm miljnir krna".

"r hljti a vera afar auugur maur?"

"J, hr. prfessor, a er g. Mr vri hgarleikur a borga allar
rkisskuldir Frakklands, tlf miljara".

v nst fylgdi Nmi mr aftur  skipi, til ess a sna mr vlrmi.
Vi frum fram hj eins konar strompi, og var  honum hur. S g a
jrnstigi l upp eftir honum og spuri skipstjrann hva gert vri vi
hann.

"Vi frum upp  btinn eftir essum stiga", svarai hann.

"Svo, i hafi  bt".

"J, lokaan bt, af smu ger og Sfarann, en miklu minni. Hann liggur
 dld  ilfarinu og er festur me skrfum.  ilfarinu er hleri og
annar  botninum  btnum. eir standast . Me v a opna hlerana get
g fari upp  btinn. Hleranum  ilfarinu er lokar  eftir mr, en
sjlfur loka g hlerunum  btnum. Svo losa g um skrfurnar og  tur
bturinn upp a yfirborinu  einum svip. egar g finn a bturinn
fltur ofansjvar, opna g hlera  ilfari hans, san reisi g sigluna,
set upp segl og sezt vi stri".

"En hvernig komist r niur til skipsins aftur?"

"a get g ekki. Sfarinn verur a koma upp til mn. Bturinn er
tengdur vi skipi me lngum ltnsvr, sem rafmagnsstraumur leikur um,
og fylgir a btnum eftir neansjfar. arf g v ekki anna en rsta
 tippi, ef g vil gefa v vsbendingu".

Alt etta var svo einfalt og  svo haganlega fyrirkomi, a a vakti
adun mna.

egar vi komum lengra fram  ganginn, s g inn  herbergi Ned Lands og
Konsls. Stu eir a sningi og vru hraustir og hressir a sj. g s
matsuuklefann, og hvernig maturinn var soinn vi rafmagnshita. Vi
frum framhj klefum skipverjanna, en ekki s g inn  , v hurirnar
vru aftur. Seinast skoai g vlrmi. ar s g essar undravlar,
sem gengu fyrir rafmagni og gtu sni skrfusnum tuttugu snninga 
sekndunni.

"N tla g a gefa yur ni til rannskna yar og vsindaikana",
sagi skipstjrinn, egar vi komum inn  aalsalinn aftur. "Vi erum
nna staddir  nnd vi Japan, eins og r sji  kortinu essu. Braut
skipsins er mrku  a  hverjum degi, svo r geti s hva ferinni
lur. Bkasafni og salinn er eur heimilt a nota eftir vild. Me
yar leyfi tla g a hverfa fr um sinn".

Nmi fr n t, a svo mltu, en g sat einn eftir.

Hver var hann, essi undralegi maur? Hann var framrskarandi a gfum
og frleik, en fyrirleit urlendi og mennina af lfi og sl. Hver var
hann? Og hvert tlai hann a fara me mig?

essu var g lengi a velta fyrir mr, eftir a skipstjrinn fr. g sat
hugsi langa lengi, ar til loks g st upp og gekk inn  herbergi mitt,
til a taka  mig nir.

rdegis daginn eftir kom Konsll og Ned Land inn  salinn til mn. eim
var fyrst fyrir a spyrja, hvernig  essu sti og hvar vi vrum
staddir.

"Tuttugu og fimm fmum fyrir nean yfirbor sjfar", svarai g.

"etta er str-merkilegt", sagi Konsll.

g sndi Konsl ll au undur af fgtum nttrugripum, sem vru 
salnum. Hann var vanur a fylga mr  sfnunum  Pars og bar gott
skynbrag  ess konar hluti.

Ned Land spuri mig spjrunum r, um Sfarann og Nma skipstjra. Hann
var  fjur a vita hve skipshfnin vri fjlmenn, v hann hafi egar
hugsa sr a myra alla skipverja, ea byrgja  inni, en taka skipi
 sitt vald.

g reyndi a telja um fyrir honum og f hann ofan af essu. En alt 
einu sloknai ljsi  salnum og vi stum eftir  kolsvarta-myrkri.

Vi stum hreyfingarlausir og egjandi og bium ess, sem vera vildi.
Svo heyrist glamur, lkt v sem jrnynna vri dregin eftir
skipshliinni, og  sama vetfangi lagi skra birtu inn  salinn um tvo
glugga.  gluggum essum vru afarykkar glerrur og lgu yfir r
sterkar koparstengur til styrktar. Sum vi t um gluggana sterka
rafljsbirtu, sem lsti upp sjinn langa lei fr skipinu,  allar
ttir. a var fgur sjn og strkostleg. Ljsbroti var svo
einkennilegt  vatninu a v verur ekki me orum lst. Nlgt skipinu
var sjrinn sem fljtandi eldhaf, en smdofnai er lengra dr fr og
eyddist loks  smyrkrinu yfir og undir og alt um kring.

Vi horfum hugfangnir  essa dsamlegu sjn. Brtt kom  ljs urmull
af fiskum og allskonar sdrum. Fylgdu eir skipinu eftir og hringsluu
kringum a, eins og fuglager  lofti. Sumir essara fiska vru
undursamlega fagrir, fr ar saman blikandi litskr, fagurt skpulag og
adanlega mjkar og skjtar hreyfingar.

Alt  einu hvarf essi tfrasjn. Hlerunum var rent fyrir gluggana og
ljsi brugi upp  rafmagnslmpunum  salnum. En lengi  eftir stum
vi eins og  leislu og rifjuum upp  huganum ennan merkilega
fyrirbur. Hann var svo nstrlegur og nrri yfirnttr legur a
hugmyndalf okkar var snorti um langan tma.


[Footnote 1: Loftyngd er s rstingur kallaur, sem lofti gerir 
yfirbor jararinnar; en hann samsvarar hrumbil 15 punda unga 
hverjum ferumlungi yfirbors. .]




III.


g fr a una finni betur  Sfaranum egar fram  skti. g hafi
fyrir reglu a fara upp  ilfar  hverjum morgni, mean veri var a
skifta um loft  skipinu. ar hitti g vanalega strimanninn, sem fkst
ar vi mlingar og athuganir. g reyndi oftsinnis a hafa tal af honum,
en a kom fyrir ekki. Hann skildi ekki ea lzt ekki skilja eitt or af
v sem g sagi. Hann mlti nokkur or  mli, sem g skildi ekki, 
hvert sinn sem hann tlai ofan  skipi aftur.

g skildi a sem skipun um a fara niur aftur og hagai mr samkvmt
v.

 daginn sat g lengstum vi bklestur  salnum ea bkasafnsklefanum.

g var lti var vi Nma skipstjra. g hefi ekki  fyrstu hugmynd um,
hve fltur hann var og einfrull, og var v farinn a halda um tma
a hann vri farinn af skipinu.

Stku sinnum hitti g hann uppi  ilfarinu  morgnana. En oftast var
hann  svo hugsi og fmlugur, a engu tauti var vi hann komandi. 
bar vi, a hann var glaari  bragi. a var helzt, egar hann hafi
srstakan huga  einhverju, sem hann var a gera, a hann kom og tk
mig tali. En  var hann lka llum mnnum allegri og liprari. Listir
og vsindi vildi hann helzt af llu tala um.

Hann elskai hafi. g var ess var einn dag. Vi stum saman  iljum
uppi og nutum veurblunnar. Lofti var hltt og himininn heiur. ldur
thafsins liu eftir sfletinum, eins og spegilgljandi fjallabungur.
Nmi benti t yfir ldurnar og gat ekki varist ess, a dzt a hinni
strfenglegu og hu tign thafsins. Hann lauk mli snu me essum
orum:

"Fr ldufalli yfirborsins og niur  myrkustu undirdjp er hafi 
eilfri hreyfingu, rungi lfi og lifandi verum. a vekur undrun og
tta mannanna. eir hrast hyldpi, en g hrist a ekki. egar g
er  Sfaranum er mr sama hvar g hvli  fami hafsins".

Ned Land og Konsll komu oft til mn inn  aalsalinn og hafi g gaman
af heimsknum eirra, v eir vru sfelt a ybbast og kta--oftast 
gu . Ned Land hafi alt  hornum sr. Hann kunni ekki vi a vera
innibyrgur, kvartai undan matarinu, hva a vri tilbreytingarlaust
og var srreiur vi Nma skipstjra, sem lt eins og hann heyri ekki,
egar sem hst gekk hranaskapur og umkvartanir Ned Lands.

Konsll var vert  mti, ngur me alt. Hann hafi lag  v a haga
sr eftir kringumstunum, og mn vegna var hann  sjunda himni yfir
v, hva mr gfist gott fri  a rannsaka hafi og sdralfi.
Gluggarnir  skipshliinni vru opnir tvo tma  dag a jafnai.  tma
notuum vi Konsll kostgfilega, til a athuga sjinn. egar g kom
auga  einhvern fisk, sem vi hfum ekki s ur, fltti Konsll sr
a kvea hvaa flokki ea tegund hann tti a teljast me. Konsll
hafi vel vit  v og var heldur en ekki upp me sr af eirri fri.
Hann sagi oft vi Ned Land, a hann vri ekki anna en sejandi magi,
sem skifti fiskunum  tvo flokka, eftir v hvort eir vru tir ea
tir.

En Ned Land ekti fiskana  annan htt: af eigin reynslu og eftirtekt og
hann fr fgrum orum um "safnhsavizku" Konsls, sem hann svo
kallai.

Vi hldum stugt  suurtt, frum yfir mijararlnuna og komum loks
 siglingaleiir verzlunarskipanna.

Dag einn sat g  aalsalnum og var a lesa  bk. Ned Land og Konsll
stu vi gluggana og horfu t  sjinn. Alt  einu spratt Konsll upp
og gekk anga sem g var.

"Vill ekki hsbndinn koma t a glugganum sem snggvast", sagi hann og
virtist vera miki niri fyrir.

g br vi og leit t um gluggann. S g  eitthvert svart ferlki
liggja grafkyrt  sjnum skamt fr skipinu. g neytti augnanna v
betur, sem nr dr.

"Skipsflak!" kallai g upp yfir mig.

"J", sagi Ned Land, "a er sokki og mstrin eru brotin". a var sem
hann sagi. Slitrin r reianum hngu  klum t af borunum. Skipi
hallaist  bakbora og var fult af sj. a hlaut a vera nsokki, v
mastrastfarnir, sem stu upp r ilfarinu, vru hreinir.  dyrum eins
ilfarsklefans sum vi liggja lk ungrar konu og hafi hn kornbarn 
fanginu. Lengra hafi hn ekki komist egar slysi vildi til. 
ilfarinu lu 4 hsetar dauir og flktir  reiaklunum. Var hrileg
sjn a sj, hvernig eir vru tlits. eir hfu barist vi a losa
sig r klunum fram  andarslitrin.

Vi stum eins og steini lostnir og horfum  essa hroasjn, mean
Sfarinn rendi framhj. Og ur en vi mistum sjnar  flakinu, sum vi
hkarlana steja a r llum ttum, me glandi glirnum og gapandi
kjftum.

etta var  fyrsta sinn, sem mr var hgt innanbrjsts, san g kom 
Sfarann.

g fr a leggja ungan hug  Nma skipstjra og gat  varla gert
sjlfum mr grein fyrir, af hverju a stafai. Mr hafi hinga til
stai  sama um flti hans og fskifti, g hafi hugsa mest um
rannsknir mnar og bklestur. En n fanst mr alt  einu, sem eitthva
vri hreint vi etta httalag skipstjrans og skipverja, eitthva
undarlegt og tortryggilegt.

a lei heldur ekki  lngu, a essi skoun mn fkk nja tyllu.

Eitt sinn snemma dags kom g upp  ilfari. St strimaurinn ar og
benti  vissan sta  sjnhringnum, en Nmi skipstjri stari anga
gegnum sjnauka sinn. Svo lt hann sjnaukann sga og fr a ganga um
glf  ilfarinu, n ess a skifta sr af mr. Strimaur var allur 
hjlum, eins og honum vri mjg miki niri fyrir. Hann varpai
skipstjrann ru hvoru  mli, sem g skildi ekki og Nmi svarai 
sama mli. Rtt  eftir tku eir sjnaukana aftur og beindu eim 
enna sama sta. g neytti augnanna af fremsta megni, en s ekkert
athugavert. Hljp g v ofan  salinn og stti anga sjnauka. egar
g kom upp aftur setti g sjnaukann fyrir augun, en  sama vetfangi var
hann hrifsaur af mr.

Nmi skipstjri st frammi fyrir mr. Hann var rlegur  svipinn, eins
og hann var vanur, en hann var meira en rlegur, andlit hans var kalt og
stirna a sj, eins og lfvana steingerfingur. Hann kreisti aftur
munninn og beit  jaxlana, en augun vru sem  eldsgl si. g fann 
fljtt a hann tlai ekki a lta reii sna bitna  mr. Hann gat ekki
haft augun af deplinum, sem hann horfi  ur og bgi mr fr a
athuga.

Loks var eins og hann ttai sig og fengi vald yfir sjlfum sr. Hann
sagi nokkur or vi strimanninn, sem hvarf egar ofan  skipi, og
snri sr svo a mr.

"g ver a byrgja yur inni", sagi hann.

"r hafi auvita vald til ess", sagi g. "En m g spyrja yur
einnar spurningar?"

"Nei".

Nmi fr aftur a horfa t yfir hafi. g fann a vlin komst 
hreifingu og skrfan tk a knja skipi fram me vaxandi hraa.

g fr niur til eirra Ned Lands og Konsls. ar vru fyrir fjrir af
hsetum skipsins og fru eir me okkur inn  sama herbergi, sem vi
vrum  fyrsta morguninn, sem vi vrum  skipinu. eir spuru mig
spjrunum r, en g hafi ekki anna a segja en a, sem fyrir mig bar
uppi  ilfarinu. Ned Land var  versta skapi.

A vrmu spori kom jnn inn og bar mat  bor fyrir okkur. Sefaist 
vonzkan  Ned Land, um stund. Konsll hvatti mig til a bora mig vel
saddan, "v a er ekki vst a vi fum mat aftur  brina", sagi
hann, "a er eins vst a eir gleymi okkur alveg".

Ned Land tk riflega til matar sns, eins og hans var vandi, og g lt
ekki mitt eftir liggja.

A lokinni mlt lagist Ned Land endilangur  glfi og steinsofnai.
Rtt  eftir lagist Konsll fyrir lka og sofnai. tti mr a slmt,
v mr fanst full rf  a vaka og hafa gt  llu.

En n br undarlega vi. g var altekinn af mttleysi og reytu og var
a leggjast  glfbreiuna lka. Hugsunin sljvgaist smtt og smtt,
og einhver undarleg yngsli sigu yfir hfui  mr, svo g gat naumast
haldi augunum opnum. g man a sast, a g heyri a hlerunum var
loka og skipi htti a velta; en a var merki ess, a a var komi
 kaf. Svo misti g mevitundina alveg og fll  fastan, draumlausan
svefn.

Morguninn eftir vaknai g og var  inni  klefanum mnum. Mr var a
n fullljst, a Nmi skipstjri hafi blanda svefnlyfi  morgunmatinn
okkar daginn ur. g reis  ftur og fr inn  salinn, v hann st
opinn. Bjst g vi a hitta skipstjrann ar, og f hj honum skringu
 mli essu.

Rtt  eftir kom hann t r klefa snum og gekk inn  salinn. Hann var
gull eins og vant var og fr a ganga um glf, n ess a veita mr
nokkra athygli.

En alt  einu stanmdist hann frammi fyrir mr.

"Eru r lknir?" spuri hann.

"J", sagi g, "g stundai lkningar  mrg r, ur en g fkk
embtti vi jurtasafni  Pars".

"Einn af hsetum mnum er veikur. Vilji r skoa hann?"

"J".

"Komi  me mr".

Mr flaug egar  hug, a veiki essi mundi standa  sambandi vi a,
sem gerst hafi daginn ur, og var meira  mun a f vissu fyrir v.

Nmi fr me mig aftur  skipi og lauk upp einum hsetaklefanum. Komum
vi ar inn  rmgott herbergi, og var a uppljma af rafljsi. Maur
l  fleti t vi ili gengt dyrunum. S g egar, a hann var sr en
ekki sjkur. g laut niur a honum og losai um blugan
lreftsrenning, sem bundinn var um hfu honum. Hann kveinkai sr ekki
hi minsta, en stari  mig me stiru og slju augnari.

Sri var hroalegt. Hauskpan var brotin og heilinn skaddaur miki.
Blga var farin a myndast  srunu og hafi egar gert manninn alveg
tilfinningarlausan.

"Hvernig hefir maurinn hloti etta sr?" spuri g.

"Skipi rakst ", sagi Nmi. "Vi a brotnai jrnteinn  vlrminu og
fll  hfu honum".

g horfi steinegjandi  sra manninn. Hann var ungur a aldri, frur
snum og svipmikill og bar smu jerniseinkenni og arir ar 
skipinu.

"Hann skilur ekki frnsku", sagi Nmi, "svo yur er htt a tala".

"Hann verur dauur a tveim stundum linum", sagi g.

Nmi skipstjri br hendinni fyrir augun og mr virtist g sj tr
hrynja.

"Verur honum me engu mti hjlpa?" spuri hann.

"Nei".

"Jja,  arf g ekki yar astoar me".

g fr t r herberginu, en Nmi var eftir hj manninum dauvona,
niurltur og harmrunginn.

g hvarf inn  herbergi mitt aftur, ungt hugsandi. g gat ekki um
anna hugsa allan daginn en banasngina aftur  skipinu og ennan
skiljanlega rekstur, sem skipi hafi ori fyrir, mean vi lgum 
dvala, undir hrifum svefnlyfsins.




IV.


Vi frum fyrir noran stralu og vrum komnir inn  Indlandshaf 
janarmnui 1868. g veitti v eftirtekt, a Nmi hagai ferinni
ruvsi egar anga kom.  Kyrrahafinu fr Sfarinn me fullum hraa
eftir kveinni stefnu. En egar dr nr strndum Vestur-Indlands, hgi
hann skriinn og stri  sitt  hva, mist  norur ea suur. Liu
svo nokkrir dagar a vi hringsluum um sama svi, en frum svo a
okast suur  vi.

a bar vi einn dag, a g sat  aalsalnum, t vi gluggann, og var a
horfa  urmul af fiskum, sem safnast hafi utan um skipi.  kom Nmi
skipstjri inn og gekk rakleitt til mn, t a glugganum.

"Vi erum brum komnir til Ceylon", sagi hann formlalaust.
"Perlutekjan er a vsu ltil  essum tma rs.  getur veri, a
nokkrir menn fist vi a nna. Langar yur ekki til a sj  kafa,
prfessor?"

g var fljtur a jta v, en mig furai  v, a Nmi skyldi alt 
einu f lngun til a nlgast urlendi og mennina.

"a er langt til Ceylon enn", sagi g, "og fari Sfarinn ekki hraara,
en undanfarna daga,  . . . ."

Nmi tk fram  fyrir mr:

"Vi verum komnir anga  morgun", sagi hann.

Hann horfi stugt t  sjinn, og mr var lka liti anga, en
hnykti vi heldur en ekki.

g kom auga  mann  sjnum, ekki lii lk, sem barst me straumnum,
heldur brlifandi mann, sem klauf sjinn me sterklegum sundtkum, fr
upp a yfirborinu til a anda og kafai svo aftur niur  djpi.

"arna er maur sem liggur vi druknun", sagi g. "Vi verum a bjarga
honum!"

Nmi svarai ekki, en laut fast a gluggarunni.

Maurinn  sjnum kom rakleitt a glugganum, lagi andliti a runni
a utanveru og skifti nokkrum merkjum og bendingum vi Nma skipstjra.
Svo synti hann upp a yfirborinu aftur og s g hann ekki framar.

 mr tti essi vnti atburur furu gegna, hafi  einn hlutur
vaki athygli mna. egar menn essir nlguust hvor annan, sinn hvoru
megin vi gluggaruna, s g ara, a eir vru af sama kyni bir.
Flaug mr   hug, a essi undarlegi skipstjri mundi vera Indverji,
enda tt hann talai eins og mentaur Vesturlandamaur. Sundmaurinn
leit t fyrir a vera almgamaur, en eftir ltbragi Nma og
andlitsfalli a dma, mtti tla a hann vri frjlsborinn aalsmaur af
gu bergi brotinn.

Nmi skipstjri fr yfir  hinn enda salsins og opnai kistu, sem st
ar. Hann tk upp r henni bgla marga, athugai  vandlega og raai
eim svo niur aftur.  bgglum essum var tmt gull. Gizkai g , a 
kistunni vru fimm miljnir krna  gulli.

egar Nmi var binn a lta alt ofan  aftur, lsti hann kistunni
vandlega, og hringdi bjllu a v bnu.  komu inn 4 menn og bru
kistuna t. Heyri g  ftatakinu a eir bru hana a stiganum. Rtt 
eftir fr Sfarinn upp  yfirbori; hlerarnir vru opnair og kistunni
bisa upp  ilfari.

rla morguns daginn eftir kom Nmi inn og settist a morgunveri me
okkur. Hann var vanalega mlhreifur, en mintist  ekki einu ori 
a, sem gerst hafi daginn ur.

"Vi skulum n bora okkur sadda", sagi hann, "a getur ori langt
anga til vi fum mat aftur".

Matur var ngur  borum, eins og vant var, og rttir margir. S g a
sumir eirra vru bnir til r fiski, en hvaa efni var  sumum var mr
mgulegt a renna grun , og hafi g  bora  mrgum sinnum. eir
vru einkennilegir  bragi, en mr var  fari a fallast   upp 
skasti.

"r viti ekki hva a er, sem r bori", sagi Nmi skipstjri. "En
g get fullvissa yur um, a a er holl fa og nrandi. a er langt
san g og mnir menn hfum bora annan mat".

"Eru essir rttir fengnir allir r sjnum?" spuri g.

"J", sagi skipstjrinn. "g arf ekki anna en festa net utan 
skipi, svo er a ori fult af fiski eftir litla stund. En stundum fer
g  draveiar  neansjvarskgunum; ar eru veiifng bi mikil og
g".

"g get vel skili, hvernig r veii  net, en hitt er mr
torskildara, hvernig r fari a v, a veia dr  skgunum
neansjvar", sagi g, "og undarlegt ykir mr a, a aldrei skuli
vera kjtmeti  borum yar".

"Kjt af landdrum sst hr aldrei".

"En hvers konar steik er etta?" spuri g og benti  einn diskinn.

"etta er kjt a vsu", sagi skipsjrinn, "en a er af sskjaldbku.
etta, sem r haldi lklega a s svnakjt, er hfrungalifur.
Matsveinninn minn er vel a sr  tilbningi matar. Rjminn er eyttur
r hvalamjlk, og sykurinn er binn til r eins konar angtegund".

g var a samsinna v, a matsveinninn vri stu sinni vaxinn, v
maturinn var ljffengur.

Nmi tk til mls aftur: "Ekki ng me a, a g hafi ll matarfng r
hafinu. Klnaur minn er lka sniinn af efnum ess. rurinn, sem
kli er ofi r, er rakinn r einskonar stgum. Sngurdnurnar eru
tronar t me afar-smgeru angi.

 stuttu mli sagt, get g fengi r sjnum allar lfsnausynjar
mnar".

A lokinni mlt frum vi inn  bkaklefann og reyktum vindil, sem
auvita var vafinn r blum af niktnkendri surt. Nmi sagi mr a
tlun sn vri a skoa grynningarnar vi Mandor, en ar er mest
perlutekja  heimi.

"Eru r tilbinn?" spuri skipstjrinn, lagi fr sr vindilinn og
st upp. "Flagar yar vera ef til vill me  frinni?"

"a held g sjlfsagt", sagi g og st upp. "En n liggur Sfarinn
vi botn og hr er 30 feta dpi".

"a er svo til tlast", svarai skipstjrinn.

"En getum vi komist  btinn fjrir?" spuri g.

"Nei, vi frum ftgangandi".

"Ftgangandi!" t g eftir, "-- mararbotni?"

"J, einmitt a".

Hann kallai  Ned Land og Konsl og fr me okkur miskipa.

Mr datt  hug, a annahvort vri skipstjrinn brjlaur, ea hann vri
a gera skop a okkur. En svo fr hann me okkur inn  klefa einn og 
fr g a renna grun  hva  ri vri.  ilunum hngu kafarafatnair
margir og nokkrir menn vru ar til taks a hjlpa okkur til a fara 
kafaraftin. Ft essi vru r togleri og ll ein samfella, sklmar,
bolur, ermar og vetlingar. Undir iljunum vru ung og ykk blstykki.
Sterkar ltnsgjarir hldu ftunum fr brjstinu, svo ekki skyldi
rengja a ndunarfrunum.

En hvaan tti svo andrmslofti a koma? Nmi skipstjri hafi s r
vi eim vanda. egar vi vrum bnir a setja upp sterkan eirhjlm, sem
festur var me ltnskraga vi upphlutinn, var ppa, sem l r honum,
sett  samband vi hylki eitt, sem vi hfum  bakinu.  hylki essu
var samjappa loft. Fann g a hreint loft streymdi inn  hjlminn
egar bi var a setja etta saman. Um mitti girtum vi belti og var 
v hnfur, rafmagnsgeymir og rafmagnslampi, sem kveikja mtti  og
slkkva eftir vild.

Svo vrum vi fullbnir til ferarinnar. Bningur essi var svo ungur,
a g gat ekki hreyft mig r sporunum. En Nmi hafi lka gert r fyrir
v. Tveir menn tku hvern okkar og bisuu okkur inn  hliarklefa. A
v bnu lokuu eir hurinni vandlega.

 klefa essum var niamyrkur. g heyri sterkan hvin og fann kulda
leggja upp eftir lkamanum. Klefinn var orinn fullur af sj, sem
hleypt hafi veri inn  hann. Dyr vru opnaar  skipshliinni og lagi
inn um r daufa dagsskmu. Gengum vi t  mararbotninn gegnum essar
dyr.

egar anga kom fann g ekki til yngslanna  kafarabningnum. Mr var
ltt um allar hreyfingar og gat g s til allra hlia gegnum glerrur
 hjlminum.

Birtu lagi niur  djpi, skrari en g hafi bist vi. g gat vel
greint hluti  100 fama fjarlg. egar lengra dr hurfu myndirnar 
bla mu, sem dknai smtt og smtt og hvarf a sustu 
svarta-myrkri.

Sjrinn umhverfis okkur var lkur andrmsloftinu, eins gagnsr og a,
en miklu ttari  sr. Htt yfir hfi mr s g mta fyrir yfirbori
sjvarins.

Vi gengum eftir smgerfum, ljsum sandi. A baki okkur sum vi
Sfarann liggja eins og svartan, langan klett  botninum, en eftir
nokkra stund hvarf hann okkur snum.

Anna veifi gengum vi fram  fiska, sem utu upp af hrslu, eins og
hrossagaukar  mri. Steinar lgu  sandslttunni til og fr, aktir
lindrum og sgrri. Upp  hum klettum stu skankalangir krabbar og
stru  okkur.

Alt  einu fr a halla undan fti og gengum vi niur brekkuna.
Dagsbirtan var  daufari og daufari og a sustu sum vi ekki anna
en daufa rauleita rkkurgltu.

Fram undan okkur var a sj eins og svartan vegg. a var
neansjvarskgur.

Eikurnar vru eins konar trjkendir nglar, stofnarnir rbeinir og
greinarnar lka. Var mjg torvelt a komast fram  skgi essum. Trn
stu svo tt, a vi urum a sveigja au til hliar til a komast
fram; en trn sktu  sama horfi aftur svo leiin luktist a baki
okkar.

a var n ori svo dimt, a vi urum a brega upp ljsi. Var 
bjart umhverfis okkur sem um hdag vri. Virtist mr grurinn svo
fjlbreyttur eins og vri g staddur  surnum frumskgi. En undarlega
kom hann mr fyrir augu, essi fsi myrkviur,  er g hafi virt
hann fyrir mr stundarkorn. Var rugt a gera greinarmun  drum og
jurtum, svo mjg lktist hva ru. Ruglai g saman splntum og
lindrum, skelfiskum og arastnglum.

a var afar rugt a komast fram  skgi essum. egar vi vrum
komnir spottakorn inn  hann geri Nmi okkur vsbendingu um a nema
staar. Vi lgumst niur  arabing til a hvla okkur. Var g feginn
hvldinni, v g var orinn reyttur. a fr fyrir mr eins og rum
kfunarmnnum, a mig stti svefn. Eftir nokkra stund lt g aftur
augun og steinsofnai.

Ekki veit g, hve lengi g hefi sofi, en egar g lauk upp augunum,
spratt g  ftur  ofboi.

Nokkur skref fr mr s g standa skngul meira en lnar ha, og var
svo a sj sem hn tlai egar a ra  mig. g var skelkaur 
svipinn, enda tt g vissi, a kafaraftin mundu verja mig biti hennar.
 smu svifum vknuu flagar mnir. Rist Nmi skipstjri  fti
etta og bari a niur me byssuskeftinu.

Eftir viureignina vi dr etta, sem var jafn andstyggilegt sem a var
meinlaust, datt mr  hug a hglega gti g rekist  dr, sem
kafarftin vru ekki einhlt fyrir. Mr hafi ekki hugkvmst a ur.
En upp fr essu setti g mr a vera var um mig.

Vi lgum af sta aftur, og vrum klukkustund a komast gegnum skginn.
Nmi stri frinni og fr jafnan fremstur. egar komi var t r
skginum fr a hkka undir fti, og birta  sjnum.

Loks nam hann staar. Sjrinn var hreinn og tr umhverfis okkur og
uppljmaur af slskini. Fram undan okkur sum vi grynningar aktar
perluskeljum.

Nmi benti me hendinni yfir grynningarnar. Skeljarnar hngu  mjum
taugum vi klappir og steina. a vru fdma aufi, sem lgu arna 
mararbotni.

Vi reikuum til og fr og skouum skeljarnar. Ned Land fltti sr a
tna saman strstu og fallegustu perlurnar.

A linum tu mntum nam skipstjrinn staar alt  einu og benti okkur
a fylgja sr  var, undir strum kletti. Skamt fr okkur sum vi
svertingja kafa niur. Var hann a freista hamingjunnar a n 
eitthva, ur en perlutekjan byrjai alment. Yfir hfum okkar s g 
botninn  btnum hans, sem ruggai hgt  yfirborinu. Vi annan ftinn
 sr hafi hann bundi ungan stein til a vera fljtari a komast til
botns. egar hann ni botni, losai hann steininn vi sig, lagist 
hnn og fr a tna skeljar  poka. A v var hann svo sem hlfa
mntu. Svo fr hann upp a yfirborinu aftur, dr steininn upp  btinn
 taug, sem fest var vi hann, stti  sig veri og stakk sr til botns
aftur. Gekk svo koll af kolli. En hvort hann hefir fundi nokkra perlu 
llum essum skeljum er mgulegt a segja,  hann legi lfi  httu
fyrir  von.

Vi fengum fljtt snnun fyrir v, hva vinna essi er httuleg. Eitt
sinn egar svertinginn stakk sr til botns og var a leggjast  hnn
tk hann vibrag og snri aftur upp til btsins.  s g eitthva
dkkleitt  sjnum fyrir ofan hann. a var hkarl, og synti beint a
svertingjanum, me gapandi gini. Svertinginn vatt sr sngglega til
hliar, en  sl hkarlinn sporinum  hann, svo hann fll til botns.
Hkarlinn snri a honum aftur og sndist  ll von ti um
svertingjann.  smu svipan  Nmi skipstjri fram mti hkarlinum og
mundai hnfinn. Hkarlinn s hann og snri egar a honum. Nmi lt sr
ekki brega, en egar hkarlinn hugist a gleypa hann, varpai hann sr
til hliar og lagi hnfnum  kaf  kvi hkarlinum. Sjrinn litaist
bli og s g ekki hverju fram fr  nokkrar sekndur. egar eir komu
 ljs aftur, s g a Nmi hlt sr fstum  bxli hkarlsins og lt
hnfinn ganga  skrokkinn  honum, en ni  ekki a leggja hann 
hjarta. Hkarlinn braust um kaflega. Mynduust iukst  sjnum t fr
honum alla vega, svo mikil, a mr l vi falli. Nmi misti loks taksins
og fll til botns. tti mr  sem ti vri um hann. g tlai a
skunda til og hjlpa honum, en essi voasjn fkk svo miki  mig, a
g st sem steini lostinn og komst ekki r sporunum.  smu svipan s
g hvar Ned Land  fram og hafi  lofti skutulinn. egar hann ni
til hkarlsins, rak hann skutulinn  kaf  skrokkinn  honum. Sjrinn
var a nju svo litaur bli, a g s ekki hverju fram fr um hr.
g skreiddist n  vettvang og var Nmi  stainn upp. Hann gekk a Ned
Land og tk  hnd honum fast og innilega.

Svertinginn var horfinn. Hann hafi komist aftur upp  btinn sinn, n
ess vi tkjum eftir v. Htt uppi  sjnum sum vi svart ferlki.
a var hkarlshri sem flaut ar og barst burt me straumnum.

a var lii langt  dag og fari a skyggja. Vi urum v a hafa
hraann , a komast til skipsins aftur. Nmi valdi n ara lei,
styttri og greifrari. Vi gengum  tvr stundir eftir sandslttum.
Vru r vast auar, en sumstaar var sgrur mikill, ang og
araflkjur, taugar og tgar, sem flktust um ftur okkar og seinkuu
ferinni. a var nrri aldimt ori egar vi sum loks ljsin 
Sfaranum. Var g alls hugar feginn egar vi num loks skipinu, og
tkum  okkur nir eftir feralag etta.




V.


Sfarinn hlt fram frinni. Hann rann um veglausan sgeiminn eins og
klfi vri skoti, dag eftir dag. g sat lengstum  salnum vi lestur og
rannsknir. Ng var r a velja  bkasafni skipsins. En mest var 
vert um hina miklu bk nttrunnar, sem Nmi skipstjri fletti upp fyrir
mr  hverjum degi,  ann htt a renna hlerunum fr gluggunum. Sjrinn
sjlfur og sdrarki var rotlegt rannsknarefni fyrir mig. g fann
a brtt, a rit mitt "Um leyndardma undirdjpanna" urfti mikilla
umbta vi, v margt reyndist mr ar rangt ea nkvmt. Svo hafi g
mrgu vi a bta, svo nsta tgfa hlaut a vera miklum mun strri.

Leiin sem vi frum var mrku  korti daglega, eins og Nmi hafi
sagt. g fylgdi stefnunni me athygli, vegna rannskna minna, v  eim
hafi g allan hugann og gtti naumast dagatals ea tmalengdar.

Nmi stri gegnum Persaflann og aan inn  Rauahafi. Hann hlt
stugt  norurtt og tti mr a furu gegna, egar svona var langt
komi.

Lesseps var a grafa Suezskurinn mikla um etta leyti, en hann var ekki
kominn nrri alla lei gegnum eii. Hva tlai skipstjrinn fyrir
sr? g var stugt a hugsa um a, v mr var fari a ykja ng um.

Dag einn kom Nmi inn  salinn og spuri g hann  egar, hvert hann
tlai a fara.

"Hvers vegna spyrji r svona! g tla auvita yfir  Mijararhafi",
svarai hann snugt. "g bzt vi a komast anga  morgun".

" morgun?"

"J, prfessor gur. Eru r hissa  v?"

"a er n komi upp r  mr a vsu, a falla  stafi,  eitthva
furulegt beri vi  skipi essu. En-- megi r hera skriinn
freklega, ef r tli a sigla suur fyrir Afrku og vera kominn inn 
Mijararhaf  morgun".

"Suur fyrir Afrku, segi r hr. prfessor!--Hvaa erindi eigum vi
anga?"

"g hlt a Sfarinn vri ekki vel fallinn til a ferast landveg. Og
komist hann ekki yfir eii . . . . ?"

" fer hann undir a".

"Er a frt?"

"J, g hefi fundi gng mikil neansjvar, sem liggja gegnum eii,
djpt  jru. au kalla g Arabisku gngin".

"Hvernig st  v a r fundu au?"

"a skal g segja yur", svarai skipstjrinn. "g hafi veitt v
eftirtekt a  Mijararhafinu og Rauahafinu vru nokkrar fiskitegundir
af sama tagi. Kom mr  til hugar a samband mundi vera milli hafanna.
N er sjvarhin meiri  Rauahafinu og hlaut v a falla straumur r
v yfir  Mijararhafi. g geri tilraun til a ganga r skugga um
etta  ann htt, a g veiddi nokkra fiska nlgt Suezeiinu, festi
eirhringi vi sporinn  eim og lt  svo lausa. egar g kom upp
undir Srlandsstrendur nokkrum mnuum seinna, var g svo heppinn a
rekast  nokkra af essum fiskum. g tti n ekki anna eftir en finna
opi  gngunum  botni Rauahafsins, og a hepnaist mr um sir. g
htti mr inn  gngin og komst  gegnum au slysalaust. San hefi g
fari um au mrgum sinnum".

Mr tti essi frsaga nsta merkileg og fltti mr a segja flgum
mnum af essu. Konsll komst  loft af ngju, en Ned Land ypti xlum.

"Neansjvargng", t hann eftir; "slkt og vlkt hefi g aldrei heyrt
tala um!"

"Hafi r heyrt tala um Sfarann?" spuri Konsll. "Til er hann ,
og hitt er engu trlegra, a essi gng su til".

"J, vi verum vst a vona a svo s", sagi Ned, "v fljtar komumst
vi inn  Mijararhafi".

Um hdegisbil daginn eftir fr Sfarinn upp a yfirborinu. Vi
flagarnir frum egar upp  ilfar. Land var a sj langt til austurs,
en greinilega , v okuslingur l yfir.

Vi vrum a spjalla saman nokkra stund. En alt  einu agnai Ned Land
og benti t yfir hafi.

"Lti i ", sagi hann.

"g s ekkert", svarai g. "g hefi ekki augun yar".

"Sji r ekkert  hreifingu framundan  stjrnbora?"

g neytti sjnarinnar af fremsta megni og kom loks auga  stra skepnu,
me langan og dkkleitan skrokk.

"Koma fyrir hvalir  Rauahafinu?" spuri Konsll.

"a ber vi a eir flkjast anga", svarai g.

Ned Land hafi ekki augun af drinu. "etta er ekki hvalur", sagi hann.
"g ekki hvalina og eir ekkja mig".

Sfarinn nlgaist skepnuna fluga.

"Hvaa herjans dr er etta!" hrpai Ned Land. "a hefir ekki klofinn
spor, eins og hvalur, og nnur sundfri ess lkjast klunnalegum
tlimum  landdri".

"a er skr, ef hsbndanum knast", sagi Konsll.

"Nei, a er ekki skr", sagi g. "a er eins konar hvalur af
hfrungakyni, sem er orinn mjg fgtur. Hann er kallaur dkingur."

Ned Land hafi ekki augun af hvalnum. Honum st alveg  sama um nafni.
En svona hval hafi hann ekki s ur, og brann n  skinninu af
vgahug.

"Svona hval hefi g aldrei drepi", sagi hann.

 essum svifum kom Nmi skipstjri upp  iljur og heyri hva Ned Land
sagi.

"Mundu r vera fanlegur til a taka upp fyrri starfa yar, rtt 
etta sinn?" spuri Nmi.

Ned Land reif sjlfrtt bum hndum til skutulsins.

"En g vil ra yur til a missa ekki marks. a getur rii yur
sjlfum  miklu", btti Nmi vi.

Ned Land setti upp kruleysis- og fyrirlitningarsvip, en svarai engu.

"Eru eir illir viureignar, dkingarnir?" spuri g.

"J,  meira lagi", svarai Nmi. "a eru dmi ess a eir hafa rist
 hvalveiamenn og hvolft btunum undir eim. g er ekki hrddur um Ned
Land,  g segi svona. g sagi a af v g veit, a honum ykir
gott kjt, en kjti af dkingnum er mesta slgti".

Nmi kallai niur  skipi og komu  7 menn upp a vrmu spori. eir
losuu btinn og settu hann  flot. Sex menn settust undir rar en einn
fr a strinu. Vi flagarnir rr komum okkur fyrir  skutnum. Nmi
var eftir  Sfaranum.

Skipverjar ttu fr og lgust  rarnar. Sttist rurinn fljtt og
vrum vi komnir  nmunda vi hvalinn innan ltillar stundar. egar
fir famar vru eftir, hgum vi ferina. Ned Land fr fram  stafninn
og st ar me reiddan skutulinn. Skutultaugin var ekki fst  btnum,
eins og vanalegast er, heldur var endinn  henni festur vi dufl, sem
flaut  yfirborinu, en lnan var  sj. Mtti sj af v hva skutlinum
lei.

essi dkingur var vanalega strvaxinn, kjulaust 10 lnir  lengd.
Hann l  sjskorpunni og hreyfi sig ekki, heldur en hann vri
sofandi. Mtti v komast mjg nrri honum.

Bturinn nlgaist smtt og smtt, anga til ekki vru eftir nema 3
famar;  vru rarnar lagar upp.

Ned Land st  stafni me reiddan skutulinn. Alt  einu heyrist hvinur
mikill og hvarf dkingurinn  smu svipan. Skutullinn hafi ausjanlega
geiga fr beinni stefnu.

"Fari hann  sjbullandi!" skrai Ned Land  bri sinni. "Hann slapp
undan skutlinum".

"Ekki alveg", sagi g. "Hann hefir fengi skeinu talsvera, v sjrinn
er bllitaur".

"Skutulinn!" hrpai Ned Land.

Hsetarnir rifu rarnar og reru anga sem dufli flaut. egar
skutullinn var kominn upp  btinn var fari a elta dkinginn.

Hann var ekki srur til muna, v hann synti hratt. Hsetarnir lgust
 rarnar af llum mtti. Vi komumst  skotml hva eftir anna, og Ned
Land var a v kominn a kasta skutlinum, en  fr dkingurinn jafnan
 kaf, svo a vi mistum hans. essi eltingaleikur st yfir  fulla
klukkustund. g var farinn a halda a vi yrum a htta vi svo bi,
en  var s breyting , a dkingurinn snri vi alt  einu og kom
rakleitt  mti okkur.

Ned Land var vibinn a taka  mti honum.

"Vari ykkur piltar!" sagi hann.

Strimaurinn sagi nokkur or  snu mli, sem a lkindum ddu
eitthva svipa v sem Ned Land hafi sagt.

a fr eins og vi hfum bist vi, a dkingurinn ri egar  btinn
og velti honum  anna bori svo sjr fll inn. Var a snarri
strimannsins a akka, a btnum hvolfdi ekki. Hvalurinn beit v nst
 borstokkinn og v btinn  loft me kjaftinum, hva eftir anna. Ned
Land hlt sr me annari hendi, en  hinni hafi hann skutulinn og lt
hann ganga jafnt og tt  skrokkinn  hvalnum. Vi ktveltumst hver um
annan veran  btnum og hefum eflaust brlega hloti meisl ea bana,
ef Ned Land hefi ekki tekist a leggja dkinginn  hjarta. Hann
linaist  tkunum, tennurnar urguu vi jrni; svo misti hann taksins
og skk.

Duflinu skaut upp a vrmu spori og hvalnum rtt  eftir. Hann var 
dauur. Vi festum taug vi sporinn  honum, og hinum endanum vi
btinn. Svo rerum vi  ttina til Sfarans me hvalinn  eftirdragi.

Seinna um daginn tum vi kjt af honum a midagsveri. Var a
braggott og engu lkara en nautakjti.

Daginn eftir hldum vi fram norur  bginn,  hgum okkar. Um
nttmlaskei var Sfarinn vi yfirbori og fr g  upp  ilfar. Mig
var fari a langa til a sj sgngin sem skipstjrinn hafi sagt mr
af, og fr n a athuga hvar vi vrum staddir. oka var yfir og myrkt
af nttu. g s grylla  rauleitt ljs  nokkurri fjarlg.

"Fljtandi viti", var sagt vi hliina  mr.

a var Nmi skipstjri sem talai.

"etta er vitinn  Suez", sagi hann. "Vi erum  og egar komnir a
gngunum".

"Er ekki vandfari gegnum gngin?" spuri g.

"j, g er vanur a vera  strisklefanum sjlfur og segja fyrir um
stefnuna. En n verum vi a fara niur".

egar vi vrum komnir niur, var llum hlerum loka og bi um
vandlega. Sjr var tekinn inn  einn klefann og skk  Sfarinn niur 
6 fama dpi.

g tlai a hverfa til herbergis mns, en Nmi skipstjri kallai 
mig.

"Langar yur ekki til a koma me mr inn  strisklefann, prfessor
gur?" spuri hann.

"J, g tek mr til akka".

Strisklefinn var 3 lnir  hvern veg og lti eitt hrri. Strishjli
var  honum mijum. Glerrur kptar og sterkar vru  hverri hli og
mtti sj t um r  allar ttir fr skipinu.

Ekkert ljs var ar inni. En skmu lagi inn um gluggana fr ljskerunum
utan  skipinu. Maur st vi strishjli og hlt bum hndum um
hnana. Hann var mikill vexti og reklegur.

Rafmagnsrir lu r klefanum niur  vlrmi og var s umbnaur vi
endana, a Nmi gat ri stefnu skipsins og hraa me mestu nkvmni.
Hann hgi egar ferina a miklum mun.

g st vi gluggana  bakbora, og virti fyrir mr ha hamra, sem vi
frum me fram. Nmi hafi ekki augun af ttavitanum. Hann sndi
strimanni me bendingum hvernig hann tti a stra.

egar klukkan var 15 mntur gengin  11 tk skipstjrinn sjlfur
stri. Sum vi  eins og hellismunna heljarstran fram undan okkur.
Inn  hann stefndi Sfarinn. ti fyrir heyrist vanalegur hvai og
straumur. a var sjrinn r Rauahafinu, sem hallans vegna braust me
heljar afli gegnum gngin, t  Mijararhafi. Sfarinn barst me
straumnum eins og klfi vri skoti og hafi  vlin aftur  af llum
mtti.

g var me ndina  hlsinum af undrun og adun. Gngin vru svo rng,
a skipi straukst nrri me hliveggjunum. Var sem eldrkir me llum
litum regnbogans flgju fyrir gluggana, vegna birtunnar sem lagi 
bergi fr skipinu.

Klukkan 5 mntur yfir hlf 11 slepti Nmi strishjlinu og snri sr a
mr.

"Mijararhafi!" sagi hann.

Ferin undir eyi hafi ekki stai yfir nema 20 mntur.

Morguninn eftir hitti g Ned Land og Konsl  ilfarinu. eir hfu
sofi bir  leiinni gegnum sgngin og ekki haft hugmynd um hva fram
fr.

" erum vi n komnir  Mijararhafi", sagi g.

"Ekki held g a s n ori enn", sagi Ned Land.

"Svo er a ei a sur", sagi g. "Strndin sem vi sjum mta fyrir 
suri er Egiptaland".

"J, anna hvort a, ea eitthva anna", svarai Ned.

"r v hsbndinn segir a svo s,  veri r a tra hsbndanum",
sagi Konsll.

"r, Ned Land, sem hafi svo hvassa sjn, hljti a sj hafnarvirkin 
Port Said", sagi g.

Ned Land horfi anga stundarkorn. "Jja, a er fyrirtak", sagi hann.
"Vi erum   Mijararhafinu  raun og veru. Heyri r prfessor, vi
getum  fari a ra rum okkar".

g vissi vel hva Ned Land tti vi, en g lt sem g skildi hann ekki.

"Er ekki einmitt nna tkifri til a strjka fr Sfaranum?" hlt hann
fram.

"a er n hgar ort en gert", sagi g.

Ned Land var brltur eftir frelsinu, og orinn heldur skapstyggur upp
 skasti.

"a getur n veri", sagi hann. "En einhver endir verur a vera 
essu".

g vissi a vel, a Ned Land tti olandi fi  skipinu. Hann var
vanur sjlfri og svailfrum  hvalaveium. a lamai rtt hans og
heilsu, a vera einangraur svona  ijuleysi. En g reyndi a draga
flttann  langinn, v g tti margt eftir s og rannsaka 
hafinu.

"Alt hefir einhvern enda", sagi g. "egar vi komum  nmunda vi
Frakkland, England ea Norur-Amerku, getur vel fari svo a betra fri
bjist, egar minst varir".

"egar vi komum anga ea anga" sagi Ned og ygldi brnina. "En n
erum vi  Mijararhafinu.--Er a ekki eins gott og allir hugsanlegir
stair arir?"

Ned hafi rtt a mla, svo a ekki var  mti bori. g vissi ekki
hverju g tti a svara.

"Hva heldur Konsll um etta?" spuri Ned Land.

Konsll sagi a sannast, a hann hefi enga hugmynd gert sr um etta.
Hann tti enga vini ea ttingja, sem ru hann. Hann var allur ar sem
g var. Hans skilningur  mlinu var,  fm orum sagt, "eins og
hsbndanum knaist".

g var neyddur til a fastkvara eitthva.

"g er hrddur um, a vi getum ekki bygt neitt  Nma skipstjra",
sagi g. "Okkur er kunnugt um leyndarml hans og ess vegna ltur hann
okkur ekki lausa. Vi verum v a nota fyrsta fri sem gefst til a
strjka fr Sfaranum".

"a er einmitt a sem g hefi  hyggju", svarai Ned.

"En fyrsta tilraunin verur a lnast", sagi g. "Lnist hn ekki,
verur okkar gtt svo vandlega, a fri gefst aldrei aftur. Vi verum
a fara varlega".

"Rtt er a", sagi Ned Land. "En gefist gott tkifri,--tli r 
a vera tilbinn a nota a?"

"J".

Ned Land hafi hugsa sr, a annahvort yrum vi a synda  land, ef
Sfarinn flyti nlgt landi a nttu til, ea vi tkjum btinn og rerum
til lands  honum. En etta hvorttveggja var gerlegt, eins og n st
. Sfarinn hlt sig langt fr lndum og var lengstum  kafi; rtt eins
og skipstjrinn hefi eitthvert hugbo um rager okkar.

Einn dag sem oftar var g sokkinn niur  rannsknir mnar, inni 
salnum. Vi vrum  komnir suur fyrir Krt. Kom  yfir mig svo mikill
hiti, a g var a losa um ft mn. g skildi ekki  v hvaan s hiti
stafai. Vi vrum staddir  10 fama dpi, en ar er hitinn litlum
breytingum hur. Mr datt  hug a einhver veiki vri a leggjast 
mig. En hlt  fram vi iju mna; en hitinn x og var me llu
olandi. g tlai a fara burt r salnum, en  v kom Nmi skipstjri
inn, og gekk a hitamlinum.

"Fjrutu og tv stig", sagi hann.

"J, hvaan sem essi hiti stafar,  er hann olandi", sagi g.

"Hann verur ekki meiri en vi viljum vera lta", sagi Nmi.

" finst mr a r ttu a draga r honum", sagi g.

"a get g ekki", sagi skipstjrinn. "En g get siglt burt fr honum".

"Kemur hann utan a?" spuri g.

"J, skipi fltur  sjheitum sj".

 smu svipan var gluggahlerunum skoti fr. S g  a sjrinn var
hvtur umhverfis Sfarann. Alt var ein gufulga eins og  sjandi hver.

g studdi hendinni  runa, en var a kippa henni a mr hi brasta,
vegna hitans.

Nmi sagi a vi vrum  nnd vi eldfjall neansjvar, sem vri a
gjsa.

g leit t um gluggann. Sfarinn l kyr, v engin lei var a komast
lengra, vegna hitans. Sjrinn breytti lit og ronai smtt og smtt.
Stafai s litur fr sndri og sku sem yrlaist  sjnum eins og ryk
 lofti. Brennisteinsflu megna lagi um skipi, en  nokkurri fjarlg
brutust fram lyfrauar logatungur, svo bjartar, a rafljs Sfarans var
a engu fyrir eim.

N var ekki vilit a haldast vi lengur vegna hitans.

Nmi skipai a sna vi. Stundarfjrungi sar drgum vi a okkur
svalt og hreint loft  yfirbori sjvar.




VI.


Vi vrum komnir t  Atlantshaf.

Ned Land var inni hj mr. Vi hfum enga tilraun geta gert til a
flja  leiinni gegnum Mijararhafi. N sat hann arna brnaygldur og
beit  jaxlinn.

"a er engin sta til a lta hugfallast", sagi g. "N frum vi
upp a Portgalsstrndum. Frakkland og England eru skamt  burtu. g
tri ekki ru en fri gefist eftir nokkra daga".

Ned Land leit  mig og opnai munninn.

"a verur a gerast  kvld", sagi hann.

Mr hnykti vi. g hafi satt a segja ekki bist vi svo skjtri
breyting  hgum mnum. Mr var orftt  svipinn.

" kvld verum vi rfar mlur undan landi", sagi Ned Land. "Nttin
er dimm og vindur stendur  land. r hafi heiti a lta ekki standa 
yur, hr. prfessor".

g svarai engu.

"Klukkan nu!" sagi hann ennfremur. " er Nmi inni  klefa snum og
skipverjar geta ekki heyrt til okkar.  btnum eru rar, mastur og segl.
g hefi fengi mr skrflykil, mtulegan fyrir skrfurnar sem bturinn
er festur me. Alt er til taks. Konsll verur me mr, egar g fer a
losa btinn, en r bi  bkaklefanum anga til g gef yur
vsbendingu".

Ned Land gekk t, og bei ekki eftir a g svarai. Og egar  alt var
liti,--hverju tti g a svara? a var rtt sem hann sagi, vi urum
a nota tkifri. Vi gtum veri komnir langt t  haf daginn eftir.

g hlt til  herberginu mnu a sem eftir var dagsins. g var  svo
mikilli geshrringu, a g var hrddur um a Nmi veitti v eftirtekt,
ef hann si mig. Tilfinningar mnar voru tvskiftar: g hlakkai til a
vera aftur frjls maur og komast til vina og vandamanna. En mr
leiddist a skilja vi hi mikla furuverk mannlegrar snildar, Sfarann,
og vera ekki hlfnaur me vsindaleg strf og rannsknir sem g hafi
me hndum. a var ljti dagurinn. mist hugleiddi g alla  ngju,
sem g nyti egar g kmi  land, ea g skai me sjlfum mr a
eitthva kmi fyrir, sem hindrai Ned Land a fremja fyrirtlun sna.

Midagsmatinn t g ekki fyr en kl. var orin sj.  vru einir 2 tmar
eftir! reyjan tlai a gera t af vi mig. g gat ekki seti kyr, en
var a fara a ganga um glf. Mr datt  hug a alt gti komist upp
ur en vi kmumst burt fr skipinu. Og svo yrum vi dregnir fyrir
Nma skipstjra, sem yri strreiur, ea a sem verra var, hryggur
yfir v, a g skyldi bregast honum. g fkk kafan hjartsltt.

g gekk inn  salinn til a sj enn einu sinni herbergi, sem g hafi
lifa  svo margar ngjustundir og drukki af bikar vsindanna, og
vira fyrir mr  sasta sinn ll au furuverk, sem ar vru geymd.

Klukkan sl tta.

g leit  skipstjrnarhldin. ttavitinn sndi a vi hldum fram
norureftir, me fram strndinni. Hrainn var ekki mikill og djpstaa
skipsins var 10 famar. Alt etta var svo hentugt sem ori gat fyrir
fyrirtlun okkar.

Svo snri g aftur inn  herbergi mitt, fr  hljan fatna, tk saman
skjl mn ll og anna sem g urfti a hafa meferis. Svo var g
ferbinn.

egar klukkan var a vera nu, lagi g eyra vi hurina 
skipstjraklefanum og hlerai, en var einskis var. g yfirgaf herbergi
mitt og fr inn  salinn. ar var hlfbjart og enginn maur inni.

g opnai dyrnar a bkaklefanum, ar var jafn draugalegt. g
stanmdist vi hurina sem l a miskips-ganginum og bei ar eftir
vsbendingu fr Ned Land.

Alt var kyrt og hljtt. Snningshnykkir vlarinnar var eina hlji sem
heyrist. En mean g st arna og hlustai, uru eir smtt og smtt
strjlli og hgari og httu loks me llu.

Hva var n  seyi? Dauagn var alt umhverfis. Bli suai fyrir
eyrum mr eins og g vri me hitastt.

g var var vi dltinn kipp, sem g kannaist vi. Sfarinn var a
leggjast  mararbotninn, en engin vsbending kom fr Ned Land.

Alt  einu opnaist hurin a salnum og Nmi skipstjri kom inn.

"r eru  hrna", sagi hann, "g hefi veri a leita a yur
alstaar. Eru r kunnugur sgu Spnverja?"

g var svo ruglaur, a g mundi ekki  svipinn eitt or r sgu
Spnar. A eins rf nfn flugu mr  hug: Philip--nmer eitthva og
Karl--Karl fimti. En a var vst ekki etta, sem skipstjrinn tti vi.

g heyri hann endurtaka spurninguna, og geri n mitt trasta til, a
koma fyrir mig ori.

"g er mjg illa a mr  henni" svarai g.

Nmi ypti xlum og settist niur. g settist lka, eins og sjlfrtt.

" skal g segja yur dlitla sgu", sagi Nmi. "Lvk 14. konungur
yar geri sonarson sinn a konungi  Spni, eins og yur er kunnugt um.
Lvk lt alt eftir sr, sem hann gat. Spnverjum mtti lka standa
nokkurn veginn  sama hvort eim var illa stjrna af frnskum prins ea
austurrskum, enda ltu eir svo bi standa. En Holland, Austurrki,
England og zkaland bundust samtkum til a koma honum fr vldum og
setja  sta hans erkihertoga fr Austurrki.

Spnverjar hfu hgt um sig. a var a eina sem eir gtu gert.
Filippus geri slkt hi sama. Hann geri a eina sem  valdi hans
st, en a var a senda til Amerku eftir peningum. Sari hluta
rsins 1702 stefndu nokkur skip, hlain gulli, a strndum Spnar. eim
fylgdi franskur herfloti undir forustu Chateau-Renards. eim var tla
a lenda  Kadiz; en s borg var   hervrzlum enskra skipa.
Chateau-Renard fr  vestur me landi og inn  Viflann vi
tnorurstrnd Spnar. ar tlai hann a koma gullinu  land. En 
risu borgararnir  Kadiz upp ndverir og andmltu v. eir ttu
einkartt  a afferma ll skip, sem komu fr amersku nlendunum, og
hldu n fast  essum rtti snum. Filippus var gunga og ori ekki
anna en gera a vilja eirra. Flotinn l  Viflanum anga til enskur
floti, miklu strri, kom og ri  hann 22. oktber.

Chateau-Renard varist  lengstu lg. En egar hann s ekkert undanfri
lengur kveikti hann  skipunum og ar sukku ll aufin  sjvardjp".

g heyri tplega hva Nmi sagi, og v sur a g fylgdist me
efninu. g hafi allan hugann  fyrirtlun okkar flaganna, og bei
eftir v sem vera vildi.

Nmi horfi  mig me hslegu augnari, og reyndi g  a lta svo
sem g veitti mli hans glgga athygli.

"Nna erum vi staddir  Viflanum", sagi hann. "Vilji r lta ,
prfessor?"

Nmi st upp og gekk inn  salinn. g fr  eftir honum. Ekki var ljs
ar inni, en gluggarnir vru opnir og sjrinn uppljmaur kring um
skipi.

Rafljsi bar birtu langan veg yfir mararbotninn til allra hlia og
mtti glgt greina alla hluti sem nlgir voru, eins og um hdag vri, 
urru landi. Botninn var slttur og akinn hvtum sandi. Skipsflk lu
til og fr og kringum au breiur af kssum, kirnum og alls konar hlutum
rum. Innanum alt etta lu dyngjur af gulli, slegnu og slegnu, silfri
og gimsteinum. Nokkrir menn af Sfaranum vru a vinnu kringum skipi,
klddir kafarabningi. eir sfnuu gulli og gimsteinum  strar byrar
og bru inn  Sfarann. Fr svo fram um stund.

Mr fanst svo miki um essa sjn, a g gtti  svipinn einskis annars,
en vira fyrir mr aufin, sem dyngt var inn  skipi.

"Skilst yur n a g s auugur?" spuri Nmi. "Svo er vst", svarai
g, "en hva geti r gert vi alt etta f?"

"Hva g geri vi f!" t hann eftir. Svo st hann hugsi stundarkorn
og horfi t  sjinn. Gremjulegt bros lk um varir hans, egar hann tk
til mls aftur: "r haldi auvita a g s me llu skilinn a
skiptum vi urlendi og , sem a byggja. En egar g n segi yur,
a svo er ekki,  skilst yur sjlfsagt, a g hafi ng vi f a
gera".

Nmi settist niur vi gluggann, snri sr a mr og tk aftur til mls:

"g s a r skilji a, r viti eins vel og g, a alt m kaupa
fyrir peninga ar efra. a er ekki ng a frna lfi snu og sinna, 
hver einstaklingur heillar jar thelli bli snu fyrir
fsturjrina,--hver hirir um a! Hjartabl heillar jar er einskis
viri  kauphllinni. Alt er a engu meti nema peningar, miklir
peningar!" Nmi spratt upp og krepti hnefana. "Kaupmenn, kaupmenn!"
rumai hann. "Drslega sinnair, samvizkulausir . . . "

Hann agnai alt  einu, eins og hann ttist hafa sagt meira en hann
tlai. Eftir stundargn snri hann sr aftur a mr og var  binn a
n aftur snum vanalega svip hrku og stillingar.

"Margir eru bgstaddir ar efra og urfa hjlpar me", sagi hann og fr
t r salnum.

Mr var liti t og s a mennirnir vru enn a bera inn gulli. En g
festi ekki hugann vi a frekar.

Mr skildist a  v sem Nmi sagi, a hann mundi hafa veri flmdur
t r mannflaginu og a hann hefi lagt miki  slurnar fyrir
eitthvert mlefni. En hvaa mlefni? Og hver var hann?

g var alveg binn a gleyma flttatilraun okkar. g l andvaka mestalla
nttina og var a brjta heilann um Nma skipstjra.

Morguninn eftir kom Ned Land inn til mn og vakti mig. Hann stanmdist
fyrir innan rskuldinn, stakk hndunum  vasana og var alt anna en hr
 svipinn.

"a var lti r essu,  gr", sagi g til a rjfa gnina.

"J, skipstjra-rlbeini urfti nausynlega a koma t  v g tlai
upp  btinn", svarai Ned.

"Hann var a taka t peninga  grkveld", sagi g.

Ned Land leit vi mr gremjulega. Hann var ekki  v a taka gamni.

g sagi honum fr llu sem g hafi s og heyrt, kvldi ur. En a
hafi alls engin hrif  hann.

"Vi verum a reyna aftur  kvld", sagi hann.

" hvaa tt hldum vi nna?" spuri g.

"Veit a ekki".

"Jja, vi skulum athuga a um hdegi".

Ned Land fr aftur inn til Konsls. egar g var klddur, fr g inn 
salinn. ttavitinn spi ekki gu. Sfarinn stri  suur--landsuur.
Vi snrum baki vi Evrpu!

g bei me reyju eftir v, a lei skipsins yri mrku  korti.
Klukkan hlf tlf vru skkviklefarnir tmdir og Sfaranum skaut upp a
yfirborinu. g fltti mr upp  ilfar. Ned land var kominn anga 
undan mr.

Vi sum hvergi til lands. Ekkert anna en endalausa hafbreiuna og
nokkur segl t vi sjnhringinn. Ylgja var  sjinn og skjafar miki 
lofti. a var strviri  asigi.

Ned Land ni ekki upp  nefi  sr fyrir gremju. egar dr fr slu
rtt  eftir, leitai hann landa me augunum, en var einskis var.
Nstrandi notai tkifri til a taka slarhina.

Stundu sar leit g  korti. Vi vrum 100 mlur undan landi. ll von
um undankomu var ti a essu sinni.

Ned Land fll a ungt, en mr var aftur hughgra, og fr n a gefa
mig vi rannsknum mnum  r og ni, eins og ur.

Nmi skipstjri kom inn til mn um kvldi og spuri me mestu al,
hvort mig langai ekki til a vera me sr  tgngu  mararbotni.

"r hafi jafnan veri  ess konar ferum a deginum. Langar yur ekki
til a fara eina fer a nturlagi?" sagi hann.

g ektist a.

"g skal segja yur a fyrir, a etta verur lng og strng ganga. Vi
frum upp  htt fjall og vegirnir eru illa ruddir hr  djpinu", btti
hann vi og brosti.

g kvast vera vi llu binn. Svo frum vi niur a hafa fataskifti.
g ttist vita a vi ttum a vera tveir einir, v Nmi hafi ekki
boi flgum mnum a vera me  frinni.

a gekk fljtt a koma okkur  kafaraftin. ttiloftshylkin vru
bundin  bak okkur, en a leit t fyrir a eir tluu a gleyma
rafljskerunum, og hafi g or  v vi skipstjrann.

"Vi urfum ekki  eim a halda", sagi hann.

g hlt a mr hefi misheyrst, en var of seinn til a endurtaka
spurninguna, v Nmi var  binn a setja upp hjlminn. Mr var
fenginn jrnsleginn stafur  hndina. A v bnu gengum vi t  botn
Atlantshafsins  hundra og fimmtu fama dpi.

Klukkan var tlf um nttina, egar vi lgum af sta. Ljsin 
Sfaranum lstu okkur  veg en hurfu brtt snum. Vrum vi  staddir 
nyamyrkri.

Nmi benti mr  rauleitan depil  svo sem mlu fjarlg. egar lengra
dr var hann bjartur sem eldur og bar svo mikla birtu um sjinn, a vel
var ratljst.

Mararbotninn var slttur en fr hkkandi. Hallinn var  svo ltill a
vi urum hans varla varir. Vi rmmuum fram jafnt og tt og
stefndum  ljsdepilinn. Frin gekk  heldur seint. Va sukkum vi
niur  aurbleytu ea flktumst  angbejum, og innanum etta var krkt
af skelstnglum og hellusteinum.

g heyri yfir hfi mr einskonar snark, ea smelli, sem uru stundum
svo hvellir, a eir lktust stugri skothr. etta var strfeld
rigning, sem dundi  yfirborinu. Var etta, me ru fleira merki ess,
hve glgt hlj heyrist gegnum vatn. Mr flaug  hug sem snggvast, a
n mundi g vera holdvotur  rigningunni. En svo hl g a sjlfum mr.
g hafi gleymt v  svipinn, a g var staddur niri  vatni 
vatnsheldum kafaraftum.

Eftir hlfrar stundar gngu uru fyrir okkur klettar og urir. Vru
allar gjtur fullar af blikdrum, sfjrum og rum ektum skeldrum,
sem ll loguu  maurildisglringum, en steinarnir vru aktir surtum
og glum. Var heldur sleipt undir fti sumstaar og kom mr n stafurinn
 gar arfir. egar g leit aftur, s g mta fyrir ljsinu  ljskeri
Sfarans, en mjg greinilega skum fjarlgarinnar.

a vakti athygli mna, a grjturirnar, sem vi frum yfir, vru
einkennilega reglulega lagaar. Sumstaar s g langar glufur ea
gjtur, sem lgu eitthva t  myrkri, svo hvergi s fyrir endann 
eim. g var lka var vi, a eitthva var alt af a brotna undir
blsknum mnum. Var brothlji lkast v, sem a vru ur bein. g
laut niur og tk um einn af essum hlutum. Kom   ljs a etta var 
raun og veru bein, og g gat ekki betur s en a vru mannsbein.

Ljsi sem vi stefndum , fr alt af stkkandi, eftir v sem nr dr.
Var a n a sj sem strkostlegt bl, t vi sjnhringinn. g fr n
a vera forvitinn, en var  vi llu binn. g var binn a sj og
reyna svo margt furulegt  essum sferum. Skyldi vera mannabyg
arna, hugsai g me sjlfum mr. tli skipstjrinn eigi n ekki vini
arna, sem hann tlar a heimskja, menn sem hafa veri reknir  tleg
og fundi griasta arna  mararbotni, menn sem hafa veri ornir
fullsaddir af lgi, ranglti og yfirdrepskap mannkynsins!

Ekki var a hugsandi. g var orinn autra eftir ll au undur og
kraftaverk, sem g hafi reynt af Nma skipstjra. a gat hugsast a
hr vri byg borg af vitrum mnnum og hugrkkum, sem ektu tkin 
lgmlum nttrunnar og skildu leyndardma hennar.

a lsti meir og meir umhverfis okkur. Sknandi birtu lagi upp af
fjallstindi fram undan okkur,  a gizka 800 feta hum. g s  ekki
ljsi sjlft, en birtan brotnai  sjnum og barst til allra hlia.
Ljslindin sjlf, hver sem hn svo var, hlaut a vera hinum megin vi
fjalli, v s hliin, sem a okkur snri var hulin skugga, en hnkar
og hamraskr bru vi ljshafi hins vegar.

Nmi sklmai fram hratt og hiklaust, yfir urir og gngur og hva sem
fyrir var. Var aus, a hann hafi fari hr um ur og var kunnur
llum leium. g fylgdi eftir hiklaust og smeikur. g dist a Nma og
hafi  honum trllatr; mr kom ekki einu sinni til hugar, a hann gti
fari afvega.

Eftir klukkutma gngu komum vi a fjallsrtunum. Var ar fyrir okkur
einstigi eitt mjtt og ilt yfirferar, en ekki mtti annan veg komast
upp  fjallshlina. Til beggja hlia var trjskgur mikill og
hrikalegur. Ekki vru a lifandi lauftr sem vi sum, heldur
lauflausir og lfvana steingervingar sem mynduu ennan mirkvi. Var
hann lkur afarstrri kolanmu, sem enn hafi ekki ori fyrir rstingi
ungra jarlaga. Trn stu  sterkum rtum  botninum, en kolsvartar
greinarnar gnfu upp  sknandi sjinn lkt og kliptar brfmyndir,
lmdar  gluggaru a kvldi dags. Gatan var grin glum og ara og
akin aragra af skeldrum. Vi gengum mist ea klifruum yfir kletta
og klungur, klofuum yfir fallna trjstofna og trumst gegnum
araflkjur, sem flttaar vru milli trjgreinanna.

A baki okkur grilti g klettaklungrin svrt og hrikaleg, en fram undan
gli rauur ljsbjarminn og geislastafirnir stefndu  allar ttir, me
undarlegum litbrigum og ljsbroti. Hr og hvar losnuu strir steinar
undan ftum okkar, og ultu ofan brekkuna me dynkjum og skruningi, sem
skria flli. Til beggja handa lgu gjr og glufur kolsvartar og svo
langar, a ekki s fyrir endann. Sumstaar uru fyrir okkur bjartir
gangar og greiir stgar, eins og vru a vegir ruddir af manna
vldum. g bjst vi a mta sbum essum  og egar.

Nmi hlt stugt fram upp brekkuna og g vildi gjarna dragast aftur
r. Kom n stafurinn  gar arfir, v mj og tp var gatan sumstaar,
en hengiflug a nean. Furu greitt gekk  ferin, og ekki fann g til
lofthrslu. Stundum hljp g yfir hyldpisgjr, sem mr hefi a vi
uppi  urlendinu, ea g stiklai yfir r  vltum trjstofnum. a
var eins og g yri ekki var vi httuna, svo var hugur minn gagntekinn
a hrikafegur eyimerkur essarar.  stku sta slttu klettarnir fram
yfir undirstu sna, eins og eir vru a leika sr a v, a bja
jafnvgislgmlinu byrginn, og enn s g ar ha og horntta steindranga
gnfa vi himininn, svo hallfleytta og mja a nean, sem vru eir me
llu undanegnir yngdarlgmlinu.

ttleiki vatnsins olli v, a mr var trlega ltt um allar
hreifingar. Kafaraftin vru kaflega ung; g hafi koparhjlm  hfi
og ykka blsla undir iljunum;  stiklai g eins og steingeit upp
snarbrattar brekkur og fann ekki til reytu ea mi.

A linum tveim stundum fr v vi frum af sta, vrum vi komnir t
r skginum. Enn  vru hundra famar eftir upp a fjallsgnpunni.
Merg af fiskum aut upp undan ftum okkar, eins og fuglar flgi upp r
grasi. Hr og hvar vru djpar gjtur og glufur  klppunum. Vru r
fullar af alls konar drum og freskiskvikindum. Urguu au saman klm
og gripklumbum niri  myrkrinu, svo gilega, a hrollur fr um mig
allan. Verra tti mr  egar langar og hrikalegar griptengur lgust
versum fyrir framan ftur mna, svo g komst ekki fram. Niri 
myrkrinu glu sund glyrnur, eins og  eld si. a vru augu
risastrra kolkrabba og humra. Var a heyra urg og skur eins og sarga
vri saman jrnum, egar eir jpluu skoltunum. Fleira var ar ferlegra
dra. Afarstrir krabbar hvldu ar  bumbunni eins og fallbyssur 
stlstplum, og biu eftir br, og gilegir smokkfiskar teygu angana 
allar ttir eins og lifandi hggorma.

g hafi s margt og reynt og  brast mig kjark meal essara ferlegu
kvikinda, sem gnuu mr fr llum hlium. En Nmi lt ekki etta  sig
f. Hann hlt fram hiklaust og hrddur og g var til neyddur a fylgja
honum eftir.

Vi komumst upp  stall, breian og vttumikinn, og bar mr ar enn
fyrir augu vnt sjn. a vru rstir af byggingum,--verulegum
mannvirkjum. Innan um stir og yrpingar gat a lta hs og hallir og
hreist musteri, alt sgri sliljum, nglum og aragresi.

Hvert var a undraland, sem hr hafi sokki  s fyrir rdaga allrar
sgu? Hvaa j hafi tt  fornaldarfrg, sem hr var fallin 
gleymsku og d og Nmi skipstjri leyfi mr einum a lta?

Mig langai til a spyrja Nma um etta. a var komi a mr a svifta
hjlminum af hfi mr, til ess a geta tala. En Nmi geri ekki anna
en benda upp  fjallstindinn, eins og hann tlai a segja:

"Hldum fram! lengra, lengra!"

g geri mitt trasta til a hafa vi Nma og eftir nokkra stund komumst
vi upp og stum  fjallstindinum.

eim megin, sem vi komum upp var fjallsgnpan ekki nema 800 fet upp fr
jafnslttu. En hinum megin var hafi helmingi dpra og mndi tindurinn
tignarlega t yfir hyldpi. tsn var glgg og geipiv.

Niur undan var sltta allstr og brann ar bl gurlega miki. Fjall
etta var eldfjall. Af tindinum var ekki lengra en sem svarai sjtu
fetum niur a afarstrum eldgg. Upp r honum eyttist glandi gjall og
hraunleja, sem valt fram  logandi hringium og straumkstum, eins og
fossandi eldfl. essi heljarmikli kyndill bar svo mikla birtu, a
allur mararbotninn var uppljmaur svo langt sem auga eygi.

Og arna niur undan tindinum vru leyfarnar af strri borg, sem l 
rstum  mararbotni, umturnu og eyilg. Hrunin hs og musteri,
brotnir bogar og rair af fllnum steinslum. ar gat a lta leyfar af
strkostlegri vatnsveitu, hreistu hfuvgi, umkringdu mrgum musterum,
hafnarveggjum, sem eitt sinn hfu stai fyrir brimrti hafsins og
veitt vernd og skjl fjlda skipa. Enn mtti sj lng og brei torg og
strti og umhverfis alt etta stra gara af hrundum borgarmrum.

Hvar var g staddur og hver var essi borg?

g reif  handlegginn  Nma til a lta hann skilja, a g yri a f
einhverja vitneskju um etta.

Hann tk upp stein, sem lktist krt, gekk a hellubjargi, sem var ar
nrri og skrifai  a a eins eitt or--: "Atalanta".

a var ng.--Mr flugu  hug gamlar grskar sagnir um borgina, sem
hafi gleypti  einni svipstundu. Munnmlasgur fornar, sem margsinnis
hfu veri dmdar markleysa ein.

etta land, sem sgurnar sgu fr, hafi  veri til  raun og veru,
og g st n  jr essa lands! Land etta var afarstrt flmi, vestur
af Afrku og Evrpu. a skk  s, svo a eins hstu fjllin stu upp
r, au sem n eru kllu Asoreyjar og Madeira.

 fulla klukkustund stum vi arna og virtum fyrir okkur essa fgtu
sn. Hraunfli magnaist ru hvoru og jk birtuna. Fjalli ntrai
undir ftum okkar og dunur og dynkir brust til eyrna okkar gegnum
vatni.

Mr datt  hug hvort ekki mundi n einhverntma s dagur koma, a n
nttrubylting lyfti essu landi upp aftur, og myndai me v br milli
Evrpu og Amerku, og drgi fram  dagsins ljs hin strkostlegu, mrg
sund ra gmlu mannvirki.

Nmi skipstjri sleit upp r essum hugleiingum mnum. Hann reis 
ftur, rendi augunum  hinsta sinn yfir borgina sokknu og tk mig vi
hnd sr, til marks um a, a vi skyldum halda af sta.

Okkur gekk greilega ferin niur fjallshlina. egar vi vrum komnir
gegnum skginn, sum vi mta fyrir ljsinu  Sfaranum, eins og
ofurltilli stjrnu  fjarska, og stefndum vi  ljsi r v. egar
vi loks komum heim  Sfarann, var fari a elda aftur og mta fyrir
dagrenning  yfirbori hafsins.




VII.


Vi hldum fram ferinni nstu daga og stefndum  suur, eftir miju
Atlantshafinu. Ned Land var ergilegur sem von var, v  essum slum
var engin von til a vi gtum komist fr skipinu. Land var hvergi 
nnd, ekki svo miki sem eyja ea hlmi nokkurs staar.

Vi vrum  ekki vonlausir um a Nmi mundi sleppa okkur, egar ferin
umhverfis hnttinn vri  enda, ef vi htum v  vi drengskap okkar,
a egja yfir leyndarmli hans. Mr datt  hug, hvort g tti a tala
vi Nma og stinga upp  essu vi hann. a var a lkindum
ingarlaust. Nmi var svo oft binn a lta a  sr heyra, a vegna
essa leyndarmls vri hann til neyddur a halda okkur  skipinu fram.
g fri etta  tal vi Konsl, en hann var engu rnari  v en g,
hva gera skyldi. Okkur kom  saman um a, a vekja ekki tortryg Nma
me v a brjta upp  essu vi hann, a mundi vera
rangurslaust,--ba heldur og sj hvernig skipaist um atvik og
stur.

v lengra sem suur dr, v fastar lagist s grunur  mig a mr
mundi aldrei framar aunast a sj ttjr mna og stvini.

g var lti var vi Nma skipstjra essa dagana. Hann var
niursokkinn  strf sn og rannsknir  klefa snum, og  sjaldan g
hitti hann  bkasalnum, var hann annars hugar og afskiftalaus.

Sfarinn hlt sig jafnaarlega vi yfirbori, og var ar ftt  sveimi.
A eins einu sinni sum vi skip; ar  vru hvalveiamenn, og skutu
eir egar t bti og reru leiis til okkar,--hldu ausjanlega a ar
vri g veiibr, sem vi vrum. Nmi skipstjri vildi ekki eya tma
og krftum manna essara a rfu og fr v  kaf me Sfarann. etta
var atvik, sem Ned Land lt ekki athugalaust fram fara. g held honum
hafi gramist srlega, a hvalveiamennirnir skyldu ekki geta lagt til
daus jrnhvalinn okkar me skutlum snum.

a bar vi  essum slum, a vi hittum fyrir stra hkarla. Flugu
mr   hug msar sgur um , sem g svo sagi Konsl. a er ef til
vill varasamt a tra llu, sem farmenn segja fr, en a er dagsatt a
a sem hr fer  eftir er haft eftir sjmnnum:  maga  strum hkarli
fanst einu sinni hfu af amerskum vsundi og heill klfur.  rum
fundust tvr hnsur og sjmaur  einkennisbningi.  eim rija var
hermaur me alvpni og  eim fjra hestur me riddara og reitgjum.
etta er n a vsu ekki sem trlegast, en  get g ekki samkvmt eigin
eftirtekt sanna a a s satt. Vi fengumst sem s ekki vi
hkarlaveiar.

Hinn 13. marz kva Nmi skipstjri a gera tilraun eina, sem mr tti
meir en lti til koma.

Vi vrum staddir  45. breiddarstigi og 37 stigi vestlgrar lengdar, 
eim sta, ar sem amerska freigtan "Kongress" stikai eitt sinn dpi
og hafi ekki botn me fimmtn sund eitt hundra og fjrutu metrum.

Hr tlai n Nmi a reyna a komast til botns, og bj g mig undir a
athuga nkvmlega hvernig s tilraun lnaist. Gluggarnir  aalsalnum
vru opnair og vi nlguumst hyldpi.

a var ekkert vilit a skkva skipinu  ann htt a fylla sjklefana.
A vsu gat a yngst svo miki vi a, a a sykki til botns. En 
var eftir a komast upp aftur, og var mikil tvsna  v, hvort
vlarnar mundu geta rst vatninu t aftur, undir v voafargi, sem
hlaut a hvla  skipinu  essum reginhyl.

Nmi lt halla hliarspum skipsins  hlft horn og lt svo skrfuna
ganga me fullum hraa.

Sfarinn ntrai eins og aninn strengur  filu undir tkum vlarinnar
og skrfunnar, en fram rann hann jafnt og stugt niur  vi.

Vi Nmi vrum staddir  aalsalnum og athuguum rstimlirinn. Vi
vrum komnir  sex sund metra dpi,--langt niur fyrir nestu takmrk
sdralfsins.  essu djpi gat engin lifandi skepna haldist vi. En
Sfarinn hlt fram niur  vi, dpra og dpra. Sjrinn umhverfis
skipi var auur og aldaua, en adanlega hreinn og tr.

Einni klukkustund sar vrum vi komnir niur  rettn sund metra
dpi og  sst ekki enn til botns.  fjrtn sund metra dpi fr a
grilla  klettanibbur niur undan okkur. En a gtu veri fjallatindar,
eins hir og Mont-Blanc ea Himalaya, og gat v enn veri eftir
skaplegt dpi.

Sfarinn hlt enn fram og var  rstingurinn orinn voalegur.
Jrnynnurnar svignuu og skrai  samskeytunum, jrnbitar og bindingar
kttust svo, a brakai og tsti alt umhverfis.

Vi hfum af a komast niur  sextn sund metra dpi. Var 
rstingurinn  skipinu orinn sextn hundru loftyngdir, en a er
sama sem rj sund og tv hundru pund  hvern fersentmeter 
skipinu.

Nmi skipstjri r af a htta tilrauninni.

"Vi skulum fara upp aftur", sagi hann, "a tjir ekki a leggja
skipi undir meira farg. Haldi yur fast!"

g var ekki ngu fljtur a tta mig  v, hva Nmi meinti me essari
skipun, og vissi v ekki fyr af, en g l flatur  glfinu.

Skipstjrinn hafi fyrirskipa a stva vlina og sna hliarspunum
svo, a rndin vissi upp. Sfarinn flaug upp me feyknahraa, eins og
laus lofbelgur, og risti sjinn svo hvein vi. a var engin lei a
gera neinar athuganir.  rfum mntum rann hann essa sextn sund
metra lei  enda, flaug eins og klfur upp r yfirbori sjvar htt 
loft upp, fll svo aftur  hafi me voalegum gusugangi og boafllum.

Vi hldum eftir etta af sta suur  bginn--alt af  suur. egar
vi komum  mts vi suurodda Amerku hlt g a Nmi mundi beygja
vestur fyrir, inn  Kyrrahafi og ljka ar me vi hringfr sna um
hnttinn. En v var ekki a heilsa. Sfarinn hlt stefnunni breyttri.
Hver var svo tilgangur skipstjrans? tlai hann a halda suur 
heimskaut, suurskauti! a var s manns i! En a var ekki  hann
a tla, Nma skipstjra, ffldirfsku hans var alt tlandi. a var ekki
fura  Ned Land vri ekki hollur  hamsi.

Ned hafi tala ftt upp  skasti; flti hans gerist svo, a varla
var hgt a toga t r honum or. g s a hann oldi illa etta
varhald og fyltist  meir og meir hatri og lfsleia. egar hann hitti
Nma skipstjra, brann honum eldur r augum og g var farinn a vera
hrddur um, a  hart slgi milli eirra brlega.

Hinn 14. marz komu eir Konsll inn  herbergi mitt. g s a Ned hafi
eitthvert erindi og var talsvert niri fyrir.

"Hva haldi r a margir menn su  Sfaranum?" spuri hann.

"Svei mr ef g veit a", svarai g.

"a getur varla urft marga menn, til a stjrna essum hlk", sagi
Ned.

"Nei, til ess tti ekki a urfa nema svo sem tu menn".

"Og hvaa sta vri  til a hafa fleiri?"

g skildi fullvel hva Ned Land fr, og hvesti  hann augun.

"Hvaa sta!" endurtk g. "Eftir v sem mr skilst, er Sfarinn ekki
einungis skip, heldur einnig heimili og griastaur manna, sem hafa sagt
sig r lgum vi mannflagi,  lkan htt og Nmi skipstjri".

 tk Konsll til mls:

"Sfarinn getur  ekki rma nema vissa tlu manna. Gti ekki
hsbndinn reikna t, hva eir gtu veri flestir?"

"Hvernig , Konsll minn?"

"Hsbndinn ekkir burarmagn skipsins, og getur v reikna hve miki
loft a rmar. egar svo vi btist a hsbndinn veit hva hver maur
arf miki loft, og a lofti  skipinu verur a endurnja einu sinni 
slarhring hverjum,  . . . ."

Konsll talai ekki t, en g skildi hva hann fr.

"J, etta er auvelt a reikna", svarai g. "En a er htt vi a
tkoman veri ekki byggileg".

"a gerir ekkert til", sagi Ned Land. Hann vildi komast a einhverri
niurstu.

"Jja", svarai g, "einn maur eyir um hverja klukkustund llu v
srefni, sem felst  eitt hundra ltrum af andrmslofti, ea sama sem
tv sund og fjgur hundru ltrum af lofti  slarhring.  er eftir
a finna, hve mrgum sinnum tv sund og fjgur hundru ltrar af lofti
rmast  Sfaranum".

"Einmitt rtt", sagi Konsll og brosti t undir eyru. Konsll hafi
vst hugann meira  v, hve fljtur g var a reikna, en hinu, hver
tkoman yri. En Ned Land sat hnpinn og reyjufullur.

"Burarmagn Sfarans er fimtn hundru smlestir", btti g vi; "og
hver smlest er eitt sund ltrar. Sfarinn rmar  fimtn hundru
sund ltra af lofti, sem deilt me tveim sundum og fjrum hundruum
gerir . . . ."

g fltti mr a reikna t  papprsblai.

". . . . . gerir sex hundru tuttugu og fimm. a er, me rum orum,
ngilegt loft  Sfaranum fyrir sex hundru tuttugu og fimm menn 
tuttugu og fjrar klukkustundir."

Ned Land hnykti vi. "Sex hundru tuttugu og fimm!" t hann eftir.

"J, en a er reianlega ekki einn tundi hluti ess mannfjlda hr 
skipinu", sagi g.

" svo s. a eru of margir mti rem mnnum ei a sur", svarai
Ned.

g ypti xlum sjlfrtt.

"r veri a vera olinmur, Ned".

Ned anzai engu, en hristi hfui og strauk hendinni um enni.

g kendi srt  brjsti um Ned, og vildi feginn vera honum a lii. En
hva tti g til brags a taka, ea llur heldur, hva gat g
gert?--Ekkert.

Ned Land hafi engu ru vanist, en sigla frjls og fr um hfin og
drasla  hvaladrpi. N var hann hneptur ijulaus  rngum klefa, og
hafi ekki anna a gera en hugsa. Og hva gat hann svo hugsa um, anna
en a, hvernig hann gti n frelsi snu aftur?

En Nmi stri stugt  suur og var v a svo stddu engin undankomu
von.

a vildi  svo vel til, a ennan sama dag kom fyrir dltill
atburur, sem hresti skap Kanadamannsins, og rifjai upp fyrir honum
endurminningar glaari daga.

Um hdegisbili flaut Sfarinn  yfirborinu. Hittum vi  fyrir
hvalatorfu mikla, sem kom  mti okkur. Mr kom a ekki  vart, v g
vissi a hvalirnir leituu  nr og nr heimskautunum, undan hflausum
ofsknum hvalveiamanna.

Hvalirnir hafa a essu leyti haft tluvera ingu  landfundasgu
jararinnar. Vi hvalaeltingar hafa fyrst Baskar og Astrar og seinna
Englendingar og Hollendingar rata  lnd og stai, ur ekta.  er
s saga til, a hvalveiamenn, sem vru a elta hval, komust svo langt
norur, a ekki vru nema 10 mlur eftir a norurheimskautinu. etta
getur veri lygi, en lklega reynist a samt satt egar minst varir.

Vi stum uppi  iljum. Veur var fagurt og srinn spegilslttur. Ned
Land var auvita fyrstur til a koma auga  hvalina,  nokkurra mlna
fjarlg.

"Vri g n bara kominn  hvalveiaskip!" hrpai hann upp yfir sig.
"a vildi g a . . . . . "

Ned stappai niur ftunum, svo glumdi  jrnynnunum, og js r sr
formlingum yfir Nma og alt sem hann snerti.

"Yur langar vst alt af  hvalaveiar?" sagi g.

"Langar!" t hann eftir. "a er eitt af v sem enginn getur gleymt,
herra prfessor".

"Hafi r aldrei stunda veiar hr  suurhfum?"

Ned Land lt sem hann heyri ekki til mn.

"Sji i, hvar eir koma!" sagi hann. "eir vita sem er a g get
ekkert gert eim".

Ned Land var allur  nlum.

"Eru hvalirnir hrna eins strir og  norurhfunum?" spuri hann.

"Naumast svo strir".

"g hefi s hvali hundra feta langa, herra prfessor. Og g hefi
jafnvel heyrt geti um, a eir gtu ori hundra og fimmtu feta
langir".

"a held g s n orum auki", svarai g. "essir hvalir, eins og
lka brhveli, eru vanalega minni en slttbakurinn".

"Jja", sagi Ned, "g hefi n samt heyrt a eir vru sumir kaflega
strir, jafnvel svo strir, a menn sem hafa s  fljta 
vatnsskorpunni, akta angi og skeljum, hafa haldi a a vru eyjar,
fri  land  eim, kveikt upp eld og . . . "

"Og bygt  eim hs", skaut Konsll inn .

"vaur!" sagi Ned.

"r tri v  vst ekki sjlfur?" sagi g.

"a m tra llu um hvali", sagi Ned. "a er fullyrt a eir geti
synt umhverfis hnttinn  hlfum mnui".

"a er ekki hugsandi".

"r viti ef til vill ekki, prfessor gur, a  eim tmum egar
jrin var skpu, vru hvalirnir miklu hrasyndari en n?"

"nei, ekki vissi g a, Ned minn. Hvernig st n  v?"

"a skal g segja yur,  var sporurinn  eim eins og  rum
fiskum, og blkurnar snru upp og niur. En egar Gu almttugur veitti
v eftirtekt, a eir vru alt of hrasyndir, tk hann  og snri upp
 sporinn, og san hafa eir veri svona".

"Er a satt a hvalir geti hvolft skipum?" spuri Konsll.

"v tri g tplega", svarai g. "a er  sagt a ri 1820 hafi
hvalur rist  skipi "Essex" og reki a aftur  bak, me svo miklu
afli, a a skrei nkvmlega fjra metra  sekndunni, ar til sjrinn
fossai yfir ilfari aftur  og skipinu hvolfdi".

Ned leit  mig og kmdi borginmannlega.  svona umrum lt hann ekki
fara me sig  gnur.

"Einu sinni sl hvalur svo yrmilega undir btinn minn", sagi hann,
"a vi flagarnir, sem  honum vru, hrukkum tlf lnir  loft upp. En
s hvalur hefir auvita veri eins og svoltill hvolpur  samanburi
vi hval prfessorsins".

Konsll r sr ekki fyrir forvitni.

"Vera hvalirnir gamlir?" spuri hann.

"sund ra", svarai Ned vistulaust.

"Hvernig viti r a, Ned?"

"Af v a er sagt svo".

"Hvernig geta menn sagt um a?"

"Af v menn vita a".

Hvalirnir frust nr, og var eins og Ned tlai a gleypa  me
augunum.

"Sji i!" sagi hann, "eir eru fleiri en einn og fleiri en tveir.
arna eru tu, tuttugu, str hpur. Ilt er n a vera svona tjraur og
n ekki til eirra".

"Fari og tali um etta vi skipstjrann", sagi Konsll.

Ned Land lt ekki segja sr a tvisvar. Hann aut eins og rskot niur
 skipi til a leita a Nma. Eftir rstutta stund kom hann aftur og
skipstjrinn me honum.

" g ekki a skutla einn handa yur?" spuri Ned, "svona til a gleyma
ekki gamalli iju".

"Hvaa gagn er a v?" spuri skipstjrinn og leit yfir hvalatorfuna.
"Hvers vegna drepa til gamans og a rfu? g veit a vel, a a eru
srrttindi, sem mennirnir hafa teki sr; en g kri mig ekki um a
hafa drp til dgrastyttingar. En hva sem um a er,  er ng bi a
gera a hvaladrpi, meira en ng. Hvalirnir eiga ngu marga meinlega
vini, ar sem eru brhveli og sverfiskar, svo g held okkur s smra
a lta  reitta".

Ned Land var sr  svipinn vi ennan sialrdm. A tala svona vi
veiimann er a eya orum a rfu. Ned botnai ausjanlega ekkert 
v sem Nmi sagi. Hann stakk hndunum  vasana og gekk  burt
blstrandi.

Nmi virti fyrir sr hvalina um stund og snri sr svo a mr.

"N skulu r sj, a g hafi rtt fyrir mr, egar g sagi, a
hvalirnir ttu nga vini. Sji r svrtu deplana arna suur fr?"

"J".

"a eru brhveli, grimmar skepnur og skalegar, sem rtt er og
nausynlegt a trma".

Ned Land snri sr vi skjtlega og skipstjrinn tk eftir v.

"En a er arflaust a stofna lfi snu  voa af eirri stu", sagi
Nmi. "Sfarinn hefir trjnu, sem er fyllilega eins traust vopn og gott
eins og skutull Ned Lands".

Ned Land dr ekki dulur  tilfinningar snar. Hve nr hafi anna eins
heyrst! Hann ypti xlum og sptti t r sr.

Brhvelin nlguust fluga. au hfu ausjanlega ori vr vi
hvalina og bjuggust til atlgu. a var fyrirsjanlegt, hver endir mundi
vera  eim leik.

Skishvalirnir hfu engar verjur mti brhvelunum. au vru afar
kjaftstr og hfu 25 tennur  skoltinum.

Nmi hervddi Sfarann mti illhvelunum. Hann fr til strisins, en vi
flagarnir rr settumst vi gluggann  aalsalnum. A v bnu fr
skrfan a snast og auka skriinn  skipinu.

Viureignin var egar hafin, er Sfarinn kom inn  illhvelavguna. Svo
var a sj fyrst  sta, sem brarnir gfu ekki mikinn gaum essum nja
gesti, sem gekk ar kvaddur a orustu. En a var anna ofan , egar
fram  stti.

Slk og vlk askn! a kva svo ramt a, a Ned Land var fr sr
numinn. Nmi skipstjri beitti Sfaranum eins og heljarmiklum skutli.
Hann rann  hvalina og skifti skrokkunum  sundur  miju, svo btarnir
sprikluu lifandi  sjnum. Sporaslgin dundu  Sfaranum, en ess
gtti ekki. Hann gekk  rina og drap hvern brann  ftur rum,
snrist  hring, fr mist upp ea niur, mist aftur  bak ea fram,
svo hvalirnir gtu  engan veg fli, en tttust  sundur fyrir
stltrjnu Sfarans.

essi blugi bardagi st yfir heila klukkustund. Stundum slu sr
saman tu til tlf hvalir og tluu a mylja Sfarann undir sr. Vi
sum t um gluggana upp  gapandi ginin  eim, alsett tnnum, og
heiftrungnar, rauar glirnurnar. Ned Land r sr ekki; hann js yfir
 bta hrakyrum, v ekki fkk hann anna a gert. Vi fundum a eir
ru  skipi, eins og soltnir hundar  hr. En Sfarinn var ekki
forvia. eir vru eins og fis fyrir honum,  ungir vru og
strvaxnir.

Loks var essi orusta  enda og vi frum upp a yfirborinu. Hlerunum
var skoti upp og vi flttum okkur upp  ilfari.

Sjrinn var akinn sundurflettum skrokkum. Sterkasta pursprenging
hefi ekki ttt kjtjsir hvalanna meir  sundur. Sjrinn var bli
litaur svo langt, sem til sst. rfir hvalir sust  fltta t vi
sjnhringinn.

Nmi skipstjri kom upp  ilfari og snri sr a Ned Land.

"Jja Ned Land, hva segi r n?"

"Miki er a gert a vsu", sagi hann, "en verki . . . . ."

"a eru skarisskepnur, sem g hefi drepi".

"g vil heldur vera veiimaur en sltrari", sagi Ned.

"r vilji heldur drepa til gamans, en gagns".

g var orinn dauhrddur um a eim mundi lenda saman  illdeilum, t
af essu. En Ned sndi n, eins og ur, fyrirlitningu tma. Hann var
binn a kalla Nma sltrara og  var hann ngur. Hann stakk hndunum
 vasana, ofur rlega, snri baki vi Nma og fr niur  klefann sinn.




VIII.


Hinn 14. marz sum vi fyrst s  floti. t vi sjnhringinn  suri var
hvtleitt belti og glampai  a  slskininu. a var hafs. Fram r
essu frum vi a sj reglulega fjalljaka. Grnar grur vru  sumum
eirra, eins og eirgrna, en sumir vru kristallsglrir. Jkunum
fjlgai eftir v sem lengra dr suur.

Nmi var stugt  iljum uppi og athugai leiina gaumgfilega. Vi
hittum fyrir kaflega stra fjalljaka, og fr eim alt af fjlgandi. Var
svo a sj stundum, sem allar leiir vru lokaar. En alt af fann Nmi
eitthvert sund.

Hinn 16. marz kl. 8. rdegis frum vi yfir heimskautsbauginn. Jakasinn
var n orinn svo mikill og ttur, a ltt hugsandi var a komast
lengra. Sumir jakarnir stu sjtu og ttatu metra upp r sjnum. En
alt af var Nma eitthva til. Alt af hlt hann fram lengra og lengra,
 rng vru sundin sumstaar.

Vi vrum n r llum efa um a, a Nmi mundi tla sr a komast alla
lei a suurheimskautinu.

En brtt var llum sundum loka og mgulegt a komast lengra leiis.
Fram undan vru hafk af samfeldum s og engin geil ea smuga sjanleg.

Nmi var  ekki alveg  v, a htta vi svo bi. Hann rendi
Sfaranum  sinn hva eftir anna, me svo miklu afli, a
klakaflsarnar flugu  allar ttir og dundu niur  okkur eins og
hagll. Stundum rendi hann skipinu upp  sinn, svo hann brotnai undan
yngslum ess. Ruddi hann sr braut dltinn spotta  ennan htt.
Biksvrt oka lagist yfir. Fylgdi henni kafleg fannfergja og
stormhviur af msum ttum.

Loksins eftir langt strit og erfitt sat Sfarinn fastur  snum og
mtti sig hvergi hrra. a var 18. marz.

Hvert sem liti var, var ekki anna a sj en s. Var hann kaflega
finn og slttur. Sumstaar stu hundra feta har sstrtur upp r
breiunni. Sumstaar hlar og hfar, verhnptir shamrar og afarstrar
jakahyrnur. Sumstaar vru sltt svell og klakail, sem sendu geisla
eins og spegilgler, ef til slar s. Dauagn hvldi yfir essari
saun; lfsmrk sust ekki.

g st  iljum og s a vkin, sem Sfarinn flaut , var alt af a
rengjast og skarirnar a frast nr skipinu. Frosti var svo hart, a
ekki var vilit a halda vkinni ri til lengdar.

Nmi skipstjri vatt sr a mr og tk mig tali.

"Jja, herra prfessor, hvernig lzt yur n ?"

"Mr lzt svo , a vi frum ekki lengra".

"v  g bgt me a tra. g tlai mr a komast a
suurheimskautinu".

a vissi g vel a Nmi var rinn, bltt fram ofdirfskufullur. En
hr var farartlmi, sem engin lei var til a yfirvinna.

"Sfarinn getur ef til vill flogi" sagi g.

"Nei", svarai Nmi, "en kafa getur hann".

"J, auvita".

Mr flaug egar  hug hva Nmi mundi tla sr.

"J, vi skiljum vst hvor annan", sagi Nmi og brosti. "Hstu jakarnir
eru ekki yfir hundra metra  h. eir standa v ekki llu lengra
niur en rj hundru metra. Og hvaa tlmi er a fyrir Sfarann!"

"Sama sem enginn, herra skipstjri".

"Nei, en erfileikinn er innifalinn  v, a vera lengi  kafi, og geta
ekki endurnja lofti  skipinu", svarai Nmi.

"Loftklefarnir  Sfaranum rma miki, svo a verur a lkindum
ngjanlegt".

"En  er eftir a vita, hvort a er auur sjr vi heimskauti. Ef til
vill komumst vi ekki upp og verum a sna aftur".

"Heimskauti og kuldaskauti liggja ekki saman", sagi g, "svo vel
getur veri, a vi finnum auan sj".

"a er einmitt a, sem g hafi hugsa, hr. prfessor. N er um a
gera, a nota tmann vel".

Nmi kallai  nstrandann og tluust eir vi um hr,  mli, sem
g skildi ekki eitt or .

Ekki s g a nstranda brygi, hvort sem a n kom til af v, a
honum var ur kunn tlun Nma, ea hinu, a honum x ekki  augum
httan.

 var enginn eins skaprr og Konsll. egar g sagi honum a tlun
okkar vri, a komast til heimskautsins, var honum ekki anna a ori
en etta: "Eins og hsbndanum knast". ar me var a ml tklj af
hans hlfu.

Ned Land tk essu alt ruvsi. Hann ypti xlum og sagi  hlfkringi:

"Mr ykir miki fyrir a heyra etta, vegna yar og essa Nma
skipstjra".

"r haldi ef til vill a vi num ekki heimskautinu?"

"a er mjg lklegt, a vi komumst anga, en aan aftur komumst vi
ekki".

Ned hvarf til klefa sns, "til a valda ekki vandrum" a hann sagi.

N var teki til a ba alt undir essa glfrafr. Loftdlurnar vru
settar af sta og loftinu jappa svo  klefana, sem unt var.

Tlf skipverjar komu upp  ilfar, me haka og jrnkarla og tku a
brjta lagnaarsinn fr skipinu. Var a augert, v sinn var unnur
enn,  20 stiga frost vri . Klukkan fjgur fru allir niur  skipi.
Hlerarnir vru ltnir aftur og festir ramlega me skrfum. Sj var
hleypt inn  skkviklefana og Sfarinn seig niur  djpi.

g tk mr sti vi gluggann  aalsalnum og Konsll vi hli mr. 
rj hundru metra dpi komumst vi niur r snum, eins og Nmi hafi
fyrir sagt. En Sfarinn fr ekki a halda  ttina fyr en hann var
kominn niur  tta hundru metra dpi. Leiin sem vi ttum fyrir hendi
a fara, var tv hundru og fimmtu mlufjrungar. Sfarinn hlt af
sta me tu mlna hraa  vkunni. Vi gtum v bist vi a vera
komnir til heimskautsins a linum tuttugu og fjrum klukkustundum, ef
alt gengi vel.

g var  ftum kl. fimm morguninn eftir og fr egar t a glugganum. g
var ess var a Sfarinn leitai upp  vi, hgt og gtilega, me v
a dlt var sj t r skkviklefunum. Hj mr glddist egar von um, a
n mundum vi hitta fyrir auan sj, en hn brst skjtlega. Snggur
kippur gaf til kynna, a skipi hefi rekist  sinn. g hraai mr a
rstimlinum. Vi vrum staddir  fjgur hundru metra dpi. sinn var
miklu ykkari hr. Fjgur hundru og fimmtu metra ykk hafshella l
yfir okkur. etta var lti gleiefni.

Sfarinn reyndi fyrir sr hva eftir anna ennan dag, en hitti jafnan
s fyrir. Stundum ni sinn niur  sj hundru og fimmtu metra dpi.
ar var v sinn nu hundru metra ykkur,--eitt hundra og fimmtu
metrar stu upp r sj.

Svo liu essar tuttugu og fjrar klukkustundir, a ekki vnkaist
tliti. Alt af var s fyrir okkur  fjgur til fimm hundru metra
dpi. Enn var ngilegt andrmsloft  skipinu. En hve lengi gat a enzt?

Mr kom ekki dr  auga nstu ntt. g var s og  a athuga
rstimlirinn, og alt af var Sfarinn a reyna fyrir sr. Klukkan rj
um morguninn s g loks a Sfarinn "rak sig ekki upp undir" fyr en 
fimmtu metra dpi. sinn var a ynnast!

g hafi ekki augun af rstimlinum. Undirbor ssins fli upp  vi,
svo smtt og smtt grynkai  skipinu. Vi frum svo nrri snum sem unt
var. sinn glampai og glitrai fagurlega  geislum rafljssins og var
mun ynnri vi hvern klmeter, sem lengra dr.

Loks kom Nmi inn  salinn klukkan 6 um morguninn--ann 19. marz--og
flutti mr fagnaartindi:

"Auur sjr!"

g hraai mr upp  ilfar. sjakar vru  reki til og fr umhverfis
okkur, annars var autt haf  alla vegu, mist sgrnt ea dkkbltt 
lit. Aragri fugla sveimai  loftinu yfir okkur og t  fr. Hafsinn
var langt a baki okkur og s a eins mta fyrir honum vi sjnhvrf 
norri.

"Erum vi n komnir  heimskauti?" spuri g.

"g veit a ekki", svarai skipstjrinn, "vi sjum til um hdegi".

"Ef vi verum  svo hepnir a sj til slar".

"a arf ekki nema ofurltinn geisla".

 suri mtai fyrir hum, nokkur hundru metra hum. a var
ausjanlega land. Sfarinn stefndi anga. Vi frum hgt, af tta
fyrir skerjum. A stundu liinni num vi strndinni.

Land etta var eyja og frum vi  kring um hana  tveim stundum. Land
var a sj  suur fr eynni og mjtt sund  milli. Hve strt a var
gtum vi ekki s fyrir okudumbungi.

Sfarinn lagist a landi og varpai akkerum. Sandur var upp fr
strndinni og klettafell fyrir ofan. Bti var skoti t og frum vi 
hann fimm saman, Nmi skipstjri, Konsll og g og tveir skipverjar;
eir fluttu me sr mlingahld. Ned Land lt ekki sj sig. Klukkan var
tu egar vi ltum a landi.

Eftir nokkur ratog rendi bturinn upp  sandinn. Konsll tlai a
hlaupa  land, en g hlt honum aftur.

"Nma skipstjra ber fyrstum manna a stga fti  land
suurheimskautsins", sagi g.

Nmi st upp  btnum og leit  kringum sig brosandi.

"Hr hefir enginn ur komi", sagi hann, steig upp  hstokkinn og
stkk  land. Vi Konsll hlupum  eftir honum.

Fyrir ofan sandinn tk vi brimsorfi strgrti, en illfrar hraunurir,
brunagrjt og gjall egar lengra dr. Var ekki um a villast, a ar
mundi vera eldggur allskamt  burtu. Brennisteinssvlu lagi upp r
gjtum og glufum hr og hvar. Mtti af v ra a jareldur s, sem a
lkindum hafi mynda landi, mundi ekki vera kulnaur me llu. Af
jurtagrri s g ar ekki anna, en nokkrar verulegar mosategundir 
steinum  stku sta og a eins eina tegund af angi, sem brimi hafi
kasta upp  strndina.

Hafi hlaut a vera mjg fiskislt. Ri g a af v, a alt var krkt
af fugli. ar vru lkur, veiibjllur, flungar, endur og fjldi annara
fuglategunda. Alt i og gri  fugli, jr loft og lgur, og alstaar
eilft garg og kliur.

oka var stugt svo mikil, a byrgi alla tsn. Um hdegi vissum vi
ekki einu sinni  hverri tt slar var a leita. Vi gtum v ekki a
essu sinni vita, hvort vi vrum staddir  heimskautinu ea ekki, og
olli a Nma skipstjra mikillar gremju.

"Vi reynum aftur  morgun", sagi hann, egar vi snrum  lei til
btsins aftur. Snjr tk a falla r okunni, og var brtt af
hlakafald svo miki, a varla s handa skil.

Daginn eftir var blind-bilur, og ekki frt upp  ilfar. Heyri g niur
 salinn gargi  veiibjllunum og fleiri fuglum, sem hrktust fyrir
ofvirinu ti. Sfarinn skrei  hgum snum suur me landi. Einu
sinni sum vi bjarma af sl, niur vi hafflt  norri, en ekki var
birtan meiri en svo, a vel var ratljst. Vi frumst suur um tu
mlur ann dag.

Daginn eftir var stytt upp, og gtum vi bist vi a geta gert
athuganir. okan var horfin og komi hreinviri me tveggja stiga
frosti.

Vi frum  land klukkan um ellefu. Jarvegur var samur hr, og ar sem
vi hfum ur komi; urir, klettar og hraun. Fuglar vru hinir smu,
en auk eirra var hr miki um sel og nnur sspendr. Selir og
rostungar lgu uppi  strndinni og  sjkum, sem flutu nrri landi.
Ekki stygust eir  vi kmum nr, en glptu  okkur strum augum og
forvitnislegum.

Vi klifruum upp  blgrtisklett, skamt fr strndinni og frum
anga mlingahldin. Vi stum lengi og strum  norur. Vi vissum
a slin var komin upp; en niur vi sjnhringinn var okubakki, sem
geislar hennar megnuu ekki a rjfa.

Lei svo af hdegi a vi sum ekki til slar, og tti okkur n illa
horfast. Var n ts um a vi gtum kvei jarlegu staarins ennan
daginn. En daginn eftir var jafndgurt. a var seinasti dagurinn, sem
unt var a gera athuganir, v eftir a gekk slin undir me llu og
kom ekki upp aftur fyr en a linum sex mnuum.

En vi essu mtti enginn gera, og urum vi a sna aftur til skipsins
vi svo bi.

Morguninn eftir var g  ftum klukkan fimm og fr  upp  ilfar. ar
var  staddur Nmi skipstjri.

"Hann er a ltta til", sagi Nmi. "Tilraunir okkar hljta a lnast 
dag. Vi frum  land eftir morgunver".

g fr niur til a hitta Ned Land og telja hann  a vera me 
frinni. Honum x gremja og gevonzka me hverjum degi, upp  skasti,
og gat g me engu mti fengi hann til a fara. Mr tti vnt um a 
ara rndina, v uppi  fjrunni var krkt af sel og hefi vst veitt
full erfitt a halda Ned Land fr rfum blsthellingum.

Vi frum  land a enduum morgunveri. Sfarinn hafi okast einni
mlu sunnar um nttina og l n fram undan felli, fjgur til fimm
hundru metra hu. Tveir hsetar fru me okkur og bru mlingahldin,
klukku, sjnauka og loftvog.

Vi lentum kl. nu. Var  komi heiskrt veur og sustu
skblstrarnir a hverfa niur  suri. Vi lgum af sta upp  felli,
v ar tluum vi a gera mlingarnar. En gangan var erfi upp anga,
eintmar urir og skriur, brnhvassar hraunhellur og afsleppir
hnullungar  vxl. Vi vrum tvr klukkustundir a komast upp  felli.

Loks komumst vi upp  efstu hina. Var fagurt tsni aan.  suurtt
var a sj yfir endalausar flatneskjur, sem nfallin mjllin l yfir,
hrein og blhvt. egar langt dr suur hkkai landi unz vi tku
fjll og firnindi, fannabungur og skrijklar, en kolsvartir tindar og
drangar mndu upp r jklinum hr og hvar. Himininn var skafheirkur og
sl raubleikri slkju  blmann.  norri st slin vi sjnhring,
eins og afarstr skygur eirskjldur og snart neri rndin hafsbrnina.
Nr landi var sjrinn dimmblr og spegilslttur. ar l Sfarinn eins og
sofandi hvalur innan um drifhvta hafsjaka. En yzt t vi sjnhvrf
sst samfeldur hafs, eins og tindttur fjallgarur.

Hi fyrsta sem vi gerum var a mla hina me loftvoginni.

Fjrungi stundar fyrir hdegi var slin hst  lofti og varpai daufum
geislum t yfir essa eyimrku, sem enginn maur hafi ur ftum
troi.

Nmi skipstjri horfi stugt  slina gegnum sjnaukann, mean hn var
a ganga undir aftur. Vri slin hlf gengin undir klukkan tlf, var a
merki ess, a vi vrum  heimskautinu. g hlt  klukkunni og bei
ess me reyju a vsirinn okaist  tluna tlf.

"Hdegi!" kallai g.

"Suurheimskauti", svarai Nmi og fkk mr sjnaukann. Var  rttur
helmingur slkringlunnar siginn  sj.

g lt sjnaukan sga og horfi hugfanginn t yfir vttuna, aua og
kyrra, sem sustu slgeislarnir sendu skilnaarkveju um langan tma.

En g hafi fleira  huga en hrikafegur nttrunnar. Slsetri vi
hafsinn minti mig  jirnar fyrir noran sinn,  heimlndunum gmlu
og ektu. g dist a starfsreki eirra, frleiksfsn og reytandi
elju. g s   anda senda skip til fjarlgra, ektra staa.
Hvalveiar teigu skipstjrana norur og suur. Vindar og straumar
hfu,  eim tmum, egar siglingalistin var  lgu stigi, hraki menn
til heimskautalandanna og ori eim svo a aldurtila. Svo komu
leiangrar, vel bnir a vistum og fararefnum,  eim tilgangi einum a
finna n lnd. Margar hugprar hetjur hfu barist vi blu
nttrunnar  essum kldu lndum og lti lfi fyrir a a komast
nokkrum skrefum lengra, en ur hafi veri fari. Og barttan frist
breiddarstig af breiddarstigi, alt af lengra og lengra, mean ratugir
og aldir liu fram. Og n var g staddur hr,  v takmarki, sem allir
hfu eftir kept. Og hinga var g kominn fyrir hyggindi, frleik og
hugdirf eins einasta manns.

g fkk hljan hug til essa merkilega manns, og g dist a honum. Mig
langai alt  einu til a segja honum fr v og tj honum akklti mitt
me handabandi. g snri mr a Nma  v skyni. Hann var  ungum
hugleiingum, en rankai vi sr, egar g hreyfi mig. Hann leit  mig
og var ngjublandinn sigurhrssvipur  augnarinu. En a st ekki
nema eitt augnablik.  nstu sekndu var kominn yfir hann sami
kruleysis og hrkusvipurinn, sem hann bar jafnan, svo kaldur og
frflandi, a mr fllust or og hendur.

g agi eins og steinn, en Nmi benti  norur. Slin var a hverfa og
skuggar a teygja sig t yfir landi niur undan okkur. a var kominn
tmi til a halda af sta til skipsins og frum vi v a feta okkur
niur fjallshlina.




IX.


Klukkan sex morguninn eftir frum vi a ba okkur til burtferar. Var
 hin langa heimskautsntt a frast yfir og ori hlfrkkva.
Stjrnur vru a koma  ljs  himninum og skein hi fagra
stjrnumerki, "Suurkrossinn" skrast  miju hlofti.

Vindkuli var helkalt og 30 stiga frost  mlinum. Rekasinn var
ttari og ttari og milli jakanna var a myndast dkkleitur
lagnaars. Eftir ltinn tma hlaut sjrinn a vera allagur og engin
lei a komast a heimskautslandinu.

Skkviklefarnir vru fyltir og seig Sfarinn niur  rj hundru metra
dpi. Skrfan tk a snast og skipi rann af sta  norurtt. Um
kvldi vrum vi komnir langa vegu inn undir hafkin.

g eyddi tmanum vi lestur, v gluggarnir  salnum vru byrgir a
utan. Var a gert til a fyrirbyggja a sjakar rkjust  . En oft
dvaldi hugur minn vi essa viburarku heimskautsfr og alt sem 
dagana hafi drifi essa fimm mnui, sem vi vrum bnir a vera
neansjvar. Vi vrum bnir a fara sj sund mlur og sj margt afar
merkilegt og fgtt. g hafi grtt mikinn og margvslegan frleik 
essari fer. Vakandi og sofandi skti g mr niur  nstrlegar og
furulegar rannsknir, sem hafi gaf mr tilefni til a stunda.

Klukkan rj um nttina vaknai g vi snggan kipp. g aut upp 
rminu, horfi t  myrkri og hlustai, vissi g  ekki fyr til en g
fleygist r rminu fram  mitt glf. Sfarinn hlaut a hafa rekist 
eitthva og hrokki afturbak.

g klddi mig  snatri og skreiddist mefram ilinu inn  aalsalinn.
ar var bjart inni. ms hsggn lgu ar  v og dreif um glfi, en
til allrar hamingju vru drustu myndastytturnar og borin, me merkustu
gersemunum svo vel fest, a au hafi ekki saka. Veggmyndirnar 
bakbora hngu langt t fr iljunum a neanveru. Sfarinn l 
stjrnborshli og hreyfist ekki heldur en jarfastur klettur.

Framan r skipinu var a heyra rusk miki og mannaml. g tlai a
fara t r salnum, en  komu eir Konsll og Ned Land  flasi  mr.

"Hva er um a vera?" spuri g.

"g tlai einmitt a fara a spyrja hsbndann a v sama", svarai
Konsll.

"a fr eins og mig grunai", sagi Ned Land. "Sfarinn hefir rent upp
 grynningar og liggur svo illa sem hugsast getur".

"Viti i hvort vi erum ofansjvar?" spuri g.

"Nei", svarai Konsll.

"Vi skulum fara og vita hvers vi verum vsari!"

g skundai anga sem rstimlirinn var, og var ekki lti forvia
egar g s a vi vrum staddir  rj hundru og sextu metra dpi.

"Hvernig  skpunum stendur  essu!" var mr a ori.

"Vi skulum fara og spyrja skipstjrann", sagi Konsll.

"a er n svo, en hvar er skipstjrinn?" spuri Ned Land.

"Komi i me mr!"

Vi frum t r salnum og inn  bkasafnsklefann. Hann var mannlaus.
Datt mr   hug a Nmi mundi nttrlega vera vi stri. Vi kusum
heldur a ba en fara anga og snrum v aftur inn  salinn.

Ned Land brann  skinninu. g lofai honum a rausa og geysa, eins og
hann vildi og svarai engu. g sat og hlustai stundarkorn anga til
Nmi alt  einu vatt sr inn r dyrunum. a var vanalegur asi  honum
og lt sem hann si okkur ekki, en fr a athuga rstimlirinn og
ttavitann. egar hann var binn a v, snri g mr a honum og spuri
hva fyrir hefi komi.

"happa slys", svarai hann.

"Eru mikil brg a v?"

"Um a er ekki full vissa fengin enn".

"Hefir skipi laskast?"

"J".

"Hvernig vildi a til".

"v valda fyrirsjanleg atvik. Jafnvgislgmli fylgir snum kreddum
og m ekki fyrir v gera".

g skildi ekki enn hva hann fr.

"Hver eru au happaatvik, sem r tali um?" spuri g.

Nmi mlti: "egar straumar ma lengi  strum fjalljkum,  eyast
eir a nean, eins fer ef eir berast t  hljan sj,  brnar utan
af eim hlutanum sem  kafi er. Fer  svo a lokum a eir steypast
kollhns. a er svona atvik, sem vi hfum ori fyrir n. Fjalljaki
hefur kollolti og lent  skipshliinni annari. Skipi hefir hrokki
fyrir, byltst til og ori ofan  nokkrum hluta jakans."

"Mtti ekki ltta skipi me v a tma skkviklefana?" spuri g.

"a er einmitt veri a v nna", svarai skipstjrinn. "Sfarinn er
a lyftast upp, eins og i sji  rstimlinum. En jakinn lyftist
lka a sama skapi, svo vi erum engu nr fyr en ef svo vill til, a
hann rekst  eitthva".

a fr eins og Nmi hafi sagt. ttum vi n  httu a jakinn brist
me skipinu upp undir fastasinn og molai a ar.

egar essu hafi fari fram um hr, kom alt  einu nnur hreyfing 
Sfarann. Hann var a rtta vi. Veggmyndirnar lgust smtt og smtt a
ilunum. Vi stum egjandi og bium ess sem vera vildi. Liu svo tu
mntur.  var Sfarinn kominn  rttan kjl.

"Vi erum  rttum kili", sagi g.

Nmi samsinti v og gekk  dyr.

"En erum vi  floti?" spuri g.

"a hltur a vera", svarai skipstjrinn. "a er veri a ltta 
skkviklefunum og Sfarinn er v  uppgaungu".

Rtt eftir a Nmi var farinn t stvaist skipi. Var a hyggilegt af
Nma a lta ekki berast hrra upp, v ella gtum vi tt  httu a
rekast upp undir fastasinn. En a var hann a forast.

"Er okkur borgi?" spuri Konsll.

"J", svarai g. "Lni var me okkur  etta sinn og mtti ekki miklu
muna, a vi yrum innibyrgir og kfnuum  loftleysi."

"a er n svo", sagi Ned Land.

 essu var hlerunum skoti fr gluggunum og lagi inn birtu utan a.
Sfarinn var  floti. En  tu metra fjarlg fr bum borum vru
verhnptir, gljandi sveggir, smuleiis fyrir ofan skipi og nean.
Jakinn sem vi flum undan hafi rekist  fastasinn og vi vrum
komnir inn  geil ea gng, rjtu metra  h og breidd. Var n ekki
anna fyrir en komast t r gngunum, aftur  bak ea fram, sga nokkur
hundru metra niur  djpi og halda svo ferinni fram.

Ljsi  salnum var slkt, en inn um gluggana lagi svo sterka birtu, a
full-ljst var eftir sem ur. Birta essi stafai fr ljskerum
Sfarans, en magnaist margfaldlega af geislabrotinu  snum. Hver
jafna, sprunga og nibba  snum ljmai  tal litbrygum eins og
kristalsgler vri. a var eins og vi vrum staddir  afarstrum helli,
alsettum blum, rauum og grnum gimsteinum, sem skru  augun af
ljsmagni og litbrygum.

essi sjn var svo fgur og tguleg a Ned Land var hrifinn af henni,
hva  vi hinir. En  essu var skjt breyting. Konsll hljai upp
yfir sig og vi tkum sjlfrtt hndunum fyrir augun.

Sfarinn var lagur af sta og skrei hratt. ll essi gnamerg
ljsgeisla og lita var komin  hreifingu. Var v lkast sem dynjandi
eldregn flgi fyrir gluggann, og stungu geislarnir augun eins og
nlaroddar.

Hlerunum var skoti fyrir gluggana og gtum vi  teki hendurnar fr
augunum, en sviatilkenning hfum vi  sjaldrinu lengi  eftir.

Klukkan fimm um morguninn urum vi varir vi snggan kipp. Gtum vi
ess til, a framstafn skipsins hefi rekist  snibbu, og mundi a
hglega geta sneitt fyrir hana. En brtt var g ess var, a skipi
skrei aftur  bak.

"Vi frum aftur  bak!" sagi Konsll.

"J", svarai g. "Gngin hafa veri byrg  ennan endann. Vi verum
a leita tgngu annarsstaar".

g var  mikilli geshrringu, en reyndi a dylja hana fyrir flgum
mnum. Mr eiri ekki a sitja lengur. g fr inn  bkaklefann, aan
inn  salinn og svo inn  bkaklefann aftur, tk bk og fr a blaa 
henni, en las ekki stakt or.

Konsll kom inn til mn.

"Er a skemtileg bk, sem hsbndinn er a lesa nna?" spuri hann.

"J, mjg skemtileg", svarai g.

"Mr datt a  hug. a er vst 'Um leyndardma undirdjpanna'".

Bkin mn! g skelti aftur bkinni og gekk inn  salinn.

g bei me reyju ess sem vera vildi og var alt af anna veifi a
athuga mlingaverkfrin.  rstimlinum s g a vi vrum alt af 
rj hundru metra dpi, og ttavitinn sndi a vi hldum  suur; en
skristikan mldi 5 smlna hraa  klukkustundinni. a var hratt fari
 svo rngum farvegi. En Nmi skipstjri var a hafa hraann , v
hver mnta var drmt.

egar klukkan var gengin tuttugu og fimm mntur  nu, rakst skipi 
a nju. Og n var a skuturinn sem mtti fyrirstunni.

g flnai af tta, og frunautar mnir spruttu upp og stanmdust hj
mr. g tk  hndina  Konsl.

 smu svifum kom Nmi skipstjri inn r dyrunum.

"Vi erum innibyrgir", sagi hann.

Mr var liti framan  Nma. Hann var a sj jafn skaprr og hann tti
vanda til. Hann stanmdist  miju glfinu, br handleggjunum  kross 
brjstinu og var hugsi um hr.

Sfarinn hreyfist ekki.

Loks tk Nmi til mls, jafn stillilega og vant var:

"a verur lklega t r, a vi kfnum hrna".

"Er ttilofti komi a rotum?" spuri g.

"Vi hfum enn ngilegt loft  fjrutu og tta klukkustundir".

"Er engin von um a fram r rakni fyrir okkur, fyrir ann tma?"

"Vi verum a reyna a brjtast gegnum sinn. Sfarinn er n a
leggjast  botninn  essum gngum. Svo sendi g nokkra menn t til a
grenslast eftir hve sinn er ykkur og hvar tiltkilegast muni a leita
tgngu".

A svo mltu fr Nmi. Sfarinn seig niur  vi hgt og hgt og ni
loks botni  rj hundru og fimmtu metra dpi.

"Vi erum  miklum vanda staddir", sagi g.

"Svo er vst", svarai Ned Land, "og er n szt tmi til ill-lynda og
nldurs. g get beitt shggi engu sur en skutli, og vil n bja Nma
skipstjra liveizlu mna".

Vi fylgdum Nma anga, sem skipverjar vru a fara  kafaraftin. Boi
hans var vel teki, og s g ekki a hann vri seinni a ba sig, en
hver hinna.

Mean essu fr fram, hafi hlerunum veri skoti fr gluggunum 
salnum. Gtum vi Konsll v s, hverju fram fr umhverfis skipi. A
vrmu spori komu tu menn t r skipinu og gengu t  sinn. Mtti sj
hvar eir fru, Nmi skipstjri og Ned Land, v eir vru rum miklu
meiri  vxt.

ur byrja vri a brjta sinn, var hann kannaur rkilega me lngum
snfrum. Fyrst var bora  hliarstlin til beggja handa, og ni
nafarinn 15 metra inn  sinn, en komst  ekki  gegn. tti 
vonlaust, a reyna frekar   tt.  var bora niur  botninn. ar
reyndist sinn a vera tu metra ykkur. Var n ekki anna fyrir, en
hggva ar gat  sinn, svo strt, a Sfarinn kmist niur um a. En
til ess a a gti tekist, var a hggva upp sex sund og fimm
hundru teningsmetra af s.

Var n umsvifalaust teki a brjta sinn. Nmi markai fyrir um svo
stran blett, sem svarai ummli skipsins. egar fari var a hggva
sinn, kom  ljs einkennilegt fyrirbrygi, sem var mikill hgarauki
vi vinnuna. Klakaflsarnar, sem losnuu, vru lttari en vatni, og
leituu v upp  vi jafnharan og stanmdust upp vi sekjuna 
gngum essum. Var hn v a sama skapi ykkari, sem glfi var
ynnra.

Eftir tvr klukkustundir kom Ned Land inn  salinn aftur, og var 
all-dasaur orinn. Tk  vi nr flokkur manna af hinum, og vrum vi
Konsll  eirra hp. eim flokki stri nstrandi skipsins.

Mr tti sjrinn kaldur fyrst  sta, en mr hitnai brtt af erfiinu.
Var mr  furu hgt um hreyfingar allar, rtt fyrir rjtu
loftyngda rsting, sem hvldi  okkur.

egar g kom inn  skipi aftur, a linum tveim stundum, til a hvlast
og matast, fann g talsveran mun  v, hve lofti  skipinu var verra
en a loft, sem vi hfum anda a okkur vi vinnuna.  herbergjum
skipsins hafi ekki veri skift um loft  fjrutu og tta
klukkustundir, og var a v ori talsvert menga af kolsru.

Fr svo fram um tlf stundir, a flokkarnir skiftust  um a brjta
sinn. Var  dldin orin einn meter  dpt. Me sama framhaldi urfti
enn a vinna  fimm ntur og fjra daga, til ess a ljka verkinu.

Fimm ntur og fjra daga! a vru illar horfur. Og n ttum vi ekki
meira loft eftir en svo, a vart mundi endast  tvo slarhringa.

"J, og ekki ng me a", sagi Ned Land, egar g hafi or  essu
vi hann, " vi hfum af a komast niur r snum, erum vi engu
bttari, fyr en vi komumst t r snum og num lofti  auum sj".

stur okkar vru neitanlega slmar, en vi vrum samhuga um a
allir, a duga eftir mtti fram  sustu stund.

Um nttina var dldin enn dpku um einn meter. En egar g byrjai a
vinna morguninn eftir, veitti g v eftirtekt, a sgeilin, sem vi
vrum , var a rengjast. Hliarnar frust nr. Enn einn hskinn 
ferinni! a var ekki um a villast, sjrinn umhverfis okkur var a
frjsa, og hlaut s endir  v a vera, a frosti kreisti Sfarann
saman  heljargreipum snum.

egar g kom inn  skipi aftur, vakti g mls  essu vi Nma
skipstjra. En kjarkur essa manns var bilandi.

"g veit a", sagi hann. "En vi v er ekki anna a gera, en vinna
hraar en frosti,--vera  undan v".

ann dag vann g marga tma af mesta kappi. Vinnan hlt vi hugrekki
mnu, og svo var anna, sem hvatti mig til vinnunnar. Lofti  Sfaranum
var ori i ungt og rungi af heilnmi, en vi vinnuna hfum vi
hreint loft, sem teki var r loftfora skipsins og lti  lofthylkin,
sem vi brum  bakinu.

Um kvldi vrum vi enn komnir einum meter dpra. En lofti  Sfaranum
var n ori svo fult af kolsru, a Nmi var a opna einn
ttiloftsklefann og hleypa hreinu lofti t  skipi.

Daginn eftir tk g til starfa a nju. Var n sinn kominn svo nrri
til beggja hlia og a ofan, a mr duldist ekki a hann mundi lsa sig
utan um skipi ur en vi gtum bjarga v. g var a v kominn a
lta hugfallast. Til hvers var a strita lengur, fyrst svo tti a fara
hvort sem var, a etta steingera vatn kreisti r okkur lfi! a var
v lkast sem argadr vri a leggja skoltana utan um okkur.

 sama bili gekk Nmi hj mr. g benti me hendinni  sinn. 
stjrnbora hafi sinn okast nr um fjra metra. Nmi skildi hva g
tti vi og benti mr a koma me sr. Snrum vi inn  skipi aftur,
frum r kafaraftunum og gengum inn  aalsalinn.

"Vi verum a finna eitthvert rri, prfessor gur; ella er ti um
okkur".

"J, en hva  a a vera?"

"g vildi a Sfarinn vri sterkari en sinn!" sagi Nmi. " mundi
hann geta sprengt sinn, eins og s sprengir stein, og vi yrftum
ekkert fyrir a hafa".

"Nei frum vi a reyna a,  yri Sfarinn a jrnklessu".

"J, satt er a. Vi verum a hamla frostinu a n okkur. a er ekki
einungis til hlianna, sem sinn frist nr, heldur einnig til beggja
enda".

"Hve miki loft er eftir?"

"Ekki meira en svo, a leyfarnar rjta  fyrramli", svarai Nmi
drmt og leit til mn.

Mr spratt kaldur sviti  enni. Var  etta engin njung, v g vissi
vel a svona hlaut a fara. N vru linir fimm slarhringar san
hreint loft var teki seinast.

g leit  Nma og s a hann var annars hugar. a var a sj sem honum
hefi hugkvmst eitthva, sem hann var a velta fyrir sr.

Eftir nokkra gn mlti Nmi; "a er ekki mikill sjr umhverfis okkur.
Ef heitu vatni vri dlt t r skipinu, tti a a geta hamla upp 
mti frostinu".

"a ttum vi a reyna".

"Komi r me mr".

Nmi fr me mig inn  matreisluklefann. ar vru str og margvsleg
eimingarhld, sem hf vru til a n neyzluvatni r sjnum. Eimkerin
vru fylt vatni og hleypt gegnum au sterkum rafmagnsstraumi. Hitnai 
vatni svo a segja  augabragi og mtti egar  sta dla v t
sjheitu.

A linum rem stundum sndi mlirinn utan  skipinu sex stiga frost.
a var einu stigi minna en egar tilraunin byrjai. Enn liu tvr
stundir, og var  frosti ekki ori meira en fjgur stig.

egar lei  nttina var frosti ori a eins eitt stig. Hrra var ekki
unt a komast. En etta dugi, v saltvatn arf tveggja stiga kulda til
a frjsa. Var v n afstrt a vi frysum inni  ennan htt.

A kvldi hins nsta dags var bi a hggva svo mikinn s, a rin var
orin sex metra djp.  vru eftir fjrir metrar,--sama sem fjrutu og
tta klukkustunda vinna.

Lofti  skipinu var n ekki endurnja oftar. a sem til var af
spiltu lofti, var a treina handa eim, sem unnu a klakahgginu.
Lofti var v nr banvnt ori.

g var altekinn af rttleysi og doa, sem tlai a gera t af vi
mig. Klukkan rj um daginn elnai glei mn og sttu  mig geispar svo
tir og langir, a vi sjlft l a kjlkarnir gengju r elilegum
skorum. v nst kom yfir mig doamk, svo nrri l a g misti
mevitundina. En g tti hauk  horni ar sem Konsll var. Hann hlt 
hndina  mr og reyndi  allan htt a hughreysta mig og var hann 
jafn illa haldinn og g.

egar svona var ori statt  skipinu m geta nrri a vi urum fegnir
a komast t til vinnunnar. Okkur st  sama  verki vri erfitt, 
vi yrum yfirkomnir af reytu. Vi gtum dregi andann mean st 
vinnunni, og a var aalatrii.

egar essi dagur var  enda vru eftir a eins tveir metrar milli lfs
og daua. En lofti var  frum.

a var ttaleg ntt sem  hnd fr, og nsti dagur  enn verri. g
kvaldist af hfuverk og svima og reikai eins og drukkinn maur, egar
g st upp.

En Nmi skipstjri lt ekki hugfallast af stritinu og rautunum, sem
hann tti smu hlutdeild  og vi.

Hann einn ri betur fram r vandrunum en vi allir hinir. Hann afr
a gera tilraun til a bjarga okkur  auveldari htt en shggi var.
rin sem bi var a hggva, var  str vi Sfarann a innanmli og 
botninum var sinn a eins einn meter  ykt. Nmi lt n bora gt
gegnum sinn til og fr. A v loknu skipai hann a lyfta Sfaranum
aan sem hann l og skkva honum niur  rna. egar skipverjar vru
komnir inn  skipi, var hlerunum loka vandlega og vatni hleypt inn 
skkviklefana. Klefarnir rmuu eitt hundra teningsmetra af sj. Vi
a var skipi tv sund tufjrungavttum yngra en ur.

Vi bium reyjufullir rslitanna.

rtt fyrir sui  eyrum mr, heyri g glgt sinn bresta undan
kjlnum  Sfaranum. Alt  einu brast hann allur sundur me braki miklu,
og skipi skk eins og steinn  djpi.

"Vi erum komnir niur r", sagi Konsll.

g kom ekki upp ori, en tk  hndina  Konsl fast og allega.

Sfarinn fll eins og steinn  lausu lofti, skum vatnsyngslanna, sem 
honum vru.

Dlurnar vru settar af sta  augabragi til a rsta t sjnum r
skipinu. Dr v brtt r fallhraanum og eftir stutta stund mtti sj 
rstimlinum a skipi var fari a leita upp  vi aftur. Var n vlin
sett af sta og haldi fram norureftir me fylsta hraa.

En n var eftir a vita hve langt var norur r snum. Lengur en einn
dag enn var hugsandi a nokkur maur  skipinu hldi lfi.

g var httur a vita hva tmanum lei. g vissi a eitt, a g var
kominn fram  andarslitrin og hlaut a deyja.

Skyndilega lifnai yfir mr aftur og g teigai a mr hreint loft.
Vrum vi komnir t r snum og upp  yfirbori?

Nei, ekki var v a heilsa. En Ned Land og Konsll hfu fundi gn af
lofti  einu kafarahylkinu og ltu mig anda v a mr,  sta ess a
neyta ess sjlfir.

g tlai a ta v fr mr, en eir hldu  mr hndunum mean g var
a svelgja hreina lofti.

Mr var liti  klukkuna. Hn var ellefu. a var lii nr hdegi,
hinn 28. marz. g fann a skipi hristist kaft af tkum vlarinnar.

Eftir rstimlinum a dma vrum vi ekki nema tuttugu fet fyrir nean
yfirbor sjvar. sinn var orinn tiltlulega unnur og ekki hugsandi
a takast mtti a brjtast upp r honum. A minsta kosti tlai Nmi a
gera tilraun til ess. Sfarinn lagist skhallur, svo stafninn vissi
upp  mti snum. Til a n eirri astu urfti ekki anna en fylla
skkviklefa aftur  skipinu. Svo rann hann undir sinn og beitti
stltrjnunni. Gekk svo um hr og brotnai sinn a mun  hverri
atrennu. Loks rann hann  gegnum sinn og upp  skrina, sem egar
brast undan unga skipsins.

iljuhlerunum var hrundi upp  einni svipan og hreint loft lagi niur
 skipi.




X.


Hvernig g komst upp  ilfar veit g ekki. Ned Land og Konsll hafa a
lkindum hjlpa mr upp; en g andai a mr hreinu lofti--og a var
mr llu ru drmtara. Menn sem seti hafa  svelti um langan tma,
vera a gta varar, egar eir f aftur ngan mat. En ess urftum
vi ekki. Vi svelgdum lofti svo miki sem rfin krafi.

"Hr er gott a koma. Hr er ng af blessuu loftinu", sagi Konsll.

Ned Land, sagi ekkert, en hann gapti svo kaflega, a a hefi gert
hvern mealhkarl skelkaan. vlk lungu! au sogugu og kvstu, eins og
strsti smijubelgur.

Vi num okkur aftur furu fljtt og g fltti mr a akka flgum
mnum fyrir umnnun eirra  mr. g er viss um a n eirra astoar
hefi g ekki haldi lfinu.

Eftir nokkra tf fr Sfarinn aftur  kaf og hlt fram ferinni
norureftir. Vi stefndum  suurodda Amerku. En hvert var ferinni
heiti? Hvort tlai hann a beygja vestur fyrir Amerku, t 
eyivttu Kyrrahafsins, ea austur  Atlantshafi, mefram strndum
Evrpu ea Amerku?

a var vafaml, sem skifti miklu.

g bjst vi a Nmi mundi stra  vestur og ljka svo hringfr sinni
umhverfis hnttinn. En s tlun brst. Hann beygi til austurs og hlt
norur me strndum Amerku.

Hinn 16. dag aprlmnaar hfum vi landsn. Vrum vi  fjrar mlur
undan Marteinseyjum.

Ned Land fr a hyggja  fltta a nju. En vi vrum of langt fr
lndum enn sem komi var.

Vi flagarnir hfum langa samru um flttaundirbninginn. Kom  Ned
Land fram me uppstungu, sem mr var  meira lagi um ge. Hann sagi a
n tti g a fara og hitta Nma skipstjra a mli tafarlaust, og f a
vita fyrir vst, hvort hann tlai sr a halda okkur  skipinu
framvegis. etta tti mr ekki hyggilega ri og lklegra til a
spilla rager okkar. g vnti einskis gs af Nma, og taldi okkur
vera mundi vandara ra, ef hann fengi nokkurn grun um essa
fyrirtlun. Auk ess var Nmi orinn vanalega einrnn og fltur, upp
 skasti. a var svo a sj sem hann foraist mig, enda var hann
sjaldan  vegi mnum. ur var hann vanur a rannsaka me mr msar
njungar, sem fyrir okkur bar  rki svarins og fra mig um hitt og
anna. En n var hann alveg httur v og kom v nr aldrei inn 
salinn.

Mr var skiljanlegt af hverju etta stafai. a gat veri a honum
mislkai vist okkar  Sfaranum. En ekki gat g samt tra honum til a
gefa okkur lausa.

Tuttugasta aprl vrum vi  fjrtn hundru metra dpi. Mararbotninn
var slttur mjg og strgrttur. Vru va gjr og gjtur milli
klettanna, svo djpar a ekki s til botns.  klettunum uxu afar strir
nglar og arategundir msar.

Vi flagarnir stum t vi gluggann og athuguum a sem fyrir augun
bar. Barst  tali a sdrum msum, sem vera hvert ru a br,
eftir str og frleik.

Ned Land var ekki t samdma okkur Konsl og lagi hann ltinn trna
 sgur, sem sagar eru um stra kolkrabba.

"g hefi sjlfur s kolkrabba draga strt hafskip  kaf", sagi Konsll
 mestu einlgni.

"a er svo", sagi Ned Land. "Hvar skei a n?--ef g m spyrja".

" St. Mal", svarai Konsll.

" hfninni?" spuri Ned hslega.

"Nei  kirkjunni".

"Hva  etta a a?"

"J-j,--ar er mlverk, sem snir etta mjg greinilega".

 hl Ned Land og skaut svo mlinu undir minn rskur. g kannaist vi
a, a mynd essi vri a vsu hugarburur; en v hlt g fram, a
kolkrabbar gtu ori afar strvaxnir.

Vrum vi a skeggra um etta fram og aftur og gttum ekki a hverju
fram fr, ar til Konsll kallai til okkar alt  einu. Var okkur liti
t um gluggann og sum vi  vnta sjn. a var skrmsl, afar strt
og svo hrilegt, a a hefi vel geta tt heima  kynlegustu
lygasgu.

etta var kolkrabbi, sjlfsagt tta metra langur. Hann synti aftur  bak
 smu tt og Sfarinn og jafn hratt. Hann hafi tta anga alsetta
sogsklum og var hver um sig tvfalt lengri en skrokkurinn. Goggurinn
var afar str og sterklegur og svipaur arnarnefi  lgun. Hann skifti
litum  sfellu, var mist stlgrr ea mbrnn.

Fyrir tilviljun hfum vi rekist  eina af essum skepnum, sem vi
vrum a tala um. tti mr bera vel  veii og tlai ekki a lta
tkifri nota. Tk g v ritbl  snatri og fr a draga mynd af
drinu.

En brtt komu fleiri kolkrabbar  ljs. Uru eir sj talsins  stuttum
tma, stjrnborsmegin. eir fylgdust me skipinu og hnitmiuu hraann
svo nkvmlega vi fer skipsins, eins og vru eir fastir vi a.
Hefi vel mtt draga mynd af eim me v mti, a lma gagnsjan pappr
 runa og gera merkilnur  hann. A vsu skrei Sfarinn heldur hgt.

 einni svipan stvaist skipi og var af harur kippur, svo gnast 
llum samskeytum.

"Hfum vi rekist  sker?" spuri g.

"Hvort sem a er ea ekki,  erum vi  floti enn", svarai Ned Land.

Sfarinn var  floti.--a var satt. En hann l kyr. A vrmu spori kom
Nmi inn og nstrandi me honum.

g hafi ekki s hann ur jafn svipungan og n. Hann heilsai
ekki,--hefir ef til vill ekki teki eftir okkur--en gekk rakleiis a
glugganum, athugai kolkrabbana um stund og sagi svo nokkur or vi
nstrandann.

Nstrandi fr egar t. Nokkru sar var gluggunum loka og rafljsi
tendra.

g gekk til Nma.

"Laglegt kolkrabbasafn etta", sagi g.

"J, hr. nttrufringur", svarai hann, "og vi verum a berjast vi
".

"Berjast", t g eftir. Mr var ekki ljst hva Nmi tti vi.

"J, g mynda mr a eitt af essum drum hafi gripi um skrfuspaana
og haldi eim fstum. ess vegna komumst vi ekki fram".

"Hva er vi v a gera?"

"Vi verum a fara upp a yfirborinu og rast   me vopnum og
bareflum".

"Og skutli, ef r vilji yggja li af mr", sagi Ned Land.

"a ygg g gjarna", svarai Nmi.

A svo mltu frum vi til stigans, sem fari var eftir upp  iljur.
ar vru fyrir tu menn vopnair. Hfu sumir shgg og barefli af msu
tagi. Vi Konsll fengum okkur sitt hggvopni hvor, en Ned Land hafi
skutulinn.

Sfarinn fr upp a yfirborinu. Skipverji einn, sem efstur st 
stiganum fr a losa um skrfurnar, sem iljuhlerunum var fest me. En
ur hann fengi loki v verki, var hlerunum svift upp af afli miklu.
Kolkrabbi einn hafi sogi sig fastan vi hlerann og teki svo sngt
vibrag.

Rtt  smu svipan kom angi og flmai niur um hleragati. Nmi var
fljtur til og hj  sundur angann svo hann valt niur stigann og
engdist vibjslega  glfinu.

Skipverjar ruddust fast og sttu upp stigann. Komu  niur tveir angar,
vfust utan um einn hsetann og sveifluu honum upp um hleragati.

Nmi hljai upp yfir sig og rann upp stigann eins og klfi vri
skoti. Vi hinir frum egar  hla honum.

Kolkrabbinn hlt manninum htt upp og kramdi hann me sogsklunum.
Maurinn braust um af megni og kallai  hjlp, en gat engri vrn vi
komi.

Nmi stti egar a drinu og hj af v einn angann. Nstrandi tti 
hggi vi annan kolkrabba, sem hafi sogi sig fastan vi skipi. Gengu
skipverjar vel fram og drgu ekki af sr. Vi Konsll beittum shggunum
en Ned Land skutlinum. Lgum vi vopnunum hva eftir anna  kaf 
grnleitar jsir skrmslanna. Lagi af eim megnan ef, ekki ekkur
moskuslykt.

g hlt um eitt skei a manninum vri borgi.  var bi a hggva af
drinu alla angana nema ann, sem hlt manninum. En  sendi dri yfir
okkur voamikla gusu af svrtum legi, sem blindai okkur alveg 
svipinn. egar vi gtum neytt augnanna aftur var a horfi  djpi
me manninn.

Eftir etta sttum vi a freskjunum hlfu kafar en ur. Hfu drin
 lst sig  skipi tu ea tlf saman, bi  sirnar og ilfari.
Var skipi  svipstundu ata bli og svrtum legi, en afhgnir limir
engdust eins og hggormar til og fr um ilfari. Ned Land beitti
skutlinum af miklu kappi og hiltist til a leggja drin  augun. 
vildi svo til a kolkrabbi sl einum anganum  hann, svo hann fll
fyrir.

g skundai til og tlai a hjlpa Ned Land, en Nmi var fyrri til.
Keyri hann hggvopni upp  gini  drinu og var  Ned borgi. Spratt
hann  ftur og tvhenti skutulinn  dri svo st  hjarta.

essi bardagi st yfir  einn stundarfjrung, og fanst okkur a 
ri langur tmi. Fr svo a lokum a kolkrabbarnir fru  fltta, eir
sem svo vru frir. Vru flestir illa tleiknir, srir og sundurtttir.

Nmi var allur ataur bli eftir viureignina. St hann lengi 
ilfarinu og horfi t  hafi, sem lukti n yfir einn af flgum hans,
og hrundu honum tr af augum.

Eftir a s g ekki Nma  nokkra daga. Hann lokai sig inni  klefa
snum og var ekki mnnum sinnandi.

Sfarinn sveimai til og fr um essar smu slir  dagana. Loks
hldum vi fram ferinni norureftir og nlguumst strendur
Norur-Amerku. En vi frum langt fr landi og veur vru hr um
essar mundir,  a bitnai lti  okkur.

Dag einn kom Ned Land inn til mn.

"etta verur a hafa einhvern enda", sagi hann. "Nmi strir n 
norur. g er binn a f ng af Suurskautinu og tla ekki a vera me
til Norurskautsins".

"Hva eigum vi a gera, Ned Land?"

"r veri a tala vi skipstjrann. A rum kosti tla g a gera
a. Vi nlgumst Amerku,--erum komnir  nmunda vi Kanada, ttland
mitt. g vil komast han hva sem a kostar".

Ned Land var rotin olinmin. Hann gat ekki una essari fi lengur.
g var lka orinn annars hugar, en g var fyrir sj mnuum. Allan
ennan tma hafi g veri einangraur fr viskiftum vi ara menn og
vissi ekki hverju fram fr  heiminum. Nmi var orinn gjrbreyttur.
ur var hann mr til ngju og astoar  rannsknum mnum, en n var
v me llu loki.

a urfti flmskan mann, eins og Konsl, til a una svona fi til
lengdar.

"r vilji  a g spyrji hann, hva hann tlar sr fyrir me okkur?"
sagi g.

"J".

"En g hitti hann sjaldan. Hann forast a vera  vegi mnum".

"v meiri sta er til a reyna a komast a einhverri niurstu 
essu".

"g skal reyna, Ned".

"Hve nr?"

"egar g hitti hann".

"Vilji r a g ni  hann?"

"Nei, lti mig einan um a.  morgun . . . ."

"Nei,  dag", sagi Ned me herzlu.

" a. g skal finna hann  dag".

Ned Land fr t, og g einsetti mr a koma essari fyrirtlan 
framkvmd egar  sta.

g gekk a skipstjraklefanum og hlerai. Nmi var inni. g bari a
dyrum.--Enginn anzai. g bari aftur og lauk svo upp hurinni. Nmi var
ar og laut fram yfir skrifbori. Hann hafi a lkindum ekki heyrt til
mn. egar g gekk til hans, rtti hann r sr og leit vi mr
reiulega.

"Hva vilji r?" spuri hann.

"Mig langar a tala vi yur nokkur or".

"g er vant vi ltinn; g er a vinna".

etta vru ekki glsilegar vitkur, en g hugsai mr a gefast ekki
upp fyr en  fulla hnefana.

"a er mikilsvarandi mlefni, sem g ber fyrir brjsti, hr.
skipstjri".

"a er svo", svarai Nmi hslega. "Hafi r dotti ofan  eitthvert
hugvitsr? Ea hafi r komist a einhverju leyndarmli  rki
hafsins, sem mr er kunnugt?"

g var  vafa um, hvernig g tti a hefja mls  erindinu. En ur g
fengi sagt nokku tk Nmi aftur til mls og benti um lei 
handritabunka, sem l  borinu fyrir framan hann:

"Hrna eru ritverk mn.  eim er llu lst, sem fyrir mig hefir bori 
sferum, a sem snertir nttru hafsins og eirra dra, sem a
byggja. g held eim fram vntanlega langan tma enn og bti mrgu vi.
g tla lka a skrifa fisgu mna".

Nmi hallai sr aftur  stlnum og horfi  heim fram stundarkorn. g
lagi vi hlustirnar.--tlai hann a fara a segja mr fisgu sna?

"a var  indverska strinu", sagi hann. " var g ungur;  tti g
fagrar vonir;  gat g bori traust til mannanna.

Oj,--ekki var g  gamall, egar gremja og hryg fru a sverfa a
mr. g hafi lengi horft  j mna jakaa og hrakta. Alt st 
sta, sem til umbta mtti horfa, en heimska og srdrgni stu 
valdastli. Margra alda menning okkar var ftum troin og ala manna
kgu. Srdrgir og hfsgjarnir valdhafar lstu klnum  jina og
sugu r henni bl og merg. En hefndin kom--hlaut a koma. a var g,
sem fyrstur hf merki og fylkti j minni til orustu gegn kgun og
frelsi. En a var a eins hefndin,--endaslepp hefnd!"

Nmi st upp og gekk um glf  kafa. a fr hrollur um mig, egar g
hugsai til ess hve Indverjum hafi bltt mean uppreisnin st yfir.
Hve margar sundir eirra hfu veri myrtar og svvirtar  allan htt,
svo flestum mentuum jum ofbau. Og essi maur, Nmi skipstjri, var
 indverski konungssonurinn, sem stri uppreisninni.

Nmi stanmdist fyrir framan mig.

"a var alt rangurslaust", sagi hann me skjlfandi rmi. "Og hvar
er s j stdd, sem farga hefir frelsi snu. Hn er svift llum
skilyrum fyrir v a vera j og geta teki elilegum framfrum!
Kgun er verri en daui. a er rttur og skylda hvers manns a frna
lfi snu fyrir frelsi.--En ranglti er rttinum yfirsterkara".

Nmi agnai og settist aftur  stlinn. g reyndi a tengja saman a
sem honum var n rkast  hug og a, sem mr bj  brjsti.

"egar essum handritum yar er loki,--hva verur  um au?"

"au vera ltin  loka hylki, sem ekki getur sokki og s maur, sem
lengst lifir  skipinu fleygir v  sjinn".

"a vri mjg undir tilviljun lagt", sagi g, "og ekki gott a vita 
hvaa hndum a lenti. r gtu rstafa v  tryggilegri htt. Ef
r ltu mig f a og . . . . . . . ".

"a geri g aldrei", svarai Nmi.

"Ef r ltu okkur lausa", btti g vi.

"Lti ykkur lausa!"

"J, a er um a, sem g tlai a tala vi yur", svarai g. "N
erum vi bnir a vera hrna  skipinu  sj mnui. g og flagar mnir
vera a f a vita, hvort a er tlun yar a halda okkur hr 
skipinu framvegis".

"Hr. Aronnax, g hefi sagt yur a fyrir sj mnuum, a hver sem kemur
 Sfarann, verur a vera ar upp fr v".

"a er  bltt fram rlkun".

"Kalli a hva sem yur knast".

"En rlnum er  heimilt a taka sr frelsi, ef hann getur".

"Hefi g banna yur a? Held g yur  fjtrum?"

Nmi st me krosslagar hendur og hvesti  mig augun.

"Hr. skipstjri", sagi g. "r hafi vaki hj okkur hljan hug til
yar. Vi hfum ori hrifnir af snilli yar og hughreysti. r hafi
banna okkur a ausna yur  samhyg, sem alt hleitt og fagurt
skapar  brjstum manna. r hafi valdi fleikum milli okkar, sem
gerir okkur lfi gleisnautt. r tali um frelsi. r hafi barist
fyrir frelsi, og hafi last a sjlfur, en neiti okkur um a. Hva
haldi r a veri r essu? g hefi me hndum vsindalegar
rannsknir, sem g get unan vi nokkurn tma enn. En hva haldi r a
veri r flaga mnum, Ned Land? Hann hltur a leggja hatur  yur".

Nmi st upp r sti snu.

"Mr stendur svo hjartanlega  sama hva Ned Land hugsar ea lyktar",
sagi Nmi. "g geri a ekki a gamni mnu a taka ykkur  skipi.
etta er  fyrsta sinn, sem r tali vi mig um etta ml, hr.
prfessor, a verur lka a vera  sasta sinn".

g fr t r klefanum  ungu skapi og skri flgum mnum fr v, sem
okkur Nma fr  milli.

"N vitum vi hva  vndum er", sagi Ned Land. "Vi verum a flja,
hve nr sem fri gefst".




XI.


egar komi var norur undir Long-Island, breytti Sfarinn stefnu og
stri  landsuur. Ned Land var ur og uppvgur, en vi essu mttum
vi ekki gera. Vi frum vert yfir Atlantshafi  skmmum tma. Fengum
vi landsn af rlandi og Englandi og stefndum inn  Ermarsund.

Vi flutum  yfirborinu hinn 1. jn. g var staddur  aalsalnum; kom
 svo mikill hvellur, a g aut upp  ilfar til a grenslast eftir
hva um vri a vera. Ned Land og Konsll vru komnir anga  undan
mr.

"Hvaa hvellur var etta?" spuri g.

"Fallbyssuskot", svarai Ned Land og benti  skip,  svo sem mlu
fjarlg, sem stefndi  okkur.

"etta er herskip, a ori g a veja um", sagi Ned Land.

"a vildi g a hamingjan gfi a a kmi og gti skoti  kaf ennan
blvaan Sfara".

"Hverrar jar er skipi?" spuri g.

Ned Land hleypti brnum og hvesti sjnina af fremsta megni. "g get ekki
sagt um a, a hefir ekki uppi fna. En eftir reianum a dma er
etta herskip".

Vi stum  stundarfjrung og athuguum skipi. a frist nr smtt
og smtt. En ekki var unt a segja me vissu, hvort a hafi teki
eftir Sfaranum; v sur hvort menn ar hfu rtta hugmynd um eli
hans.

Eftir nokkra stund fullyrti Ned Land, a etta vri bryndreki me
vgtrjnu og rennum ilfrum. ykkan kolamkk lagi upp um reykhfinn.
Ekki dr a fna  stng og ekki var unt a sj litina  toppveifunni.

"Komi a einum mlufjrungi nr,  steypi g mr  sjinn", sagi Ned
Land. "g r ykkur til a fylgja mr eftir".

g tlai a svara essu, en  gaus hvtur reykjarmkkur t r
framstafni skipsins og ungur hlutur skall  sjnum skamt fyrir aftan
Sfarann, svo gusurnar gengu htt  loft upp. Rtt  eftir heyrist
snarpur hvellur.

"eir skjta  okkur!" kallai g.

"etta eru menn a mnu skapi", sagi Ned Land.

"Me leyfi hsbndans . . . . . . j j", sagi Konsll og hristi af sr
sjinn, sem n kla js yfir hann. "g tlai a fara a segja, a n
ttust eir vera a skjta  nhveli alrmda".

"eim tti a vera vorkunnarlaust a sj okkur", sagi g.

"a hafa eir gert a lkindum", svarai Ned Land.

Mr flaug ntt  hug. N var a lkindum ori lum kunnugt, hvers
elis etta nhveli var. Eftir viureignina vi "Abraham Lnkoln" hafi
Farragt komist a raun um, a etta var neansjvarskip, miklu
httulegra en nokkurt yfirnttrlegt sjskrmsl og n vru skip  sveimi
um ll hf, til a reyna a eyileggja essa morvl.

Og Sfarinn var sannkllu morvl, egar Nmi beitti honum  hefnda
skyni, og var full sta til a halda, a hann geri a. a hafi
hann gert  Indlandshafinu kvldi ga, egar vi vrum lokair inni 
klefanum. Af eirri stu hafi hsetinn sem srist  hfinu, lti
lfi. A minsta kosti mltu allar lkur me v. a var deginum
ljsara a  essu skipi, sem n var  nnd, tti Nmi ramma vini, sem
ekki hlfu okkur og sem Nmi mundi vi engu hlfa.

Skothrin jkst kaft; en klurnar lentu  sjnum og hittu ekki
Sfarann. Okkur furai  v a Nmi kom ekki upp. Var  skothriin
orin allhttuleg Sfaranum, v herskipi var komi mjg nrri okkur.

"Vi verum eitthva til brags a taka", sagi Ned Land. "g geri
vsbendingu. ttu eir  a geta skili, a hr er vi heiursmenn a
eiga".

Ned Land tk upp vasaklt og tlai a veifa honum. En  sama vetfangi
var honum slengt fltum  ilfari, af afli miklu.

"Afhraki yar!" rumai skipstjrinn. "r eigi skili a g bindi
yur framan  stafnfleyginn, ur en g kaffri etta skip".

 sama augnabliki skall kla  ilfarinu, en hrkk af jrninu langt t 
sj. Skipstjrinn ypti xlum.

"a er ykkur sjlfum verst", heyri g hann segja.

Svo vk hann sr a okkur og sagi:

"Viureignin er hafin, herrar mnir. Fari i niur!"

"tli r a greia atlgu?" spuri g.

Nmi kinkai kolli til samykkis.

"Geri a ekki", sagi g  bnarrmi.

"Fyrir tilviljun hafi r ori margs vsari", sagi hann. "Fari r
niur".

Vi ttum ekki annars rkosti en hla skipstjranum. ur en g fr
niur s g nokkra skipverja skipa sr um Nma og horfu eir  skipi
me reiulegum svip og ltbragi; en klurnar dundu  Sfaranum og
umhverfis hann.

egar g var kominn niur  klefann minn fr Sfarinn af sta og skrei
t r skotmli. En a fr eins og mig grunai, a herskipi elti hann.
egar klukkan var orin fjgur um daginn eiri g ekki kyrsetunni
lengur. g fr t  miskipsganginn. Hlerarnir vru opnir og g htti
mr upp  ilfar. Nmi var a ganga um glf  ilfarinu og gaf gtur a
herskipinu anna veifi. a var n  einnar mlu fjarlg og leit t
fyrir a Nmi vri  bum ttum, hvort hann tti a granda v ea
ekki. g geri enn eina tilraun til a mila mlum. En ekki var g fyr
binn a opna munninn en Nmi kom rakleitt til mn og stanmdist fyrir
framan mig. Svipur hans var svo breyttur, sem vri hann orinn ri eldri
en a morgni essa dags. Hatur og heift skein r augum hans, egar hann
tk til mls.

"Rtturinn er  mna hli. arna er kgarinn, hann sem hefir svift mig
llu sem g elskai: Furlandi og frndum, konu og brnum. g hata
hann!"

g leit  sasta sinn til herskipsins feiga, sem stti n svo kaft
eftir Sfaranum, og fr svo niur til flaga minna.

"Vi skulum flja han!" sagi g.

"Hvaa skip er etta?" spuri Ned Land.

"g veit a ekki. En hitt er vst, a a verur sokki niur 
mararbotn ur essi dagur er allur. Og af tvennu illu er betra a
farast me v, en taka hr tt  hryjuverki, sem vi vitum ekki
hversu rttmtt er".

"g er  sama mli", sagi Ned Land. "En vi verum vst a ba me a
til nturinnar".

Lei svo af dagurinn og nttin frist yfir. Alt var me kyr og spekt 
Sfaranum. Hann hlt fram me jfnum hraa, alt af  smu tt, og
ruggai gilega  ldufallinu.

Vi rgerum a flja egar herskipi vri komi svo nrri, a vi
gtum lti heyra ea sj til okkar. Tungl var  fyllingu og glabjart
ti. Geri a okkur hgra fyrir a flja. Ltil lkindi vru til ess,
a vi gtum vari herskipi fyrir hlaupi Sfarans,  vi kmumst t
 a. En vi tluum a gera alt sem  okkar valdi st, til a koma 
veg fyrir manntjn. Hva eftir anna hldum vi a stundin vri komin.
Sfarinn lt herskipi komast mjg nrri, en fr  jafnan undan aftur.

Liu svo nokkrar klukkustundir af nttinni, a ekkert bar til tinda.
Vi bium albnir a grpa hvert tkifri, sem byist. Ned Land tlai
a fleygja sr  sjinn, en g fkk hann ofan af v. g geri r
fyrir, a Sfarinn yri ofansjvar, egar hann ri  herskipi og 
mundi okkur helzt vera undankomu aui.

Klukkan rj um nttina fr g upp  ilfar. Nmi st ar enn og horfi
stugt  herskipi.

Kyr og friur hvldi yfir nttrunni. Himininn var heiur og hafi
spegilsltt. Herskipi fr eftir ljsinu  Sfaranum og var n tp hlf
mla  milli skipanna. g s ljskeri  frammastrinu og
hliarljsin,--grnt og rautt.  herskipinu var kynt svo kaft undir
ktlunum, a eldbjarma lagi upp um reykhfinn og br birtu  reiann.
Fylgdi v kaflega ykkur reykur og neistaflug.

g st  ilfarinu anga til klukkan fimm um morguninn. Skipi
nlgaist um. Hf a skothrina  n, egar fr a birta af degi.

Nstrandi kom n upp  ilfar og nokkrir menn me honum. Tku eir upp
handrii, sem var utan me ilfarinu. Turninum sem ljskeri var , var
hleypt niur  skipi. Smuleiis eim, sem var yfir strishjlinu og
byrgt yfir opin vandlega. Var  skipi ori alveg jfnulaust a utan.
g fr niur  aalsalinn. a var fari a birta. Morgunroinn brotnai
 brugjlpinu og sendi ru hvoru rauann bjarma inn um gluggann til
okkar. etta var 2. jn,--dagur sem mr lur aldrei r minni. Sfarinn
hgi skriinn. ttist g n vita a stundin vri komin. Skothrin
jkst kaft. Klurnar ristu sjinn svo hvein vi.

"N skulum vi leggja af sta!" sagi g.

Vi gengum gegnum bkasafnsklefann og t  ganginn; en egar vi komum
a stiganum var hlerunum skelt aftur. Ned Land tlai a ryjast 
hlerann og hrynda honum upp, en g aftrai honum fr v. g heyri hvin
nean r skipinu, sem g kannaist vel vi. a var veri a fylla
skkviklefana, og Sfarinn seig nokkra metra niur  sjinn. Vi urum
of seinir fyrir! Sfarinn fr  kaf til ess a leggja a skipinu sem
nst kjlnum, v ar var a ekki brynvari. Vi vrum inniluktir a
nju, og neyddir til a vera sjnarvottar a eim gilega hildarleik,
sem n var fyrir hendi. g skundai inn  klefann minn aftur. g var
alveg utan vi mig,--vissi ekki  ennan heim n annan um stund og hefi
vst hvorki heyrt n skili,  annarhvor flaga minna hefi tala til
mn. Sfarinn herti skriinn. Hugsanir mnar og eftirtekt beindust allar
a v, a athuga hreyfingar skipsins og atferli. Sfarinn ntrai fyrir
tkum vlarinnar og g bjst vi rekstri  og egar. Aldrei hefi g
lifa jafn kvvnlega og hryllilega stund eins og essa.

g rak upp hlj, sjlfrtt! g var var vi kipp, tiltlulega hgan
. g heyri a stltrjna Sfarans muri  sundur tr og jrn og hva
sem fyrir var. Sfarinn gekk  gegnum skipi, eins og saumnl  gegn um
kli. g spratt upp  otboi og aut inn  aalsalinn. Nmi var ar
fyrir.  smu andrnni var hlerunum skoti fr gluggunum og ljsin slkt
 salnum. Mr var sjlfrtt liti t um gluggann. g s eitthvert
dkkleitt ferlki vera a skkva, svo sem tu metra fr Sfaranum.  v
var str glompa, sem sjrinn beljai inn um me miklum hvaa. Svo komu
rair af sgluggum og fallbyssuopum og sast blasti vi ilfari
alskipa lifandi verum, sem brust vi dauann. Gagntekinn af skelfingu
skundai g aftur inn  herbergi mitt.




XII.


a var dimt og gult  Sfaranum fyrst  sta eftir etta. Ferinni
var haldi fram. En hvort var haldi  suur ea norur? g vissi a
ekki og hirti ekki um a vita a. Mig hrylti vi Nma skipstjra.
Hversu mikinn rtt sem hann hafi ori a ola af rum mnnum,  var
rangt af honum a hefna sn  ennan htt. Enda tt g tti engan tt
 essu verki, hafi g  veri sjnarvottur a v, sem gerist og a
var meir en ng. Ljsi var brugi upp aftur  skipinu, egar lii var
nr hdegi. Reyndi g  a hressa mig upp og fr v inn  salinn. ar
var mannlaust. g leit  mlingaverkfrin. Sfarinn stri  norur, me
7 smlna hraa  klukkustundinni, og var mist upp vi yfirbor, ea 
10 metra dpi. Vi vrum komnir t r Ermarsundi og frum norur me
rlandsstrndum. Mr kom ekki dr  auga nstu ntt. g lagist fyrir a
vsu, en endurminningar nafstainna vibura vru mr svo rkar  hug,
a g var andvaka. Sfarinn hlt  hgum snum norur Atlantshafi
nstu daga  eftir. Nidimm oka var yfir hve nr sem vi litum til
veurs. Var n ferinni heiti til Norurskautsins? Ea til Spitzbergen?
Ea til Nowaja Semlja? a var ekki  a tla. Tminn lei, en g
fylgdist ekki me  tmatalinu. g var httur a hafa hugmynd um, hvort
heldur var kvld ea morgun, ntt ea dagur. Mr fanst eitthva gefelt
vi alt, sem  kringum mig var. g var hneptur undir yfirr og
hugsunarhtt skyldrar, hlfsiarar jar, sem g gat ekki haft
samneyti vi  hugsun ea athfnum. g veit ekki me vissu hve langan
tma essi fer hefir teki; lklega hlfan mnu ea rjr vikur. a
er ekki unt a segja hvar etta hefi lent, hefi ekki komi fyrir
vntur atburur, sem batt  etta endahntinn. Nma skipstjra s g
ekki allan ennan tma; ekki heldur nstranda n neinn af skipverjum.
Vi vorum allajafnan  kafi. egar vi komum upp r til ess a skifta
um loft, vru hlerarnir opnair me vlatbnai. Ekki vissi g heldur
hvar vi vrum staddir, v leiin var ekki mrku  korti. Ned Land
var orinn svo rvinda af leiindum, a ekki var hgt a f t r honum
or. Jafnvel Konsll fr ekki varhluta af glei eirri, sem  okkur
hvldi. Vi flagarnir vrum httir a hafa afskifti hver af rum. Vi
stum hver  snu horni fullir rvntingar. etta gat ekki gengi svona
til lengdar. Eina ntt svaf g fram  morgun,--g veit ekki hvaa dag
a var. egar g vaknai st Ned Land vi hvlustokkinn og laut yfir
mig.

"N verum vi a flja", hvslai hann.

"Hve nr?" spuri g og aut upp  rminu.

" ntt, eir eru httir a hafa gtur  okkur. Eru r tilbinn?".

"J; hvar erum vi staddir?"

"a sr til lands,--g tk eftir v an,-- svo sem tveggja mlna
fjarlg  bakbora".

"Hvaa land tli a s?"

"a veit g ekki, enda skiftir a engu. Han verum vi a komast".

"J".

"a er finn sjr og talsverur stormur", sagi Ned Land. "En 
slarkfrt. g hefi lauma nokkrum vistum upp  btinn og feinum
vatnsflskum".

"a er gtt".

Ned Land gekk t a svo mltu. egar g var kominn  ftin fr g upp 
ilfar. Skipi ruggai svo kaft, a g tti fult  fangi me a
standa. Hvassviri var  og ljtt tlit  lofti. g grilti land gegnum
okubrluna. N urum vi a lta til skarar skra; a mtti ekki
dragast lengur. Mr var fari a leiast og la illa  Sfaranum og
vildi llu til htta, a komast  burt sem fyrst. g fr aftur niur 
salinn. Mig hlf-langai a sj Nma skipstjra einu sinni enn og kvei
 fyrir v  ara rndina. Hva tti g a segja vi hann? Gat g
duli skap mitt fyrir honum? Nei, a var hyggilegra a finna hann
ekki,--reyna a gleyma honum. Mr fanst dagurinn--a lkindum s
sasti, sem g tti eftir a lifa  Sfaranum,--vera hrilega lengi a
la. g var einn allan daginn, v flagar mnir vruust a koma inn
til mn, til ess a vekja ekki grun um form okkar. Midegisver
borai g ekki fyr en kl. 6 og var  svo lystarlaus, a g var a
neya ofan  mig nokkrum munnbitum, til ess a halda krftum. Klukkan
hlf sj kom Ned Land inn til mn.

"Vi sjumst ekki aftur fyrir flttann", sagi hann. "Tungli verur
ekki komi upp kl. 10; vi verum a lta myrkri skla okkur.  skulu
r koma upp  btinn. Vi bum yar ar".

Ned Land fr t, en g gekk inn  salinn, til ess a athuga
mlingahldin. Vi vrum  fimmtu metra dpi og frum me fullum hraa
 norur-landnorur. g rendi augunum yfir salinn  sasta sinn og
virti fyrir mr ll listaverkin, sem hann hafi a geyma og hin fgtu
nttruundur og arar vsindagersemar, sem ekki l anna fyrir en tnast
 hafinu samt manni eim, sem eim hafi safna. Hryggur  huga snri
g til dyra og fr inn  herbergi mitt. g hafi fataskifti og fr 
skjlgan klna, tk saman ll ritverk mn og stakk eim inn  mig.
g hafi kafan hjartsltt og fann a g mundi ekki geta duli
geshrringar mnar fyrir Nma skipstjra, ef g hitti hann. Svo lagist
g fyrir  rmi og reyndi a sefa skap mitt. Tkst a vonum framar, en
hugur minn hvarflai fr einu til annars og vakti upp endurminningar fr
veru minni  skipinu, um msa atburi illa og ga, sem ar hfu komi
fyrir. Mr fr smtt og smtt a finnast meira um Nma skipstjra. Hann
var  indverskur jhfingi, hva sem ru lei. Enda tt a 
sjlfu sr vri engin afskun, gat a  mefram veri orsk ess, a
hann beitti valdi snu svona, til a koma fram miskunnarlausum hefndum.
Hin djpsja og vtka speki hans, rek og hugrekki, hfu hann  liti
mnu htt upp yfir ara almenna indverjahfingja, yfir j hans alla,
jafnvel yfir alt mannkyni. Hann var yfirmenskur afburasnillingur.

Klukkan sl hlf tu.--g fann til yngsla  hfinu og tk um a bum
hndum, lt aftur augun og reyndi a beina hugsuninni a einhverju
ltilvgu efni. N var a eins hlftmi eftir--hlftmi, sem tlai a
firra mig vitinu.  essu augnabliki brust forte-panhljmar a eyrum
mr innan r salnum. a vru strfeldir samhljmar innan um hrrigraut
af lnum, sem skru hver annan. Svo jafnaist lagi smtt og smtt og
lei eins og hgur draumur. a var eins og  v lgi srasta sorg, sem
 brjsti getur bi, eins og hyldpi harma og hugarangurs, og d svo t
hgt og bllega  vikvmu, srmjku samrmi. Svo kom hressandi lag,
stuttur, magnrunginn hergnguslagur. a var sem hnfi vri stungi 
brjsti  mr, Nmi skipstjri var  salnum! En gegnum salinn var g
a fara, til ess a komast t. g hlaut a hitta hann og mtti bast
vi a hann tki mig tali. tlit mitt og jafnvel eitt einasta or af
vrum mnum gat komi upp um mig, og  var ll von ti. Klukkan sl
tu. g var a fara. g opnai hurina me mestu hg og virtist 
vera af v hrilegur hvai. g lddist fram eftir ganginum og
stanmdist  ru hvoru spori til a jafna mig. Loks komst g a
saldyrunum og opnai ar. ar var myrkur inni. Skipstjraklefinn var
andspnis og hurin hnigin  gtt. Lagi ljsskmu um gttina inn 
salinn. g lddist  tnum gegnum salinn og ggist inn  klefa
skipstjrans. Gegnt dyrunum var str mynd, a lkindum af konu hans og
barni. Sjlfur sat hann vi skrifbori, niursokkinn  strf sn.
Dyrnar a bkaklefanum stu opnar. ar fr g  gegn og t  ganginn 
ttina til btsins. g skundai upp stigann og tr mr upp um opi 
ilfarinu til flaga minna.

"Af sta! Undir eins!" sagi Ned Land.

Hlerinn var lagur yfir ilfarsopi og festur vandlega me skrfum.
Hleraopi  botninum  btnum smuleiis. Ned Land fr a losa um
skrfurnar, sem tengdu btinn vi skipi.  heyrist alt  einu rusk
miki nean r skipinu, kll og mannaml. Vru skipverjar ornir skynja
um fltta okkar? Ned Land fkk mr hnf  hendina. Hann htti a skrfa
um stund. g var ess brtt vsari, a essi gauragangur st ekki 
sambandi vi flttatilraun okkar. R g a af ori einu, sem nefnt var
hva eftir anna. a var ekki r ektu mli, v g skildi a vel.
Rstin! var sagt. Mr er sem g heyri a enn  dag. Rst--einmitt 
essu augnabliki, egar vi vrum a losa blhorni okkar fr Sfaranum.
Vi vrum komnir inn  rst, og gat a naumast annarsstaar veri en
vi Lftinn. Fyrir vang--ea jafnvel af settu ri--var Sfarinn
kominn inn  rstina. Hann fr a snast  harri hringiu og frist
smtt og smtt inn a henni miri. Bturinn fylgdist me--fyrst  sta.
Skipi sveiflaist me fleygifer og vi stum,  ndinni af tta.

Boafllin beljuu me rumandi hvaa.

"Vi verum a vera ar sem vi erum komnir", sagi Ned Land og fr a
skrfa  aftur rrnar, sem hann var binn a losa. En  v kva vi hr
brestur. Sustu skrfurnar hrukku sundur og bturinn eyttist eins og
steinn r slngu t  hringiuna. g steyptist  hfui niur  btinn
og fll  ngvit.

g veit ekki hverju fram fr eftir etta, hvernig bturinn komst t r
rstinni og hvernig vi num landi. En egar g raknai vi aftur, l
g  rmi  kofa fiskimanns eins vi Lftinn. Ned Land og Konsll stu
vi hvlustokkinn. Eftir ltinn tma var g kominn til Parsar.




XIII.


Svona er n sagan um essa merkilegu fer. tli nokkur maur leggi
trna  hana? g get ekkert um a sagt, enda gildir mig a einu. g
hefi sagt fr viburunum eins og g hefi reynt , og hvergi halla
rttu mli. Og n ekki g hafi. g hefi fari  tpum tu mnuum
umhverfis hnttinn neansjvar og s ll undur og strmerki, sem falin
eru  skauti hafsins. En hva er ori af Sfaranum? Hefir hann losna
r heljargreipum rastarinnar? Er Nmi skipstjri enn  lfi? Hafa ekki
blfrnirnar sefa enn a fullu hefndarorsta hans? tli ldurnar skoli
ekki eitt sinn handritasafni hans  land, svo vitneskja fist um ennan
merkilega mann og fiferil hans? g vona a svo fari. g vona a
undraskipi sem gert hefir undirdjpin a alfaravegi, hafi komist
klaklaust t r gisvelg rastarinnar, sem svo mrg skip nnur hafa
farist . g vona a Nmi lifi enn  essum nju heimkynnum snum,
thfunum, og haldi ar fram a rannsaka "leyndardma undirdjpanna".
En  hefir enginn tt kost  a rannsaka eins vel og Nmi skipstjri og
g.





End of the Project Gutenberg EBook of Sfarinn, by Jules Verne

*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SFARINN ***

***** This file should be named 17025-8.txt or 17025-8.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
        https://www.gutenberg.org/1/7/0/2/17025/

Produced by Jeroen Hellingman, Jhannes Birgir Jensson and
the Online Distributed Proofreading Team at
https://www.pgdp.net


Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.

Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research.  They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.



*** START: FULL LICENSE ***

THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
https://gutenberg.org/license).


Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works

1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement.  See
paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works.  See paragraph 1.E below.

1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States.  If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.

1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
a constant state of change.  If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org

1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.

1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.

1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.

1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.

1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that

- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
     must be paid within 60 days following each date on which you
     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
     address specified in Section 4, "Information about donations to
     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."

- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
     License.  You must require such a user to return or
     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
     and discontinue all use of and all access to other copies of
     Project Gutenberg-tm works.

- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
     of receipt of the work.

- You comply with all other terms of this agreement for free
     distribution of Project Gutenberg-tm works.

1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.

1.F.

1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.

1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.

1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from.  If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation.  The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund.  If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.


Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm

Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.


Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation

The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations.  Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at https://pglaf.org

For additional contact information:
     Dr. Gregory B. Newby
     Chief Executive and Director
     gbnewby@pglaf.org


Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation

Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements.  We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance.  To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit https://pglaf.org

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate


Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.

Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.


Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.


Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

     https://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
